Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944-1945 жылдары Жапонияның премьер-министрі болған бұл тұлға – жапон саясаткері, әскери қайраткері және соғыс қылмыскері деп танылған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1944-1945 жылдары Жапония премьер-министрі қызметін атқарды. Бұрынғыда 1942-1944 жылдары Кореяның генерал-губернаторы болып жұмыс істеген. Екінші дүниежүзілік соғыста Жапонияның жеңіліске ұшырағаннан кейін, ол соғыс қылмыстары үшін сотталып, өмір бойына түрмеге кесілді. 1950 жылы түрмеде қайтыс болды.
Prime Minister of Japan from 1944 to 1945
was a Japanese politician, military leader and convicted war criminal who served as prime minister of Japan from 1944 to 1945 during World War II. He previously served as governor general of Korea from 1942 to 1944. After Japan's surrender in World War II, he was convicted of war crimes and sentenced to life imprisonment. He died in prison in 1950.
Ерте өмір
Коисо 1880 жылдың 22 наурызында Точиги префектурасының Уцуномия қаласында полицияның бас инспекторы және шизоку (бұрынғы самурай) Коисо Сусумудың тұңғыш ұлы болып дүниеге келді. Ол сегіз түрлі мектепке қатысып, Ямагата орта мектебін (қазіргі Ямагата префектурасының Ямагата шығыс жоғары мектебі) бітірді. 1898 жылы офицерлік құрамға кандидат ретінде қабылданды.
Koiso was born on March 22, 1880, in Utsunomiya, Tochigi Prefecture, the first son of chief inspector of police and shizoku (former samurai) Koiso Susumu. He attended eight different schools, graduating from Yamagata Middle School (today Yamagata Prefectural Yamagata East High School). He was accepted as an officer candidate in 1898.
Әскери мансап
Коисо 1900 жылы Жапон императорлық армия академиясын бітіріп, Армия штабының колледжінде оқыды. 1901 жылдың маусым айында 30-шы жаяу әскер полкінде 2-ші лейтенант болып тағайындалды, ал 1903 жылдың қарашасында лейтенант қызметіне көтерілді. Рус-жапон соғысы кезінде 1904 жылдың қыркүйегінде батальон адъютанты, 1905 жылдың наурыз айында рота командирі болып қызмет етті және 1905 жылдың маусым айында капитан болып тағайындалды. 1910 жылдың қарашасында Коисо Армия штабының колледжін 55 студенттің арасында 33-ші орынмен бітіріп, 1910 жылдың желтоқсанында Жапон императорлық армия академиясына нұсқаушы болып оралды. 1912 жылдың қыркүйегінде Квантун армиясының Бас штабына қайта тағайындалған Коисо 1914 жылдың тамызында 2-ші жаяу әскер полкінің майоры және батальон командирі болып тағайындалды. 1915 жылдың маусым айында Жапон императорлық армиясының Бас штабына оралды, 1918 жылдың шілдесінде подполковник болып жоғарылатылды және 1921 жылдың шілдесінде Жапон императорлық армиясының әуе күштеріне жіберілді. 1922 жылдың ақпанында полковник болып жоғарылатылғаннан кейін, ол 1922 жылдың маусым айында Еуропаға әскери атташе ретінде жіберілді, ал 1923 жылдың тамызында IJA 51-ші дивизиясының басшылығына оралды. 1925 жылдың мамырында Армия Бас штабына оралған ол 1926 жылдың желтоқсанында генерал-майор, ал 1931 жылдың тамызында генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1920 жылдары Коисо генерал Казусиге Угаки басқарған, салыстырмалы түрде орташа Тосеиха (Бақылау фракциясы) тобына қосылды, оған генерал Сугияма, Йошижиро Умедзу, Тетсузан Нагата және Хидеки Тоджо да кірді. Бұл, Садао Араки басқарған радикалдық Кодоха (Іс-қимыл фракциясы) тобына қарсы болды. 1932 жылдың ақпан айында Коисо соғыс вице-министрі, ал 1932 жылдың тамызында Квантун армиясының штаб бастығы болды. 1934 жылдың наурыз айында ол IJA 5-ші дивизиясының (Хиросима) басшылығына ауыстырылды. Содан кейін 1935 жылдың желтоқсанынан бастап Кореядағы Чосен армиясының қолбасшылығын қабылдады. 1937 жылдың қарашасында толық генерал дәрежесіне көтеріліп, 1938 жылдың шілдесінде Армия Бас штабына қосылды.
Koiso graduated from the Imperial Japanese Army Academy in 1900 and went on to attend the Army Staff College. Commissioned a 2nd Lieutenant in the 30th Infantry Regiment in June 1901, he was promoted to Lieutenant in November 1903. During the Russo Japanese War, he served as Battalion Adjutant in September 1904, Company Commander in March 1905 and was promoted to captain in June 1905. In November 1910, Koiso graduated from the Army Staff College, 33rd in a class of 55, and returned to the Imperial Japanese Army Academy as an instructor in December 1910. Reassigned to the Kwantung Army General Staff in September 1912, Koiso was promoted to major and Battalion Commander of the 2d Infantry Regiment in August 1914. He returned to the Imperial Japanese Army General Staff Headquarters in June 1915, was promoted to lieutenant colonel in July 1918, and seconded to the Imperial Japanese Army Air Service in July 1921. After his promotion to colonel in February 1922, he was sent as a military attaché to Europe in June 1922, returning to assume command of the IJA 51st Division in August 1923. Returning to the Army General Staff in May 1925, he was promoted to major general in December 1926 and lieutenant general in August 1931. During the 1920s Koiso joined the relatively moderate Tōseiha (Control Faction) led by General Kazushige Ugaki, along with Gen Sugiyama, Yoshijirō Umezu, Tetsuzan Nagata, and Hideki Tōjō as opposed to the more radical Kōdōha (Action Faction) under Sadao Araki. In February 1932, Koiso became Vice Minister of War and in August 1932, concurrently Chief of Staff of the Kwantung Army. In March 1934, he was transferred to command the IJA 5th Division (Hiroshima). He then assumed command of the Chōsen Army in Korea from December 1935. Promoted to full general in November 1937, he joined the Army General Staff in July 1938.
Колониалды істер және Корея
1938 жылы шілдеде Коисо әскери қызметтен кетті. 1939 жылдың сәуірінен тамызына дейін ол премьер-министр Хиранума Киичиро кабинетінде отар істер министрі болып қызмет етті. 1940 жылдың қаңтар-шілде айларында Ионай үкіметі кезінде ол қайтадан сол лауазымға тағайындалды. Коисо 1942 жылдың мамырынан 1944 жылға дейін Кореяның генерал-губернаторы болды, бұл кезеңде ол әскери қабілеті үшін емес, сыртқы түрі үшін "Кореяның жолбарысы" деген лақап атқа ие болды. Коисо өз ізінен келгеннің қатал саясатын жалғастырды, мысалы, 1943 жылдың 1 тамызында корейлерді жапон армиясында күресуге міндеттеген, өте жағымсыз жалпы әскери шақыруды енгізді. Соғыстан кейін Кореяның тәуелсіздігі туралы жаңалықты естігенде, Коисо "Кореяның тәуелсіздігі туралы арман, Кюсю немесе Хоккайдоның тәуелсіздігін жоспарлау сияқты ақымақтық" деп қысым жасады.
Koiso left active duty in July 1938. From April to August 1939, he served in the cabinet of Prime Minister Hiranuma Kiichirō as Minister of Colonial Affairs. He returned to the same post again from January to July 1940 under the Yonai administration. Koiso was appointed Governor General of Korea, succeeding Jirō Minami, from May 1942 to 1944, during which time he gained the nickname "The Tiger of Korea" for his looks rather than his military prowess. Koiso continued his predecessor's hardline policies, such as imposing the highly unpopular universal military conscription on Koreans, which forced them to fight for the Japanese, on August 1, 1943. When news of Korean independence reached him after the war, Koiso scoffed "the dream of Korean independence is as foolish as trying to plot the independence of Kyushu or Hokkaido."
Премьер-министр
Достасқандардың Нормандияға (6 маусым) қонуынан және Сайпанды (9 шілде) табысты басып алғаннан кейін Хидеки Тоджо отставкаға кетті және жаңа кабинет құрылды. Жаңа премьер-министрді таңдауда ескі мемлекет қайраткерлері үміткерлерді үшке дейін қысқартты: Хисаичи Тераучи (Оңтүстік экспедициялық армия тобының қолбасшысы), Шуноку Хата (Қытай экспедициялық армиясының қолбасшысы) және Коисо. Әскер генерал Хисайчи Тераучиді қатты қолдады, алайда оны Оңтүстік-Шығыс Азиядағы барлық жапондық күштердің бас қолбасшысы ретінде Жапонияға қайтарып алмады. Азаматтық үкімет, әсіресе, құпия мөрдің иегері Коичи Кидо және бұрынғы премьер-министр Фумимаро Коное, сондай-ақ, Коисоның ультраұлттық Сакура Каймен бұрынғы байланысы және 1931 жылы үкіметке қарсы төңкеріс жасауға тырысуы (яғни "Наурыз оқиғасы") салдарынан, Коисоға жағымсыз болды. Бұл оқшаулауды император өзінің құпия кеңесінің отырыстарында бөлісті. Коисоны екі бұрынғы премьер-министр Мицумаса Йонаи мен Хиранума Киичиро қолдады, ал қолайлы балама туралы консенсусқа қол жеткізілмегендіктен, олардың аргументтері басым болды. Сонымен қатар, Мицумаса Йонаи Коисоға қарсы наразылық білдіргендерді жою үшін вице-премьер болып тағайындалды. Коисо армия мен әскери-теңіз күштері арасындағы бәсекелестікті жоюға тырысты, Жоғарғы штаб басшысы (最高幕僚長) лауазымын құрды, бірақ ол армияға жағымды болып құрылды. Оның орнына Жоғарғы соғыс басшылығы кеңесі (最高戦争指導会議) құрылды (4 тамыз 1944 – 22 тамыз 1945). Кеңес отырыстарында Коисоны елеулі қабылдамады, онда Хата Хикосабуро оған ашық қарсылық білдірді. Император армиясының жоғарғы деңгейлерінде Коисо кабинеті екі ай ғана (тоғыз ай) жұмыс істейтіндігі туралы әңгіме тарады. Коисоның соғысты тоқтату стратегиясы Филиппиндегі американдық армияға күшті соққы беру және келіссөздерге мәжбүрлеу болды. Алайда Филиппиннің қорғанысына сеніп тапсырылған генерал Томоюки Ямашита Оңтүстік экспедициялық армияның жоспаршыларымен келіспеді. Осылайша, армия мен әскери-теңіз күштері үйлестірілген жоспарға келісе алмады. Дегенмен, қорғаушылар 17 қазанда Дуглас Макартур Лейтеге шабуыл жасағанда, 21 қазанда алғашқы камикадзе шабуылы жасалып, Жапон әскери-теңіз күштері Лейте шығанағы шайқасында төрт ұшақ тасымалдағыш пен үш соғыс кемесін жоғалтып, айтарлықтай құрбандықтарға дайын болды. Бұл стратегия сәтсіз аяқталса да, Коисо ой қалпын өзгертпеді. 1944 жылдың соңында Коисо ханзада Фумимаро Коноэді бейтарап елдерге, Швейцария мен Швецияға бейбітшілік миссиясына жіберуді жоспарлады, бірақ бұл жоспар іске аспады. Коисоның премьерлік өкіметінің қалған кезеңінде жапондық күштер барлық майданда одақтастардан жеңіліске ұшырады. Сондай-ақ, оның премьер-министрі кезінде, 1944 жылдың 10 қарашасында Ван Цзинвэй Нагоядағы жапон ауруханасында пневмониядан қайтыс болды, бұл солтүстік Қытайдағы Қытайдың қайта ұйымдастырылған ұлттық үкіметінің аяқталуы болды. Бір кездері Коисо бейбітшілік орнату туралы ойлады, бірақ жапондық әскер мен одақтастарды қанағаттандыратын шешім таба алмады. Соғыс күшін жалғастырудан басқа амалы жоқ, Коисо әскери министр лауазымына премьер-министр лауазымымен қатар кірісу арқылы армияға билігін кеңейтуге тырысты, бірақ ол резервтік тізімде болғандықтан заңды түрде мұны істей алмады. Коисо 1945 жылы сәуірде, американдық күштер Окинаваға басып кірген кезде, отставкаға кетті. Оның әскери шешімдерге кіру туралы талаптары қабылданбады, сол күні Императорлық жапон әскери-теңіз флотының флагманы Ямато жапондық соғыс кемесін американдық ұшақтар Тоң Го операциясы кезінде батырды.
After the Allied landing in Normandy (June 6) and the successful capture of Saipan (9 July), Hideki Tojo resigned and a new cabinet was formed. In selecting a new Prime Minister, the elder statesmen narrowed the candidates down to three: Hisaichi Terauchi (commander of the Southern Expeditionary Army Group), Shunroku Hata (commander of the China Expeditionary Army), and Koiso. The Army strongly favored General Hisaichi Terauchi; however, they could not afford to recall him to Japan from his role as commander in chief of all Japanese forces in Southeast Asia. The civilian government, especially Lord Keeper of the Privy Seal Kōichi Kido and former prime minister Fumimaro Konoe, also did not favor Koiso, due to Koiso's previous involvement with the ultranationalist Sakura Kai and its attempted coup d'état against the government in 1931 (i. e. the "March Incident"). These reservations were shared by the Emperor in his Privy Council meetings. Koiso was supported by two former prime ministers, Mitsumasa Yonai and Hiranuma Kiichirō, and as no consensus could be reached on a more suitable alternative, their arguments prevailed. Moreover, Mitsumasa Yonai was appointed vice Prime Minister as a way of dealing with strong objections to Koiso. Koiso attempted to end army navy rivalry by creating a Supreme Chief of Staff (最高幕僚長), but this was structured to favor the army, thus bitter opposition from the navy doomed the plan. Instead, a Supreme War Guidance Council (最高戦争指導会議) was created (August 4, 1944 – August 22, 1945). Koiso was not taken seriously at Council meetings, where he was openly contradicted by Hata Hikosaburo. Within the top levels of the Imperial Army, rumors circulated that the Koiso Cabinet would only last two months (it lasted nine months). Koiso's strategy for ending the war was to strike a hard blow against the American Army in the Philippines, forcing negotiations. However, the general entrusted with the defense of the Philippines, Tomoyuki Yamashita, disagreed with the planners in the Southern Expeditionary Army. As such, the Army and Navy could not agree on a coordinated plan. Nevertheless, the defenders were prepared to make considerable sacrifices when Douglas MacArthur invaded Leyte on October 17, with the first kamikaze attack carried out on October 21, and the Japanese Navy losing four aircraft carriers and three battleships during the Battle of Leyte Gulf. Although the strategy had failed, Koiso did not change his way of thinking. Late in 1944, Koiso still planned to send Prince Fumimaro Konoe on a peace mission to neutral countries, Switzerland and Sweden, but it came to nothing. During the remainder of Koiso's premiership in office, Japanese forces continued to suffer a string of defeats on all fronts at the hands of the Allies. Also during his premiership, on 10 November 1944, Wang Jingwei died of pneumonia in a Japanese hospital in Nagoya, which effectively was the end of the Reorganized National Government of China in northern China. For a time, Koiso considered making peace, but he could not find a solution that would appease both the Japanese military and the Allies. Left with little choice but to continue the war effort, Koiso tried to extend his power over the army by attempting to assume the position of War Minister concurrently with that of Prime Minister, but was unable to legally do so as he was on the reserve list. Koiso resigned in April 1945 when American forces invaded Okinawa and his demands to be included in military decisions were rejected, the same date the Imperial Japanese Navy flagship Japanese battleship Yamato was sunk by American aircraft during Operation Ten Go.
Кейінгі мансап
Коисо, Хайсуке Янагавамен бірге мемлекеттік Шинтоның ынталы жақтасы болды, ол Үкіметтік Императорлық Көмек Қауымдастығына жетекшілік етті. Ол Хаконе қаласының жанындағы Сукумо өзенінде ежелгі қасиетті рәсімдерді қайта жаңғыртты, бұл "Алдын ала Мисоги рәсімі" деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Коисо одақтас оккупациялық биліктері тарапынан тұтқындалды және алыс Шығысқа арналған Халықаралық Әскери Трибуналда соғыс қылмыстары бойынша сотталды. 1, 27, 29, 31, 32 және 55-ші тармақтар бойынша А класты соғыс қылмыскері деп табылғаннан кейін, оған өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасы берілді. Трибунал Коисоның Қытайға және одақтастарға қарсы соғыстарды бастаудағы шешуші рөлін атап көрсетті. "Сонымен қатар, Куниаки Коисо Жапон армиясының соғыс қылмыстарына тікелей жауапты болмаса да, премьер-министр ретінде оның құзырында болған кезде, оларды болдырмауға немесе қылмыскерлерді жазалауға ешқандай шара қолданбады". Коисо 1950 жылы Сугамо түрмесінде асқазан рагынан қайтыс болды. Оның қабірі Токионың орталығындағы Аояма зиратында орналасқан.
Koiso was an ardent supporter of State Shinto along with Heisuke Yanagawa, who directed the Government Imperial Aid Association. He restored the ancient sacred rites in the Sukumo river, near Hakone, the "Preliminary Misogi Rite". After the end of World War II, Koiso was arrested by the Allied occupation powers and tried by the International Military Tribunal for the Far East for war crimes. Upon conviction as a Class A war criminal on counts 1, 27, 29, 31, 32 and 55, he was given a sentence of life imprisonment. The Tribunal specifically cited Koiso's decisive role in starting the wars against China and the Allies. "Furthermore, despite the fact that Kuniaki Koiso was not directly responsible for the war crimes committed by the Japanese Army, he took no measures to prevent them or to punish the perpetrators when, as Prime Minister, it was within his power to do so." Koiso died of esophageal cancer in Sugamo Prison in 1950. His grave is at the Aoyama Cemetery in central Tokyo.