Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапонияның Жоғарғы соғыс кеңесінің құрамында (1893–1945)
Part of the Supreme War Council of Japan (1893 1945)
Императорлық Бас штаб (大本営) Жоғарғы соғыс кеңесінің құрамында болды және 1893 жылы соғыс кезінде Жапон императорлық армиясы мен Жапон императорлық теңіз күштері арасындағы әрекеттерді үйлестіру мақсатымен құрылды. Оның функциясы шамамен АҚШ Бірлескен штаб басшылары комитеті мен Ұлыбритания штаб басшылары комитетіне балама болды.
The Imperial General Headquarters (大本営) was part of the Supreme War Council and was established in 1893 to coordinate efforts between the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy during wartime. In terms of function, it was approximately equivalent to the United States Joint Chiefs of Staff and the British Chiefs of Staff Committee.
Тарих
Императорлық Бас штаб 1893 жылғы 22 мамырда Императорлық 52-ші жарлықпен, Жапон Императорлық Армиясы Бас штабы мен Жапон Императорлық Әскери-теңіз күштері Бас штабы үшін орталық басқару құру мақсатында құрылды. 1889-1945 жылдардағы Мэйдзи конституциясына сәйкес, мемлекет басшысы және Жапон Императорлық қарулы күштерінің генерал-сиссимусы болып белгіленген Жапония императоры Императорлық Бас штабтың басшысы болды және оған Императорлық Жапон армиясы мен Императорлық Жапон Әскери-теңіз күштерінен тағайындалған қызметкерлер көмектесті. Императорлық Бас штаб Жапон империясының азаматтық үкіметінен, оның ішінде Министрлер кабинетінен және тіпті Жапония Премьер-министрінен толығымен тәуелсіз болды. Бірінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Император Мэйдзидің тікелей бұйрығымен Премьер-министр Ито Хиробумиге отырыстарға қатысуға рұқсат берілді. Алайда, әскери тәжірибесіне қарамастан, Премьер-министр Кацура Тароға кейінгі орыс-жапон соғысы кезінде отырыстарға кіруге тыйым салынды. 1937 жылғы шілдедегі Лугукьяо оқиғасынан кейін, 18 қарашадағы Императорлық 658 жарлық алғашқы Императорлық Бас штабты таратып жіберді, ол дереу 1-ші әскери жарлық бойынша қайта құрылды. Бұл жаңа Императорлық Бас штабқа бейбіт және соғыс уақытындағы барлық әскери операцияларды басқару құқығы берілді. 1937 жылғы қарашада армия мен әскери-теңіз күштерінің басшыларын үкіметімен жақын кеңес жүргізу үшін Император Хирохито Императорлық Бас штабтың Үкіметтік байланыс конференциясын құрды. Бұл конференциялар Императорлық Бас штабтың екі әскери бөлімінің шешімдері мен қажеттіліктерін үкіметтің қалған бөлігінің ресурстары мен саясатымен үйлестіруге бағытталған. Армия мен әскери-теңіз күштері арасында стратегиялық жоспарлау бойынша келісімге қол жеткізу көбінесе қиын болды. Маңызды стратегиялық мәселе бойынша келісімге қол жеткен кезде, келісім "Орталық келісім" деп аталатын құжатқа жазылып, Армия мен Әскери-теңіз күштері Бас штабтарының басшылары қол қойды. Конференциялардың соңғы шешімдері ресми түрде жарияланып, Император Хирохито төрағалық еткен Императорлық конференцияларда бекітілді. Тынық мұхиты соғысы кезінде және Токионың бомбалауынан кейін Императорлық Бас штаб Наганодан тысқары таулардағы жер асты нысанына көшірілді. Жапонияның капитуляциясынан кейін, Одақтас әскерлерінің Жоғарғы Бас қолбасшысы 1945 жылғы 13 қыркүйекте Императорлық Бас штабты таратуға бұйырды.
The Imperial General Headquarters was established by Imperial Decree 52 on 22 May 1893 under the auspices of creating a central command for both the Imperial Japanese Army General Staff Office and the Imperial Japanese Navy General Staff. The Emperor of Japan who was defined as both Head of State and the Generalissimo of the Imperial Japanese Armed Forces according to the Meiji Constitution of 1889 to 1945, was the head of the Imperial General Headquarters, and was assisted by staff appointed from the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy. The Imperial General Staff Headquarters was completely independent of the civilian government of the Empire of Japan, including the Cabinet and even the Prime Minister of Japan. Prime Minister Itō Hirobumi was allowed to attend meetings by the express order of Emperor Meiji during the First Sino Japanese War. However, Prime Minister Katsura Taro, despite his military background, was denied entry to meetings during the subsequent Russo Japanese War. After the Lugouqiao Incident in July 1937, Imperial Decree 658 of 18 November 1937 abolished the original Imperial General Headquarters, which was then immediately re constituted under Military Decree 1, which gave the new Imperial General Headquarters command authority over all military operations during peacetime situations as well as wartime situations. In November 1937, to bring the chiefs of Army and Navy into closer consultation with his government, Emperor Hirohito established a body known as the Imperial General Headquarters Government Liaison Conference within Imperial General Headquarters. The Liaison Conferences were intended to assist in integrating the decisions and needs of the two military sections of Imperial General Headquarters with the resources and policies of the rest of the government. Reaching agreement between the Army and Navy on strategic planning was often difficult. When agreement was finally reached on an important strategic issue, the agreement was reduced to writing in a document called a Central Agreement and signed by both Chiefs of Army and Navy General Staffs. The final decisions of Liaison Conferences were formally disclosed and approved at Imperial Conferences over which Emperor Hirohito presided in person at the Tokyo Imperial Palace. During the Pacific War, and after the firebombing of Tokyo, the Imperial General Headquarters relocated to an underground facility in the mountains outside Nagano. With the surrender of Japan, the Supreme Commander of the Allied Powers ordered the Imperial General Headquarters abolished on 13 September 1945.
Императорлық бас штабтың ұйымдастыруы
Императорлық бас штаб армия және әскери-теңіз бөлімдерінен құралды. Армия бөлімі Армия Бас штабының бастығы, оның Армия операцияларының бастығы және Армия министрінен тұрды. Әскери-теңіз бөліміне Әскери-теңіз штабының бастығы, оның Әскери-теңіз операцияларының бастығы және Әскери-теңіз министрі кірді. Бұған қоса, Әскери оқу жөніндегі бас инспектор, оның шені Бас штаб басшыларының шенімен шамалас болды, және Жапония императорының адъютанты да мүше болды. Армия және Әскери-теңіз күштері Бас штабтарының және Әскери-теңіз министрлігінің орта буын офицерлері, Жапонияның стратегиялық соғыс жоспарларын, әсіресе екі қарулы күштің арасында ынтымақтастықты талап ететін жоспарларды талқылау үшін ара-тұра орта деңгейдегі байланыс немесе оқу конференцияларында кездесетін. Жапон армиясы мен теңіз күштері арасындағы қарым-қатынас ешқашан жақсы болған емес, көбінесе терең антагонизммен сипатталды. Армия Совет Одағын Жапонияның ең басты қатері деп қарады және көбінесе Хокушин-рон (Солтүстікке шабуыл тұжырымдамасы) қолдады, яғни Жапонияның стратегиялық мүдделері Азия құрлығында екенін айтты. Теңіз күштері Тынық мұхитына қарап, АҚШ-ты ең үлкен қауіп деп санады және көбінесе Наншин-рон (Оңтүстікке шабуыл тұжырымдамасы) қолдады, яғни Жапонияның стратегиялық мүдделері Оңтүстік-Шығыс Азия және Тынық мұхиты аралдарында екенін мәлімдеді.
Imperial General Headquarters comprised Army and Navy Sections. The Army Section comprised the Chief of Army General Staff and his chief of Army Operations, and the Army Minister. The Navy Section comprised Chief of Navy General Staff, his chief of Navy Operations, and the Navy Minister. In addition, the Inspector General of Military Training, whose rank was almost on par with that of the Chiefs of the General Staff, and the Aide de camp to the Emperor of Japan were also members. Middle ranking officers of Army and Navy General Staff, and Army and Navy Ministry, met from time to time at middle level liaison or study conferences to discuss Japan's strategic war plans, and especially, plans requiring cooperation between the two armed services, outside of the formal meeting in the presence of the Emperor. Relations between the Japanese Army and Navy were never cordial, and often marked by deep hostility. The Army saw the Soviet Union as Japan's greatest threat and for the most part supported the Hokushin ron (Strike North concept) that Japan's strategic interests were on the Asian continent. The Navy looked across the Pacific Ocean and saw the United States as the greatest threat, and for the most part supported the Nanshin ron (Strike South concept) that Japan's strategic interests were in Southeast Asia and the Pacific islands.
Даихонэй Хаппио
1937 жылдың қарашасында бас басқарма радио арқылы соғыс жаңалықтарын халыққа жеткізе бастады. Алғашқыда бұл ақпарат көбінесе дұрыс болды, бірақ Мидуэй шайқасындағы ауыр жеңілістен кейін оның дәлдігі тез төмендеді және соғыс аяқталар тұсында одан да нашарлады. Осының салдарынан, соғыстан кейін "даихон'эй халию" (大本営発表, Бас штаб хабарламасы) термині бүгінгі күнге дейін жалпылама түрде "билік тарапынан жасалған күмәнді ресми хабарламалар" деген мағынаны білдіреді.
In November 1937, the headquarters started radioing news on the war to the public. They were fairly accurate at first, but their accuracy quickly deteriorated after the severe defeat at Midway and became worse and worse toward the end of the war. As a result, after the war, the phrase "daihon'ei happyou" (大本営発表, the General Headquarters' announcement) came to mean "dubious official announcements by authorities" in general to this day.