Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон саясаткері (1875–1953)
Japanese politician (1875–1953)
футболшы
footballer
Генерал (Абе Нобуюки) – Жапон Императорлық Армиясының генералы, Жапонияның премьер-министрі және Кореяның соңғы генерал-губернаторы.
General (阿部 信行) was a general in the Imperial Japanese Army, Prime Minister of Japan, and the last Governor General of Korea.
Ерте өмір және әскери мансап
Абе 1875 жылғы 24 қарашада Ишикава префектурасының Каназава қаласында, Кага доменіне қызмет еткен бұрынғы самурай Абе Нобумицудың ұлы болып дүниеге келді. Оның қайнағасы – Жапон императорлық теңіз күштерінің адмиралы Шигейоши Иноуэ. Абе Токио №1 орта мектебінде (Токио қалалық Хибия жоғары мектебі) оқыды, сосын №4 жоғары мектепке түсті. Оқушы кезінде Бірінші Қытай-Жапон соғысы кезінде әскери қызметке ерікті түрде қатысты. Соғыстан кейін 1897 жылғы қарашада Жапон императорлық армия академиясын бітірді. Келесі жылдың 27 маусымында екінші лейтенант болып тағайындалды, 1900 жылғы қарашада лейтенант атағына көтерілді және 1901 жылғы желтоқсанда Армия артиллерия мектебін бітірді. 1903 жылғы қарашада капитандыққа көтеріліп, Армия соғыс колледжінің 19-шы сыныбына оқуға түсті және 1907 жылғы қарашада бітірді. Ұлтшыл генерал Араки Садао оның сыныптастарының бірі болды. 1908 жылғы желтоқсанда майор болып, 1909 жылғы қыркүйекте Армия соғыс колледжінде оқытушы болды. 1910 жылғы қарашада ол Жапония елшілігінің әскери атташесі ретінде Германия империясына жіберілді және 1913 жылғы ақпанда Венадағы елшілікке қосымша атташе болып тағайындалды. 1915 жылғы ақпанда Абе подполковник, ал 1918 жылғы 24 шілдеде полковник болып тағайындалды. 1918-1921 жылдары 3-ші далалық артиллерия полкінің командирі болды. 1918 жылғы тамызда оның полкі Жапонияның Сибірге араласуы кезінде Сібірге жіберілді, бірақ ешқашан шайқасқа қатыспады. 1921 жылғы 3 маусымда Армия соғыс колледжінің хатшысы болды, ал 1922 жылғы 15 тамызда генерал-майор шеніне көтерілді. 1923 жылғы 6 тамызда Императордың Бас штабының Бас істер бөлімінің директоры болып тағайындалды. 1 қыркүйектегі құрылыс қирауынан кейін 3 қыркүйекте Канто аймағындағы әскери жағдайды қадағалауға тағайындалды. 1926 жылғы 28 шілдеде Армия министрлігінде әскери қызмет істері жөніндегі директор болып тағайындалды және 1927 жылғы 5 наурызда генерал-лейтенант болып тағайындалды. Кейін ол әскери істер бюросының бастығы және 1928 жылғы 10 тамызда тағайындалған армия вице-министрі болып қызмет етті. 1930 жылғы 22 желтоқсаннан бастап 4-ші жаяу әскер дивизиясына қолбасшылық етті. 1932 жылғы қаңтарда Абе Жапон Тайвань армиясының қолбасшысы болып тағайындалды және 1933 жылғы 19 маусымда генерал шеніне көтерілді. Жоғарғы соғыс кеңесінде қызмет еткеннен кейін, ол 1936 жылғы 10 наурызда резервке жіберілді.
Abe was born on November 24, 1875, in Kanazawa, Ishikawa Prefecture, the son of the former samurai Abe Nobumitsu, who had served the Kaga Domain. His brother in law was Imperial Japanese Navy admiral Shigeyoshi Inoue. Abe attended Tokyo No.1 Middle School (Tokyo Metropolitan Hibiya High School) followed by No.4 High School. While he was still a student, he volunteered for military service during the First Sino Japanese War. After the war, Abe graduated from the Imperial Japanese Army Academy in November 1897. Commissioned a second lieutenant the following 27 June, he was promoted to lieutenant in November 1900 and attended the Army Artillery School, graduating in December 1901. Promoted to captain in November 1903, he enrolled in the 19th class of the Army War College, graduating in November 1907. The ultranationalist General Araki Sadao was one of his classmates. Abe was promoted to major in December 1908, becoming an instructor at the Army War College in September 1909. In November 1910, he was posted to the German Empire as a military attaché at the Japanese embassy and became a supplementary attaché at the embassy in Vienna in February 1913. Abe was promoted to lieutenant colonel in February 1915 and to colonel on 24 July 1918. He served as the commander of the 3rd Field Artillery Regiment from 1918 to 1921. In August 1918, his regiment was sent to Siberia during Japan's Siberian Intervention but never saw combat. He became secretary of the Army War College on 3 June 1921, and was promoted to major general on 15 August 1922. Appointed Director of the General Affairs Division of the Imperial General Staff on 6 August 1923, following the devastating earthquake of 1 September, he was placed in charge of overseeing martial law for the Kanto region on 3 September. He was appointed director of military service affairs in the Army Ministry on 28 July 1926 and was promoted to lieutenant general on 5 March 1927. He later served as chief of the Military Affairs Bureau and as Vice Minister of the Army, which he had been appointed as on 10 August 1928. He commanded the 4th Infantry Division from 22 December 1930. In January 1932, Abe was appointed to command the Japanese Taiwan Army and was promoted to full general on 19 June 1933. After serving on the Supreme War Council, he was placed on the reserve list on 10 March 1936.
Премьер-министр
Абе Хиранума Киичиро кабинетінің ыдырауынан кейін премьер-министр ретінде ең басты кандидат болмады. Азаматтық тараптан Коноэ Фумимаро немесе Хирота Коки көш бастап тұрғандай көрінді, бірақ армия мен ультраұлтшылдар генерал Угаки Казусигені күшті қолдады. Генро Сайонжи Кинмочи осы кандидаттардың ешқайсысына ынтасыз екенін мәлімдегеннен кейін, армия өз қалауын іске асыруға жақын болды. Алайда, Угаки ауырып, ауруханаға жатты. Уақытша соғыс министрі генерал Абе келісімдік шешім болды. Ол Армия ішіндегі Тосейха және Кодоха саяси топтарының ешқайсысына жатпады, сонымен қатар Жапон императорлық теңіз күштері тарапынан да шамалы орталықшыл саясаткер ретінде қолдау алды. Екінші жағынан, оның ешқандай жауынгерлік тәжірибесі болмағандықтан көптеген жоғары шенді әскери офицерлер оны жек көретін. Абе 1939 жылдың 30 тамызында премьер-министр болды. Ол сонымен қатар Сыртқы істер министрі лауазымын да атқарды. Төрт айға созылған билік кезінде Абе екінші Қытай-Жапон соғысын мүмкіндігінше жылдам аяқтауға және Еуропадағы өршіп келе жатқан қақтығыста Жапонияның бейтараптығын сақтауға тырысты. Ол сондай-ақ Армияның кейбір топтарының нацистік Германиямен және фашистік Италиямен саяси-әскери одақ құру әрекеттеріне қарсы болды. Әскери және саяси партиялардың қолдауы азайып, 1940 жылдың қаңтарында Абе орнына Мицумаса Йонаи келді.
Abe was not the obvious first choice as Prime Minister after the collapse of the Hiranuma Kiichirō cabinet. From the civilian side, Konoe Fumimaro or Hirota Kōki were regarded as front runners, but the Army and the ultranationalists strongly supported General Ugaki Kazushige. After genrō Saionji Kinmochi declared his lack of enthusiasm for any of those candidates, the Army was poised to have its way. However, Ugaki fell ill and was hospitalized. The interim War Minister General Abe was a compromise choice. He had the advantage of belonging to neither the Tōseiha nor the Kodoha political factions within the Army and was also supported as a relative political moderate by the Imperial Japanese Navy. On the other hand, he was despised by many senior Army officers for his total lack of any combat experience. Abe became Prime Minister on 30 August 1939. He concurrently held the portfolio of Foreign Minister. During a reign which lasted only four months, Abe sought to end as quickly as possible the Second Sino Japanese War, and to maintain Japan's neutrality in the growing European conflict. He was also opposed to efforts by elements within the Army to form a political military alliance with Nazi Germany and Fascist Italy. Increasingly lacking in support from either the military or the political parties, Abe was replaced by Mitsumasa Yonai in January 1940.
Кейінгі мансап
Үш айдан кейін премьер-министр лауазымынан алынғаннан соң, Әбе армияның арнайы елшісі ретінде Нанкиндегі Ван Цзинвэйдің жапондық қолдауындағы үкіметіне кеңес беру және Солтүстік Қытайдағы Жапонияның экономикалық және әскери құқықтарын қамтамасыз ететін шартты келіссөздер жүргізу үшін Қытайға жіберілді. Алайда, ол Ванның қайта ұйымдастырылған Ұлттық үкіметіне белгілі бір симпатиямен қарады. Әбе 1940 жылдың желтоқсанына дейін Нанкиндегі Қытайдағы жапон елшісі қызметін атқарды. Жапонияға оралғаннан кейін, 1942 жылы Әбе Пирлер палатасына қосылды және Императорлық билікке көмектесу саяси қауымдастығының президенті лауазымын, көбінесе рәсімдік қызмет ретінде атқарды. Ол 1944 және 1945 жылдары Кореяның 10-шы (және соңғы) генерал-губернаторы болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Әбе мемлекеттік қызметтен шеттетіліп, американдық оккупациялық үкімет тарапынан тұтқындалды. Бірақ оған ешқандай соғыс қылмысы тағылмады және ол көп ұзамай босатылды.
Three months later after his replacement as Prime Minister, Abe was sent by the army as a special envoy to China to advise the Japanese supported regime of Wang Jingwei in Nanjing and to negotiate a treaty ensuring Japanese economic and military rights in northern China. However, he had some sympathy for Wang's Reorganized National Government. Abe remained as the Japanese ambassador to China in Nanjing until December 1940. After his return to Japan, Abe joined the House of Peers in 1942, and accepted the largely ceremonial position as president of the Imperial Rule Assistance Political Association. He was appointed the 10th (and last) Governor General of Korea in 1944 and 1945. After World War II, Abe was purged from public office and arrested by the American occupation government. However, he was not charged with any war crimes and was soon released.