Бене́т Кэнфилд (1562-1610) – ағылшын мистигі, «ұстаздардың ұстазы». Оның «Жетелу жолы» кітабы мистиктерге нұсқаулық болды. Өмірі мен әсері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бенет Кенфилд, сонымен қатар Аталық Бенет, Бенуа Кенфилд немесе Бенуа де Канфельд (1562-1610) – ағылшын Рекусант және мистик. Оның "Жетелу ережесі" екі-үш буын мистиктерге нұсқаулық қызмет етті. Мадам Акари, Пьер де Беруль, Андре Дюваль және Винсент де Полға тигізген әсері үшін оны "ұстаздардың ұстазы" деп атаған.
English Recusant and mystic
Benet Canfield, also known as Father Benet, Benoit of Canfield, or Benoît de Canfeld, (1562–1610), was an English Recusant and mystic. His Rule of Perfection served as a manual two or three generations of mystics. For his influence on Madame Acarie, Pierre de Bérulle, André Duval, and Vincent de Paul he has been called the "Masters of masters".
Өмір
Бенет Уильям Фитч есімді, Эссекстің Литл Кэнфилд ауылында әкесінің екінші некесінен туған төрт ұлдың үшіншісі болды. Шамамен 1579 жылы ол Лондонда, Chancery сегіз Inn-нің бірі – New Inn-де, содан кейін төрт Inns of Court-тың бірі – Middle Temple-де оқуға түсті. Бір диссидентпен болған әңгіме оны барлық реформаторлық теологияның (оның өзінің Англикан шіркеуінің де) кемшіліктеріне көндірді. Фитч Роберт Персонның "Резолюцияға қатысты христиандық тәжірибе туралы алғашқы кітабымен" танысты, ол сол кездегі маңызды рухани еңбек болды, және Англияда заңсыз болған католицизмге өтуге шешім қабылдады. Ол Бельгиядағы ағылшын католик колледжінде, Дуайда оқуға барып, Елизавета дәуіріндегі ағылшын рекусанттарының, яғни елден қуылған католиктердің маңызды орталығы болды. 1587 жылы ол капуцин орденіне монах ретінде кірді және Benoît de Canfeld діни есімі берілді, "Benoît" – Бенедикт есімінің французша түрі, бірақ ол ағылшын тілінде ескі түрін, Бенетті қолданды. Бенет 1610 жылдың 21 қарашасында Парижде қайтыс болды.
Benet was born William Fitch at Little Canfield in Essex, the third of four sons of his father's second marriage. Around 1579 he began studies in London, at New Inn, one of the eight Inns of Chancery, and then at Middle Temple, one of the four Inns of Court. A discussion with a Dissenter convinced him that all Reformed theology was flawed (including that of his own Anglican Church). Fitch came upon Robert Persons's The first booke of the Christian exercise, appertayning to Resolution, an important devotional work of the time, and decided to convert to Catholicism, then illegal in England. He went to study at the English Catholic college at Douai in Belgium, a major centre for English Recusants, or Catholics in exile, during the Elizabethan period. He entered the Capuchin order as a Friar in 1587 and was given the religious name of Benoît de Canfeld, "Benoît" the French form of Benedict, but in English he used the older form, Benet. Benet died in Paris on 21 November 1610.
Шығармалары
1609 жылы өмірінің соңына таман Бене өзінің шедеврын "Règle de perfection réduite au seul point de la volonté divine" ("Кәделеттілік ережесі") деп жариялады. Бұл еңбек 17 ғасырдың басында шіркеудің мақұлдамауына ұшырады, сондықтан оның замандасы және серіктесі Августин Бейкердің "Киелі даналық" кітабынан гөрі аз танымал. Екі автор да монахтар тәртібінде сақталатын терең дұға, яғни ойға шоғырлану дұғасы тақырыбын қарастырды. Кенфилдке фламанд мистикасы Ян Русброэк әсер еткен болуы мүмкін. Бене өзінің еңбегінің алғашқы екі бөлігінің ресми басылымдарын шығарды, бірақ үшіншісін шығара алмады, өйткені дұғаның жоғары деңгейлері туралы оның батыл тұжырымдарына қатысты ортодоксалды теологтардың сын-пікірлерін сезінді. Осының салдарынан үшінші бөлім тек француз және итальян тілдеріндегі аудармалары арқылы ғана белгілі болды, онда Бене оны аскетикалық нұсқаулық ретінде қабылдануын қамтамасыз ету үшін дәстүрлі діни элементтерді қосты. Бірақ ол мұнда сәттілікке жете алмады, себебі 1689 жылы бұл еңбек Католик шіркеуінің тыйым салынған кітаптар тізіміне енгізілді, өйткені ол сол кезде үлкен дау тудырған Quietists идеяларына тым жақын болды, бірақ оны толыққанды дінге қарсы деп санамады.
In 1609, towards the end of his life, Benet published his masterpiece, Règle de perfection réduite au seul point de la volonté divine (Rule of Perfection). This work fell under the disapproval of the Church in the early 17th century, and is therefore less well known than Holy Wisdom by his contemporary and associate Augustine Baker. Both authors deal with the subject of contemplative prayer, the deep form of prayer followed in monastic orders. Canfield was probably influenced by the Flemish mystic Jan Ruusbroec. Benet brought out official editions of the first two parts of his work, but unfortunately not of the third, because he sensed stirrings of criticism from orthodox theologians about the boldness of his teachings on the higher levels of prayer. As a result, this third part is known only in its French and Italian translations, in which Benet had incorporated more conventional devotional elements to ensure its acceptability as an ascetical handbook. In this he failed as it was put on the Index of the Catholic Church in 1689 on the grounds that it came too close to the ideas of the Quietists who were then the subject of a major controversy, although it was not considered to be actually heretical.
Сын
1941 жылы Алдус Хаксли "Сұр билік" атты кітабын жариялады, ол Франсуа Леклер дю Тремблейге арналған және Канфилд оған зор әсер еткен. 1959 жылы Роберт Руквудтың 1623 жылғы ағылшын тіліне аудармасы – "Анже де Жойез және Бенет Канфилдтің өмірбаяндары". Бенет Канфилд туралы көптеген мәліметтер оның өзінің өмірбаянынан алынған, бірақ бұл авторлығы Жаку Бруске тиесілі, де Жойез туралы жазбаларымен бірге.
In 1941 Aldous Huxley published his book Grey Eminence which focusses on François Leclerc du Tremblay upon whom Canfield was a major influence. In 1959 Robert Rookwood's 1623 English translation The Lives of Ange De Joyeuse and Benet Canfield. Much of the account of Benet Canfield comes from his autobiography although this was attributed to Jacques Brousse, alongside his account of de Joyeuse.