Америка Азамат Соғысы: Геттисбург шайқасының кавалериялық ұрыстары

Кіріспе

Америка Азамат соғысының шайқасы

Геттисбург шайқасының үшінші күні (3 шілде 1863 ж.), «Пикеттің шабуылы» деп аталған апатты жаяу әскер шабуылы кезінде екі атты әскер шайқасы болды: біреуі шамамен үш миль (5 км) шығысқа қарай, қазіргі Шығыс атты әскер алаңы деп белгілі аймақта, екіншісі [Big] Round Top тауының оңтүстік-батысында (кейде Оңтүстік атты әскер алаңы деп аталады). Шығыс атты әскер алаңында генерал-майор Дж.Е.Б. Стюарттың Конфедерация атты әскері Федералдық артынан өтуге және Пикеттің шабуылының табысқа жеткен жағдайынан пайдалануға тырысты. Бригада генералдары Дэвид МакМ. Грегг пен Джордж Армстронг Кастер басқаратын Одақ атты әскері Конфедерацияның шабуылын тойтарды. Оңтүстік атты әскер алаңында Пикеттің шабуылы жеңіліске ұшырағаннан кейін, бригада генералы Джадсон Килпатрик бұйрығымен Конфедерация армиясының оң жағына жасалған шамасыз атты әскер шабуылы оңай жеңіліске ұшырады, нәтижесінде бригада генералы Илон Дж. Фарнсворт қаза тапты.

Әскери жағдай

Ат әскерлері Геттисбург шайқасында тек бірінші және үшінші күндері ғана маңызды рөл атқарды. Бірінші күні (1 шілде) генерал Джон Бьюфордтың одақтың ат әскерлері дивизиясы генерал-майор Генри Хеттің басқаруындағы конфедерат жаяу әскерлерін одақтың жаяу әскері майданға келгенше сәтті кешіктірді. Күннің соңында Бьюфордтың жасағы майданнан шықты. Конфедерат жағынан генерал-майор Стюарттың ат әскерлері дивизиясының көп бөлігі екінші күнгі шайқасқа дейін майданнан тыс болды. Мүмкін, генерал Роберт Лидің бұйрықтарын дұрыс түсінбегендіктен, Стюарт өзінің үш үздік ат әскерлері бригадасын Потомак армиясының оң қанатын айналып, мағынасыз саяхатқа алып кетті. 24 маусымнан бері Лидің Солтүстік Вирджиния армиясының негізгі күштерімен байланыссыз болды, Лиге маңызды барлау ақпаратын және күзету қызметтерін бермейді. Стюарт 2 шілдеде Карлайлдан Ли штабына келді, ал оның шаршаған бригадалары сол күні кешке жетті, екінші күнгі шайқасты жоспарлауға немесе орындауға тым кеш болды. Хэмптон бригадасы солтүстікке қарай лагерь құрды, сол күні түстен кейін Хантерстаунда одақтың ат әскерлерімен шағын қақтығыс болды. Ли Стюартқа 3 шілдеде Цемтери Ридждегі одақтың қорғаныс шебіне конфедерат жаяу әскерлерінің шабуылына қолдау көрсету үшін операцияларға дайындалуды тапсырды. Стюарт конфедераттың сол қанатын қорғап, одақтың оң қанатын айналып, жаудың тылына өтуі керек еді. Егер Стюарттың күштері Йорк Пайктан Төменгі Голланд жолымен оңтүстікке қарай жылжуға мүмкіндік алса, олар тез арада Балтимор Пайкқа – Потомак армиясының негізгі байланыс жолына жететін еді, және Ли жоспарлаған шабуылдан (Пикеттің шабуылы) туындаған жағдайды пайдаланып, одақтың тылына қарсы қирату және моральдық тұрғыдан әсерлі шабуылдар жасауға болатын еді. Бұл операция үшін Стюарттың басқаруындағы конфедерат ат әскерлеріне оның Одақ армиясының айналасындағы үш бригадасы (генерал Уэйд Хэмптон, генерал Фитцхуг Ли және полковник Джон Чэмблисс) және полковник Альберт Г. Дженкинстің бригадасы (2 шілдеде Дженкинс жараланғаннан кейін полковник Милтон Дж. Фергюсон басқарды) кірді. Бұл төрт бригаданың құрамында шамамен 5000 адам болғанымен, сол күні шайқасқа тек 3430 адам және 13 зеңбірек қатысты. Мэриленд пен Пенсильвания айналып келген тоғыз күндік сапардан кейін, олар мен олардың аттары шаршап, шайқасқа толықтай дайын болмады. Одақтың ат әскерлері генерал-майор Альфред Плесонтонның корпусынан шықты, ол Геттисбург шайқасы кезінде ат әскерінің әрекеттерін тікелей басқармады. Бьюфордтың дивизиясының көп бөлігі Вестминстерге, Мэрилендке қайтыс болды (генерал Весли Мериттің резервтік бригадасынан басқа, ол Геттисбургтің оңтүстігіне орналастырылды), сондықтан тек екі дивизия ғана шайқасқа дайын болды. Ханновер жолы мен Төменгі Голланд жолының қиылысына жақын, тікелей Стюарттың жолында генерал Дэвид МакМ. Греггтің дивизиясы орналасқан. Греггтің Геттисбургте полковник Джон Б. Макинтош және полковник Дж. Ирвин Грег (Дэвид Грегтің туысы) басқаратын екі бригадасы болды, бірақ соңғысы Балтимор Пайкінде орналасқан. Дэвид Греггтің бір бригадасы жаңадан құрылған генерал Джордж Армстронг Кастердің «Мичиган бригадасымен» толықтырылды. Кастер генерал Джадсон Килпатриктің дивизиясына бекітілген, бірақ Дэвид Греггке уақытша берілді және оның шайқасқа қосылуына рұқсат сұрады. Барлығы Стюартқа қарсы 3250 одақ атты әскері қарсы тұрды. Килпатриктің дивизиясынан басқа бригада, генерал Илон Дж. Фарнсворттың басқаруында, Дөңгелек Топ тауының оңтүстік-батысында, қазіргі кезде Оңтүстік Атты Әскер Алаңы деп белгілі аймақта орналасқан.

Cavalry forces played a significant role at Gettysburg only on the first and third days of the battle. On the first day (July 1), the Union cavalry division of Brig. Gen. John Buford successfully delayed Confederate infantry forces under Maj. Gen. Henry Heth until Union infantry could arrive on the battlefield. By the end of the day Buford's troopers had retired from the field. On the Confederate side, most of Maj. Gen. Stuart's cavalry division was absent from the battlefield until late on the second day. Possibly misunderstanding orders from Gen. Robert E. Lee, Stuart had taken his three best brigades of cavalry on a pointless ride around the right flank of the Union Army of the Potomac and had been out of touch with the main body of Lee's Army of Northern Virginia since June 24, depriving Lee of critical intelligence information and screening services. Stuart arrived from Carlisle at Lee's headquarters shortly after noon on July 2 and his exhausted brigades arrived that evening, too late to affect the planning or execution of the second day's battle. Hampton's brigade camped to the north, following a relatively minor clash with Union cavalry at Hunterstown that afternoon. Lee's orders for Stuart were to prepare for operations on July 3 in support of the Confederate infantry assault against the center of the Union line on Cemetery Ridge. Stuart was to protect the Confederate left flank and attempt to move around the Union right flank and into the enemy's rear. If Stuart's forces could proceed south from the York Pike along the Low Dutch Road, they would soon reach the Baltimore Pike—the main avenue of communications for the Army of the Potomac—and they could launch devastating and demoralizing attacks against the Union rear, capitalizing on the confusion from the assault (Pickett's Charge) that Lee planned for the Union center. Confederate cavalry forces under Stuart for this operation consisted of the three brigades he had taken on his ride around the Union Army (commanded by Brig. Gen. Wade Hampton, Brig. Gen. Fitzhugh Lee and Col. John Chambliss) and the brigade of Col. Albert G. Jenkins (under the command of Col. Milton J. Ferguson following Jenkins' wounding on July 2). Although these four brigades should have amounted to approximately 5,000 men, it is likely that only 3,430 men and 13 guns saw action that day. And following their nine day ride around Maryland and Pennsylvania, they and their horses were weary and not in prime condition for battle. Union cavalry forces were from the corps of Maj. Gen. Alfred Pleasonton, who did not participate directly in the command of any cavalry actions during the Battle of Gettysburg. Since most of Buford's division had retired to Westminster, Maryland (with the exception of his reserve brigade under Brig. Gen. Wesley Merritt, which was deployed directly south of Gettysburg), only two divisions were ready for action. Stationed near the intersection of the Hanover Road and the Low Dutch Road—directly on Stuart's path—was the division of Brig. Gen. David McM. Gregg. Gregg had two brigades present at Gettysburg, under Col. John B. McIntosh and Col. J. Irvin Gregg (David Gregg's cousin), but the latter was stationed on the Baltimore Pike. David Gregg's one brigade command was supplemented by the newly formed "Michigan Brigade" of Brig. Gen. George Armstrong Custer. Custer was assigned to the division of Brig. Gen. Judson Kilpatrick but happened to be on loan to David Gregg and requested permission from Gregg to join his fight. Altogether, 3,250 Union troopers opposed Stuart. The other brigade from Kilpatrick's division, commanded by Brig. Gen. Elon J. Farnsworth, was stationed to the southwest of the Round Top mountain, the area now known informally as South Cavalry Field.

Шығыс кавалерия алаңы

3 шілде күні сағат 11:00-де Стюарт қазіргі Шығыс кавалерия алаңының солтүстігіндегі Кресс-Риджге жетіп, Лиге төрт зеңбірекпен оқ атуға бұйрық беріп, өз орнында екенін хабарлады. Бұл ақымақтық қателік болды, себебі ол Греггке өзінің орналасқан жерін көрсетіп берді. Макинтош пен Кастер бригадалары Стюартты тоқтатуға орналасты. Конфедераттар жақындағанда Грегг олармен артиллериялық қақтығысқа түсті, ал Одақтың атты артиллериясының шеберлігі Стюарттың зеңбіректерiн басып озды. Стюарттың жоспары Раммел фермасы маңында Макинтош пен Кастердің алғы шептегі әскерлерін ұстап тұрып, қорғаушылардың сол қанатын айналып Кресс-Риджге шабуылдау еді, бірақ Одақтың алғы шептік әскерлері қарсы тұрып, табандылықпен кері шегінді; 5-ші Мичиган кавалериясының сарбаздары Спенсердің қайта зарядталатын мылтықтарымен қаруланғандықтан, олардың атыс күші еселенді. Стюарт қарсылықты бұзу үшін тікелей атты шабуыл жасауға шешім қабылдады. Ол Фиц Ли бригадасына енген өзінің бұрынғы полкі – 1-ші Вирджиния кавалериясына шабуыл жасауға бұйрық берді. Шабуыл шамамен сағат 13:00-де басталды, сол кезде полковник Эдвард Портер Александрдың Конфедерат артиллериясы Кладбище алаңына оқ жаудырды. Фитц Лидің әскерлері Джон Раммелдің фермасы арқылы өтіп, Одақтың алғы шептегі әскерлерін шашыратты. Грегг Кастерге 7-ші Мичиган полкімен қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Кастер жеке өзі полкті бастап, "Кел, Уорверин!" деп айқайлады. Атты әскерлер толқындары Раммел фермасының бойындағы қоршауға қарсы аяусыз шайқасты. Жеті жүз адам қоршаудың жанында карабин, тапанша және семсерлермен жақын арада шайқасты. Кастердің атының астынан атып түсірілді, ол кернейшінің атын қолға алды. Ақырында Кастердің әскерлері қоршауды бұзуға жеткілікті күш жинады, соның салдарынан вирджиниялықтар кері шегінуге мәжбүр болды. Стюарт өзінің үш бригадасынан күш жіберді: 9-шы және 13-ші Вирджиния (Чемблисс бригадасы), 1-ші Солтүстік Каролина және Джефф Дэвис легионы (Хэмптонның) және 2-ші Вирджиниядан (Лидің) эскадрильялары. Кастердің қуғыны тоқтатылды, ал 7-ші Мичиган тәртіпсіздікпен шегінді. Стюарт Уэйд Хэмптон бригадасының басым бөлігін жіберіп, формацияда жүрістен жүгіруге көшіп, семсерлерін жарқырата отырып, тағы да бір прорыв жасауға тырысты, бұл Одақтың әскерлерінен "таң қалғандық" тудырды. Одақтың атты артиллериясы оқ-дәрілер мен шрапнельмен шабуылды тоқтатуға тырысты, бірақ Конфедераттар тым жылдам қозғалды және жоғалған әскерлерін толықтырып, қарқынын сақтап қалды. "Кел, Уорверин!" деген айқай тағы да естілді, Кастер мен полковник Чарльз Х. Таун 1-ші Мичиган кавалериясын да жүгіріп алып, шайқасқа кіргенде естілді. Греггтің Пенсильвания полктерінің бірінің әскері байқағандай, екі колонна бір-біріне жақындағанда, олардың жылдамдығы артты, кенеттен ағаш құлағандай дыбыс дағдарыстың басталуын білдірді. Соқтығысу соншалықты күшті болды, көптеген аттар аударылып, мінгендерін басып қалды. Атты әскерлер орталықта аяусыз шайқасқанда, Макинтош жеке өзі бригадасын Хэмптонның оң қанатына қарсы басқарды, ал капитан Уильям Э. Миллердің 3-ші Пенсильвания және 1-ші Нью-Джерси Хэмптонның сол қанатына Лотт үйінің солтүстігінен шабуыл жасады. Хэмптон басына семсерден ауыр жарақат алды; Кастер күнінің екінші атын жоғалтты. Үш жағынан шабуылға ұшыраған Конфедераттар кері шегінді. Одақтың әскерлері Раммел фермасынан тыс жерде қуғынға шыға алмады. Шығыс кавалерия алаңындағы 40 минуттық аяусыз шайқастағы шығындар салыстырмалы түрде аз болды: 254 Одақ әскерінің құрбандары – оның 219-ы Кастер бригадасынан, ал 181 Конфедерат. Тактикалық тұрғыдан шешімсіз болғанымен, бұл шайқас Стюарт пен Роберт Ли үшін стратегиялық жеңіліс болды, олардың Одақтың артқы жағына ену жоспары бұзылды.

At about 11:00 a. m. on July 3, Stuart reached Cress Ridge, just north of what is now called East Cavalry Field, and signaled Lee that he was in position by ordering the firing of four guns, one in each direction of the compass. This was a foolish error because he also alerted Gregg to his presence. The brigades of McIntosh and Custer were positioned to block Stuart. As the Confederates approached, Gregg engaged them with an artillery duel and the superior skills of the Union horse artillerymen got the better of Stuart's guns. Stuart's plan had been to pin down McIntosh's and Custer's skirmishers around the Rummel farm and swing over Cress Ridge, around the left flank of the defenders, but the Federal skirmish line pushed back tenaciously; the troopers from the 5th Michigan Cavalry were armed with Spencer repeating rifles, multiplying their firepower. Stuart decided on a direct cavalry charge to break their resistance. He ordered an assault by the 1st Virginia Cavalry, his own old regiment, now in Fitz Lee's brigade. The battle started in earnest at approximately 1:00 p. m., at the same time that Col. Edward Porter Alexander's Confederate artillery barrage opened up on Cemetery Ridge. Fitz Lee's troopers came pouring through the farm of John Rummel, scattering the Union skirmish line. Gregg ordered Custer to counterattack with the 7th Michigan. Custer personally led the regiment, shouting "Come on, you Wolverines!". Waves of horsemen collided in furious fighting along the fence line on Rummel's farm. Seven hundred men fought at point blank range across the fence with carbines, pistols and sabers. Custer's horse was shot out from under him, and he commandeered a bugler's horse. Eventually enough of Custer's men were amassed to break down the fence, and they caused the Virginians to retreat. Stuart sent in reinforcements from all three of his brigades: the 9th and 13th Virginia (Chambliss' Brigade), the 1st North Carolina and Jeff Davis Legion (Hampton's) and squadrons from the 2nd Virginia (Lee's). Custer's pursuit was broken, and the 7th Michigan fell back in a disorderly retreat. Stuart tried again for a breakthrough by sending in the bulk of Wade Hampton's brigade, accelerating in formation from a walk to a gallop, sabers flashing, calling forth "murmurs of admiration" from their Union targets. Union horse artillery batteries attempted to block the advance with shell and canister, but the Confederates moved too quickly and were able to fill in for lost men, maintaining their momentum. Once again the cry "Come on, you Wolverines!" was heard as Custer and Col. Charles H. Town led the 1st Michigan Cavalry into the fray, also at a gallop. A trooper from one of Gregg's Pennsylvania regiments observed,

As the two columns approached each other the pace of each increased, when suddenly a crash, like the falling of timber, betokened the crisis. So sudden and violent was the collision that many of the horses were turned end over end and crushed their riders beneath them. As the horsemen fought desperately in the center, McIntosh personally led his brigade against Hampton's right flank while the 3rd Pennsylvania under Captain William E. Miller and 1st New Jersey hit Hampton's left from north of the Lott house. Hampton received a serious saber wound to the head; Custer lost his second horse of the day. Assaulted from three sides, the Confederates withdrew. The Union troopers were in no condition to pursue beyond the Rummel farmhouse. The losses from the 40 intense minutes of fighting on East Cavalry Field were relatively minor: 254 Union casualties—219 of them from Custer's brigade—and 181 Confederate. Although tactically inconclusive, the battle was a strategic loss for Stuart and Robert E. Lee, whose plans to drive into the Union rear were foiled.

Оңтүстік кавалерия алаңы

3 шілде күні таңертең Одақ ат әскерінің қолбасшысы генерал-майор Альфред Плесонтон өзінің екі бригадасын Одақ әскерінің сол жақ фланкіне баруға бұйырды. Ол Бриг. генерал Весли Мериттің Буфорд дивизиясының резервтік бригадасын Эмитсбургтен солтүстікке қарай, Бриг. генерал Джадсон Килпатриктің дивизиясына қосылу үшін қозғалды. Килпатриктің дивизиясы Балтимор жолындағы «Екі тавернадан» «Раунд Топтың» оңтүстік-батысына қарай жылжып келеді. Осы уақытқа дейін Килпатриктің дивизиясындағы жалғыз бригада Бриг. генерал Илон Дж. Фарнсворт, Кастер бригадасы Шығыс кавалерия алаңында Дэвид Грегпен қызмет етуге жіберілді. Плесонтонның не нәрсеге үміттенгені белгісіз. Оның осы аймақта кез келген барлау жүргізгені туралы мәлімет жоқ. Потомак армиясының қолбасшысы Джордж Г. Мид Пикеттің шабуылының кері қайтарылуына байланысты қарсы шабуыл жасауға дайындалып жатқаны туралы болжам жасалды, ол оны алдыңғы түннен бастап күткен болатын. Фарнсворт бұл жерге шамамен сағат 13:00-де, Пикеттің шабуылына дайындалу үшін Конфедерацияның үлкен артиллериялық шабуыл басталған уақытта жетті. Оның 1925 сарбазы Джордж Бушманның фермасынан оңтүстікке қарай позиция алды. Солдан оңға қарай полктер 18-ші Пенсильвания кавалериясы, 1-ші Батыс Вирджиния және 1-ші Вермонт болды. E батареясы, 4-ші АҚШ артиллериясы, артқы жақтағы кішкентай, жартасты төбеге орналасты және 5-ші Нью-Йорк кавалериясы артиллерияны күзету үшін жақын маңдағы сағаға орналастырылды. Килпатрикпен бірге олар Мерриттің бригадасын күтті, ол сағат 15:00-де келді және Фарнсворттың сол жағында, Эмитсбург жолынан өтіп, позиция алды. Осы уақытқа дейін Пикеттің шабуылдаушыларының жаяу әскері басталды, ал Килпатрик өз адамдарын шайқасқа тартуға асықты. Конфедерация сызығында Эмитсбург жолының шығысында тек қана жаяу әскерлер қатысты. Худтың дивизиясының төрт бригадасы Бриг. генерал Эвандер М. Лоу 2 шілдедегі шайқастан бастап, Раунд Топтан бастап, Дьяволдың үйі арқылы және жолға дейін аумақты басып алды. Бастапқыда, Лоу тек 1-ші Техас жаяу әскері (бригадиядан) болды. Генерал Джером Б. Робертсонның Техас бригадасы) оңтүстікке қарай Фарнсвортқа қарады, бірақ ол оларды тез арада 47-ші Алабама пехотасы, 1-ші Оңтүстік Каролина және артиллериямен нығайтты. Жолдың батысында, Мериттке қарама-қарсы, Бриг. генерал Джордж "Тайдж" Андерсоннің Грузия бригадасы болды. Килпатрик атты әскерді басқаруда аз тәжірибеге ие болды, ол оны қорғалған жаяу әскердің позицияларына шабуылдау арқылы көрсетті. Жолдың батысына қарай Меррит бірінші болып кірді, оның 6-шы Пенсильвания ат әскері шайқасып, аттан түсті. Андерсонның грузиндері шабуылдарын оңай теріске шығарып алды. Фарнсворт соңынан ермекші болды, бірақ ол Килпатриктің атты әскерді шабуылдау туралы бұйрығын естіп, таң қалды. Конфедерация қорғаушылары ағаш қоршау рельстері жоғарыда үйілген тас қоршаудың артында орналасты, аттар секіре алмайтындай биік, бұл шабуылдаушыларды от астында түсіріп, қоршауды бұзуды талап етеді. Оған апаратын жер бұзылған, толқымалы, үлкен таспен, қоршаумен және орманмен жабылған, бұл ат әскерінің шабуылға жарамсыз болды. Фарнсворт пен Килпатрик арасындағы пікірталас егжей-тегжейі туралы мәліметтер әртүрлі, бірақ жалпы алғанда, Килпатрик Фарнсвортты өзін-өзі өлтіруді білетін айыптауды жасауға батыл немесе ұялтты деп санайды. Фарнсворт: "Егер сіз бұйрық берсеңіз, мен оны қолға аламын, бірақ сіз үлкен жауапкершілікті өз мойныңызға алуыңыз керек" деді. Бірінші шабуылда полковник Натаниел П. Ричмонд бастаған Батыс Вирджинияның 1-ші ат әскері болды. Олар 1-ші Техас полкі қатты соққыға ұшырағаннан кейін үлкен шатасуда жүрді, бірақ олар қабырғаны бұза алды. Сол кезде қарулы күрес басталды, бірақ шабуылдар кері қайтарылды. Шабуылға қатысқан 400 федералды атлы әскердің 98-і қаза тапты. Екінші толқын 18-ші Пенсильваниядан келді, оны 5-ші Нью-Йорк роталары қолдады, бірақ олар да қатты мылтық атысымен 20 адаммен қайтарылды. Ақыры, 1-ші Вермонт кавалериясының кезегі келді, шамамен 400 офицер мен сарбаз, оларды Фарнсворт әрқайсысы төрт ротадан тұратын үш батальонға бөлді, олардың басшылары подполковник Аддисон В. Престон, майор Уильям Уэллс және капитан Генри С. Парсонс. Парсонс батальоны тексастықтарды басып өтіп, солтүстікке қарай Джон Слайдер фермасына қарай аттанып, шабуылға бастады. Эвандер Лоу үш Джорджия полкін (9-шы, 11-ші және 59-шы) техастардың және артиллерия батареяларының қолдауына жіберді. Бұйрықты көтеріп алып бара жатқан штаб офицері 4-ші Алабамамен кездесті, ол да қолдауға қосылды. Алабама лейтенанты: «Кавалерия, жігіттер, кавалерия! Бұл емес, тек ойын-сауық, оларға беріңдер!» деп айғайлады. Ал жаяу әскерлер көптеген оңай нысаналарды тапты. Барлық үш батальон шабуылы үлкен шығындармен кері қайтарылды. Соңғы топ, Уэллс пен Фарнсворт бастаған, Биг Раунд Топқа қарай айналып өтті, онда олар 15-ші Алабаманың қатарымен кездесті. Фарнсворттың тобы тек он сарбазға дейін азайды, олар өмірлік қауіптің өтінен қашуға тырысып, алға-артқа қозғалды. Фарнсворт аттан құлап, кеудесіне, қарынына және аяғына бес оқ тиді. Соғыстан кейінгі есептерде Фарнсворттың тұтқынға түсуден сақтану үшін пистолетімен өзіне-өзі қол жұмсағаны туралы мәлімдеме жасаған конфедерация сарбазының сөзі жоққа шығарылды. Майор Уэллс өзінің ерлігі үшін медальмен марапатталды. Вермонт полкі пайдасыз шабуыл кезінде 65 қаза тапты. Килпатриктің ойсыз және нашар орындалған кавалерия шабуылдары АҚШ кавалериясы тарихындағы ең төмен нүкте ретінде есте қалады және Геттисбург шайқасының соңғы маңызды жағдайы болды. Геттисбургтен батысқа қарай алты миль (10 км) Мерриттің полктерінің бірі, 6-шы АҚШ кавалериясы, сол күні Фэрфилдте Бриг. генерал Уильям Е. «Грамбл» Джонстың «Лорел бригадасымен» жеңіліске ұшырады, бұл Геттисбург шайқасының ресми бөлігі емес, бірақ Ли армиясының шегінуінде маңызды рөл атқарды. Плесонтонның барлық кавалерия бригадалары Геттисбург кампаниясының қалған бөлігінде Ли армиясын Потомак өзенінен кері қууда жақсы нәтиже бермеді.

On the morning of July 3 Union Cavalry Corps commander Maj. Gen. Alfred Pleasonton ordered two of his brigades to the left flank of the Union army. He ordered Brig. Gen. Wesley Merritt's Reserve Brigade of Buford's division to move north from Emmitsburg to join Brig. Gen. Judson Kilpatrick's division, moving from Two Taverns on the Baltimore Pike to the area southwest of Round Top. By this time the only brigade in Kilpatrick's division was that of Brig. Gen. Elon J. Farnsworth, Custer's brigade having been detached for service with David Gregg at East Cavalry Field. It is unclear what Pleasonton hoped to accomplish. There is no record that he performed any reconnaissance in this area. It has been speculated that Army of the Potomac commander George G. Meade was preparing for a possible counterattack to follow the repulse of Pickett's Charge, which he had anticipated since the night before. Farnsworth reached the area at approximately 1:00 p. m., about the time the massive Confederate artillery barrage started in preparation for Pickett's Charge, and his 1,925 troops took up a position in a line south of the George Bushman farm. From left to right, the regiments were the 18th Pennsylvania Cavalry, the 1st West Virginia and 1st Vermont. Battery E, 4th U. S. Artillery, occupied a small, rocky knoll in the rear and the 5th New York cavalry was placed in a nearby ravine to guard the artillery. Joined by Kilpatrick, they awaited Merritt's brigade, which arrived at about 3:00 p. m. and took up a position straddling the Emmitsburg Road, to Farnsworth's left. By this time the infantry portion of Pickett's Charge had begun, and Kilpatrick was eager to get his men into the fight. On the Confederate line to the east of the Emmitsburg Road, only infantry troops were involved. The four brigades of Hood's division, under the command of Brig. Gen. Evander M. Law, had occupied the area from Round Top, through Devil's Den and back to the road since the battle on July 2. Initially, Law had just the 1st Texas Infantry (from Brig. Gen. Jerome B. Robertson's Texas Brigade) facing Farnsworth to the south, but he soon reinforced them with the 47th Alabama Infantry, the 1st South Carolina and artillery. To the west of the road, facing Merritt, was the Georgia brigade of Brig. Gen. George "Tige" Anderson. Young Kilpatrick had little experience in commanding cavalry, and he demonstrated that by attacking fortified infantry positions in a piecemeal fashion. West of the road Merritt went in first, with his 6th Pennsylvania cavalrymen fighting dismounted. Anderson's Georgians repulsed their attack easily. Farnsworth was to follow, but he was astonished to hear Kilpatrick's order for a mounted cavalry charge. The Confederate defenders were positioned behind a stone fence with wooden fence rails piled high above it, too high for horses to jump, which would require the attackers to dismount under fire and dismantle the fence. The terrain leading to it was broken, undulating ground, with large boulders, fences and woodlots, making it unsuitable for a cavalry charge. Accounts differ as to the details of the argument between Farnsworth and Kilpatrick, but it is generally believed that Kilpatrick dared or shamed Farnsworth into making the charge the latter knew would be suicidal. Farnsworth allegedly said, "General, if you order the charge I will lead it, but you must take the awful responsibility." First in the assault was the 1st West Virginia Cavalry, led by Col. Nathaniel P. Richmond. They rode in great confusion after coming under heavy fire from the 1st Texas, but they were able to breach the wall. Hand to hand fighting with sabers, rifles and even rocks ensued, but the attack was forced back. Of the 400 Federal cavalrymen in the attack, there were 98 casualties. The second wave came from the 18th Pennsylvania, supported by companies of the 5th New York, but they were also turned back under heavy rifle fire, with 20 casualties. It was finally the turn of the 1st Vermont Cavalry, about 400 officers and men, which Farnsworth divided into three battalions of four companies each under Lt. Col. Addison W. Preston, Maj. William Wells and Capt. Henry C. Parsons. Parsons' battalion led the charge, passing the Texans and riding north toward the John Slyder farm. Evander Law sent three Georgia regiments (the 9th, 11th and 59th) to move to the support of the Texans and the artillery batteries. A staff officer carrying the order encountered the 4th Alabama, which also joined in support. An Alabama lieutenant yelled, "Cavalry, boys, cavalry! This is no fight, only a frolic, give it to them!" And the infantrymen found many easy targets. All three battalion advances were turned back with great losses. The final group, led by Wells and Farnsworth, circled back toward Big Round Top, where they met a line of the 15th Alabama across their front. Farnsworth's party had dwindled to only ten troopers as they weaved back and forth, trying to avoid the murderous fire. Farnsworth fell from his horse, struck in the chest, abdomen and leg by five bullets. Postwar accounts by a Confederate soldier who claimed Farnsworth committed suicide with his pistol to avoid capture have been discounted. Maj. Wells received the Medal of Honor for his heroism in leading the rest of his men back to safety. The Vermont regiment suffered 65 casualties during the futile assault. Kilpatrick's ill considered and poorly executed cavalry charges are remembered as a low point in the history of the U. S. cavalry and marked the final significant hostilities at the Battle of Gettysburg. Six miles (10 km) west of Gettysburg one of Merritt's regiments, the 6th U. S. Cavalry, was defeated that afternoon at Fairfield by Brig. Gen. William E. "Grumble" Jones' "Laurel Brigade," an action not considered to be a formal part of the Battle of Gettysburg but one that had a critical role in the retreat of Lee's army. All of Pleasonton's cavalry brigades were exercised for the remainder of the Gettysburg Campaign in the lackluster pursuit of Lee's army back across the Potomac River.