Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік-Шығыс темір жолының (NER) 1001 класы – Уильям Бухтың Стоктон және Дарлингтон темір жолы үшін бастапқыда жобалаған, ұзын қазанды 0-6-0 бу машинасының класы.
The North Eastern Railway (NER) 1001 Class was a class of long boiler 0 6 0 steam locomotive originally designed by William Bouch for the Stockton and Darlington Railway.
Техникалық деректер
NER 1001 класының локомотивінің салмағы шамамен , дөңгелек аралығы 3,35 метр (11 фут) және 1,52 метр (5 фут) диаметрлі жетек дөңгелектері болған. Оның 1,22 метр (4 фут) диаметрлі қазандығы 800 кН-нан астам тартым күшін 88 км/сағ жылдамдықта өндірген.
A NER 1001 class locomotive weighed about , with a wheelbase of 11 feet (3 m) and 5 feet (2 m) diameter driven wheels. Its 4 feet (1 m) diameter boiler produced over of tractive effort at .
Тарих
"Ұзын қазандық" дизайны 1842 жылғы Стивенсонның дизайнына дейін жетеді. Сол кезде ауырлық орталығын төмен ұстау мәселесі талқыланды. Джон Грей басқаша пікір білдірді, ол тиімділікті арттыру және қысқа қазандықтардағы қысымды арттыру үшін жеке доңғалақтарды біріктірілген доңғалақтардың орнына пайдалануды ұсынды. Оның идеялары өте табысты Джени Линд локомотивінің құрылысына әкелді. Ұзын қазандықтар мен біріктірілген доңғалақтар баяу, ауыр жұмыстар үшін қолданыла берді. 1852 жылдан бастап бірнеше жеке өндірушілермен қатар, NER-дің Дарлингтон және Шилдсон зауыттарында да барлығы 192 NER 1001 класты локомотивтер салынды. Оттық камераның кішкентай көлемі кейінірек таңқаларлық көрінуі мүмкін, бірақ бұл локомотивтер пойыздар ұзақ уақыт тұрып, жол күтіп немесе маневр жасағанда өте ыңғайлы болды. Аз ғана отын үлкен қазандықты ауыр жүктерді жылжытуға жеткілікті жылумен қамтамасыз ететін еді. Соңғы он NER 1001 локомотивтері 1875 жылы жеткізілді. Олардың көптегені келесі жиырма бес жылда қайта жаңартылды. Соңғысы 1923 жылы пайдаланудан алынды. 1275 нөміріндегі локомотив ресми түрде белгілі бір қашықтықты жүріп өтті және қазір Йорк қаласындағы Ұлттық теміржол мұражайында сақтаулы.
The "long boiler" design dated back to a Stephenson design of 1842. At that time there was a controversy about keeping the centre of gravity low. Another point of view was espoused by John Gray who set out to improve efficiency and increase the pressure in shorter boilers using single drivers instead of coupled wheels. His ideas led to the design of the highly successful Jenny Lind locomotive. The long boiler design with coupled wheels continued for slower heavier work. A total of 192 NER 1001 class locomotives were built from 1852 by a number of private manufacturers, as well as the NER's own works at Darlington and Shildon. The small size of the firebox would seem remarkable in later years, but the engines were ideal where trains might spend long periods standing, waiting for a path, or when shunting. A minimum amount of fuel would have delivered sufficient heat to the large boiler to start heavy loads. The last ten NER 1001s were delivered in 1875. Many were rebuilt in the following twenty five years. The last was withdrawn in 1923. Having travelled an official mileage of , locomotive number 1275 is preserved at the National Railway Museum in York.
Апаттар мен оқиғалар
1900 жылы 5 қарашада 1245 нөміріндегі локомотив жүк пойызын тартып бара жатқанда, басқарудан шығып, Йоркширдегі Лингдейл тоғысындағы бұрылыс тіреулеріне соқтығысып, рельстен кетуге ұшырады. 1909 жылы 8 тамызда осы кластағы локомотив жүк пойызын тартып бара жатқанда, Камберлендтегі Хартлиде ыстықтан қисайған рельс салдарынан рельстен шығып кетті.
On 5 November 1900, locomotive No. 1245 was hauling a freight train when it ran away and was derailed by trap points at Lingdale Junction, Yorkshire. On 8 August 1909, a locomotive of the class was hauling a freight train which was derailed at Hartley, Cumberland due to heat buckled track.