Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық кәсіподақ жетекшісі (1913–2009)
Ұлттық жалпы және муниципалды жұмысшылар одағының белсендісі
British trade union leader (1913–2009)
the activist in the National Union of General and Municipal Workers
Джеймс Ларкин Джонс (29 наурыз 1913 – 21 сәуір 2009), Джек Джонс ретінде танымал, британдық кәсіподақ жетекшісі және Көлік және жалпы жұмысшылар одағының бас хатшысы болды.
James Larkin Jones (29 March 1913 – 21 April 2009), known as Jack Jones, was a British trade union leader and General Secretary of the Transport and General Workers' Union.
Ерте өмір
Джонс Ланкашир графтығының Ливерпуль қаласында дүниеге келді. Ол Ливерпульде туған ирландтық кәсіподақ жетекшісі Джеймс Ларкиннің құрметіне аталған. 14 жасында мектепті бітіріп, инженерлік оқушы болып жұмыс істеді. Уолл-стрит құлағаннан кейін Джонс жұмысынан айырылып, кейін жарнама шеберлері мен суретшілер фирмасында жұмысқа орналасты. Содан кейін ол әкесімен бірге Ливерпуль докшысы болды. Джек Джонс Роберт Тресселдің "Жыртық шалбарлы қайырымдылықшылар" атты кітабын оқығаннан кейін социализмге беліп, бұл кітаптың "еңбек қозғалысындағы адамдар арасында қолдан-қолға беріліп, біздің ойлауымызға ерекше әсер еткенін" кейіннен түсіндірді. Ол Көлік және жалпы жұмысшылар кәсіподағының мүшесі болды, цех басқарушысы сайланды, содан кейін Ұлттық доктар тобы комитетіне делегат болып сайланды.
Jones was born in Garston, Liverpool, Lancashire. He was named after the Liverpool born Irish trade unionist James Larkin. He left school at 14 and worked as an engineering apprentice. After the Wall Street Crash, Jones lost his job, eventually finding employment with a firm of signmakers and painters. He then joined his father as a Liverpool docker. Jack Jones was converted to socialism by reading The Ragged Trousered Philanthropists by Robert Tressell, and he later explained how the book "was passed from hand to hand among people in the Labour movement and had a remarkable effect on our thinking". He became a member of the Transport and General Workers Union, and was elected shop steward, then a delegate on the National Docks Group Committee.
Испаниядағы азаматтық соғыс
Британдық фашистер одағына және олардың басшысы Освальд Мослиге күшті қарсылық көрсеткен Джонс Ливерпульде фашистерге қарсы наразылық митингтерін ұйымдастырды, соның салдарынан буын туғызатын шаңмен қаруланған «қарақөйлектер» тобы тарапынан ұрып-соғылды. (Сонымен қатар, 1938 жылы Эбро шайқасында ауыр жарақат алды.) 1966–1970 жылдардағы Лейбористік үкіметтің бағалар мен табыстар саясатына, сондай-ақ осы үкіметтің ереуілге шығуға рұқсат беруден бұрын 28 күндік «салқындату» кезеңін енгізуге жасаған әрекеттеріне де қарсы болды. Бас хатшы қызметін атқарган кезде ол Кәсіподақтар Конгресінің бас экономикалық өкілі болды және Әлеуметтік келісімшарт авторларының бірі еді. Джонс 1975 жылы Кеңес беру, келісу және төрелік қызметін (Acas) құруға да зор үлес қосты.
Strongly opposed to the British Union of Fascists and their leader Oswald Mosley, Jones organised protest meetings against the fascists in Liverpool, and was beaten by a group of Blackshirts armed with knuckle dusters. and was seriously wounded at the Battle of the Ebro in 1938.) to the 1966–70 Labour Government's prices and incomes policy, and the efforts of that government to introduce legislation that would have enforced a 28 day cooling off period before strike action could be taken. While general secretary, he was chief economic spokesman for the Trades Union Congress and one of the authors of the Social Contract. Jones was also instrumental in the creation of the Advisory, Conciliation and Arbitration Service (Acas) in 1975,
1977 жылдың қаңтарында Gallup жүргізген сауалнама көрсетті, халықтың 54% Джонсты Ұлыбританиядағы ең ықпалды тұлға деп санайды, тіпті премьер-министрден де жоғары. Лейбористік партияның кейбір өкілдері оны «Қайғылы қыс пен 18 жылдық тори үкімшілігін тудырған кәсіподақ жетекшісі» деп есептейді, Джонс 1978 жылы TGWU басшылығынан кеткеніне қарамастан, Қайғылы қысқа дейін бір жыл қалғанда. КГБ-дан дезертир болған Олег Гордиевскийдің мәлімдемесіне сәйкес, Джонс ақша алған үшін Совет Одағына құпия ақпарат берген. Джонс бұл айыптауларды жоққа шығарды және оларды «жала жапқандық және қарапайым құлық» деп сипаттады. MI5 тарихының ресми нұсқасы «Мемлекеттің қорғанысында» авторы Кристофер Эндрю Гордиевскийді дереккөз ретінде пайдаланып, Джонстың Лейбористік партияның құжаттарын ақшаға советтерге өткізгенін, ал Джонсқа соңғы төлем 1984 жылы жасалғанын мәлімдеді. Журналист Бен Макинтайр 2018 жылы жарық көрген «Шпион және сатқын» атты кітабында Гордиевскийдің КГБ Джонсқа берген ақпарат үшін төлем жасағанын айтқанын келтіреді. Джонс Гибралтар жұмысшыларының және Британдық теңізден тыс аумақтың мүдделерін TGWU арқылы қолдауға және ілгерілетуге де көмектесті.
In January 1977 a Gallup opinion poll found that 54% of people believed that Jones was the most powerful person in Britain, ahead of the Prime Minister, and is held responsible by some in the Labour Party for being "the union leader that created the Winter of Discontent and 18 years of Tory rule", despite the fact that he had retired from the leadership of the TGWU in 1978, the year before the Winter of Discontent. According to KGB defector Oleg Gordievsky, Jones provided intelligence to the Soviet Union in return for money. This was denied by Jones, who described the allegations as a "slur and an outrage". In the authorised history of MI5 The Defence of the Realm, the author Christopher Andrew, using Gordievsky as his source, claimed that Jones passed Labour Party documents to the Soviets for cash, with the last payments to Jones occurring in 1984. Gordievsky is also cited by the journalist Ben MacIntyre as stating that the KGB paid Jones for intelligence in his 2018 book "The Spy and The Traitor". Jones also had a special relationship with and helped promote the interests of Gibraltarian workers, as well as the British Overseas Territory itself, through the auspices of the TGWU.
Зейнеткерлік
T&G-дан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Джонс Ұлттық зейнеткерлер конвенциясының президенті болды, бұл 1000-нан астам жергілікті, аймақтық және ұлттық зейнеткерлер ұйымдарын біріктіретін ұйым еді, және ол оның өмірлік құрметті президенті аталды. Ол сонымен қатар Халықаралық бригада ескерткіш қорының президенті болды. Джонстың соңғы қоғамдық ісі – 2008 жылдың 7 желтоқсанында Ньюхейвен бекінісінде ескерткішті ашу болды, бұл Испаниядан Халықаралық бригадалар қайтарылғаннан кейін британдық батальон мүшелері осы портқа оралғанына 70 жыл толуымен байланысты болды. Джонс Лондон университетінің канцлері лауазымына кандидат болды, бірақ 1981 жылы Принцесса Аннаға сайлауда жеңіліп қалды. «Одақ адамы» деген автобиографиясын жазғаннан кейін (1986 жылы жарық көрген), Джонс зейнеткерлердің мүддесін қорғауға белсенді кірісті. 2003 жылғы қазан айында Борнмут қаласында өткен Лейборист партиясының конференциясында, 90 жасында, ол кәсіби одақ қозғалысына қосқан үлесі үшін арнайы сыйлық алды. Ливерпульдегі TGWU ғимараты Transport House-ты Unite (TGWU және Amicus бірігуінен құрылған кәсіби одақ) жаңартып, 2009 жылы Jack Jones House деп атады. Оның есімі сондай-ақ Пекхемдегі Ридхэм көшесінде Саутварк кеңесі салған қарттарға арналған баспана үйлер кешенінде мәңгі есте қалады.
In retirement from the T&G, Jones served as the President of the National Pensioners Convention, an umbrella organisation representing over 1,000 local, regional and national pensioners' groups, of which he was Honorary Life President. He was also President of the International Brigade Memorial Trust. Jones' last public act was to unveil a memorial at Newhaven Fort on 7 December 2008, 70 years after British Battalion members returned to the port after the International Brigades were withdrawn from Spain. Jones was nominated for the position of Chancellor of the University of London, but lost the election to Princess Anne in 1981. After writing his autobiography, Union Man (published in 1986), Jones became a campaigner on behalf of pensioners. At the Labour Party conference in Bournemouth in October 2003, aged 90, he received a special award in recognition of his service to the trade union movement. The TGWU building Transport House in Liverpool was refurbished by Unite (the trade union formed from the merger of the TGWU and Amicus) and renamed Jack Jones House in 2009. His name also lives on in a block of sheltered flats for the elderly built by Southwark Council on Reedham Street in Peckham.
Өлім
Джонс қайтыс болғанға дейін Оңтүстік Лондонда тұрды және 2009 жылдың 21 сәуірінде Пекхемдегі әлеуметтік қызмет көрсету үйінде қайтыс болды. Оның екі ұлы қалды. Оның 50 жылдан астам уақыт бойы бірге болған әйелі Эвелин (Тейлор) үш жыл бұрын қайтыс болған еді. Ол бұрын коммунистік кәсіподақ ұйымдастырушысы және Джонстың жақын досы Джордж Браунға үйленген, бірақ ол 1937 жылы Испания азамат соғысы кезінде Брунет шайқасында қаза тапты.
Jones lived in South London until his death, and died in a care home in Peckham on 21 April 2009. He was survived by his two sons. His wife of more than 50 years, Evelyn (née Taylor) had died three years earlier. She had first been married to the communist trade union organiser and close friend of Jones, George Brown but he had been killed in the Battle of Brunete in 1937 during the Spanish Civil War.