Дэвид Киркуд: Шотландия саяхатшысы, профсоюз жетекшісі және социалистік белсендісі

Кіріспе

Шотланд саясаткері, кәсіподақ жетекшісі және социалистік белсенді (1872–1955)
американдық заманауи пентатлоншы

Дэвид Кирквуд, 1-ші барон Кирквуд, ПК (8 шілде 1872 – 16 сәуір 1955), Глазгоның Шығыс жағынан шыққан шотланд саясаткері, кәсіподақ жетекшісі және социалистік белсенді. Ол шамамен 30 жыл Парламент мүшесі (депутат) болып қызмет етті және Қызыл Клайдсайд дәуірінің көрнекті тұлғасы болды.

Өмірбаян

Кирквуд Глазго қаласында Джон Кирквудтың, жұмысшынің, және оның әйелі Жанның отбасында дүниеге келген. Кирквуд Паркхед мемлекеттік мектебінде білім алған, бірақ 12 жасында жұмысқа орналасып, инженер болып оқыған. Кирквудтың алғашқы саяси қатысуы кәсіподақ, Инженерлер бірлестігі (ол 20 жасында қосылды) және 1914 жылы Тәуелсіз Еңбек партиясына (ТТП) қосылу үшін тастап кеткен Социалистік Еңбек партиясы арқылы болды. Ол көптеген жылдар бойы шотланд инженерлерінің басшысы ретінде танылды. Кирквуд Глазго сауда кеңесінде қызмет етті және Вилли Галлахер төрағалық еткен Клайд жұмысшыларының комитетіне (CWC) мүше болды. CWC 1915 жылы Клайд инженерлерінің жалақысы туралы даудан пайда болды. 1916 жылдың басында оны іс жүзінде жойғанға дейін ол қару-жарақ министрлігінің дипломдар мен еңбекті суландыру саясатына қарсы оппозицияны ұйымдастырды. Кирквуд Уильям Бердмор мен Компанияның Паркхед Форджіндегі цехтар басқарушыларының жиналысы болды, онда 1916 жылдың қаңтарында ол сұйыту туралы келісімді қамтамасыз етуге көмектесті. 1916 жылдың наурыз айында келісімді жүзеге асырумен байланысты ереуілдің нәтижесінде Кирквуд тұтқындалып, Глазгодан Эдинбургке депортацияланды, бұл оқиға оның беделін арттырды. Ол 1917 жылы Глазгоға оралды және Майл Энд Shell фабрикасында бригадир болып жұмыс істеді. 1919 жылдың қаңтар айында Кирквуд 40 сағаттық ереуілмен танымал болды. Гласгоудағы Джордж скверіндегі тәртіпсіздік кезінде Вили Галлахер мен Мэнни Шинвеллмен бірге дүремен соққыланып, тұтқындалды. 1922 жылғы жалпы сайлауда Кирквуд Думбартон Бёргс парламенті мүшесі болып сайланды. Ол бұған дейін төрт жыл Глазго қалалық кеңесінде қызмет еткен. 1924 жылы 9 мамырда Төменгі палатаның спикері Керквуд пен Джеймс Макстонның Джордж Бьюкененнің Шотландияның өзін-өзі басқару туралы заң жобасын талқылағаннан кейін дау-дамай туғызғаны үшін талқылауды тоқтатты. Кирквуд парламенттегі ILP-нің жетекші тұлғаларының бірі болды, өйткені ол Еңбек партиясымен күшейіп келе жатқан қақтығысқа түсті. 1931 жылғы жалпы сайлауда ол Лейбористік партияның қолдауысыз бес ILP депутатының бірі ретінде қайта оралды. Алайда, 1932 жылы Джеймс Макстонның қолдауымен ILP Лейбористік партиядан бас тартуға шешім қабылдағанда, бұл Кирквуд үшін тым алыс қадам болды. Ол ILP-ден шығып, жаңа Шотландия социалистік партиясына қосылды және қайтадан Лейбористік партияның қамшысын алды. Кирквуд 1935 жылы "Менің көтерілісші өмірім" атты автобиографиясын жариялады. 1931 жылдың қаңтарында "Квин Мэри" мұхит кемесін "Куньард" желісі үшін Джон Браун & Компания Клайдбанктегі Кирквуд округінде құйды. Алайда, жұмыс қаржының жетіспеушілігіне байланысты тоқтатылды және жұмысшылар 11 желтоқсанда жұмыстан шығарылды. Кирквуд 1932 жылы кемені құтқару үшін науқан жүргізді және ол Уэльс принсі көмегін алды. Оның науқаны Ұлыбритания үкіметі Солтүстік Атлантика кеме қатынасы туралы 1934 жылғы заңды қабылдағанда, оның ішінде компанияға 9,500,000 фунт стерлингтік қарызды және 1934 жылы Queen Mary кемесі аяқталды. 5 миллион фунт стерлингтік несие "Королева Мэридің" "Королева Елизавета" кемесіне арналған. 1936 жылы "Королева Елизавета" кемесі жерге қойылғанда, "Куньард" компаниясының төрағасы Перси Бейтс Кирквудқа былай деп жазды: "Сіздің жауапкершілігіңіз сіз күткеннен әлдеқайда зор. Олар, мүмкін, ақшаны қарыз алуға батылы бар еді, бірақ сіздің Clyde ер адамдарға сенімі үшін". Кирквуд Шотландияның өзін-өзі басқаруын қолдайтын. 1935 жылы Гилберт МакАллистер Кирквудтың "барлығына сыпайы, бірақ ешкімге бас иімейтінін, өзінің сүйіспеншілігін қазы мен саясат, Киелі кітап пен Бернс, Шотландияның үй билігі мен социализмі, отбасы және "Клайдбанктегі менің халқым" арасында бөлетінін айтты. Кирквуд 1948 жылы жеке кеңесші болды. 1950 жылғы жалпы сайлауда оның сайлау округі жойылған кезде ол Шығыс Данбартонширдің жаңа сайлау округіне сайланды. Ол 1951 жылы палатаны тастап, 1951 жылы 22 желтоқсанда Барон Кирквуд де Бейрсден болды. Кирквуд 1955 жылы 16 сәуірде 82 жасында қайтыс болды.

Kirkwood was born in Glasgow to John Kirkwood, a labourer, and his wife Jean. Kirkwood was educated at Parkhead Public School, but left at age 12 to take employment, and was trained as an engineer. Kirkwood's earliest political involvement was through his trade union, the Amalgamated Society of Engineers (which he joined at age 20), and the Socialist Labour Party, which he left in 1914 to join the Independent Labour Party (ILP). He was recognised as the Scottish engineers' leader for many years. Kirkwood served on the Glasgow Trade Council and was a member of the Clyde Workers' Committee (CWC) chaired by Willie Gallacher. The CWC grew out of the Clyde engineers' pay dispute of 1915. Until its effective suppression in early 1916, it organised shop floor opposition to the policies of the Ministry of Munitions with regard to Leaving Certificates and Dilution of Labour. Kirkwood was the convenor of shop stewards at Parkhead Forge of William Beardmore and Company, where, in January 1916 he helped to secure a dilution agreement. In March 1916, as a result of a strike related to the implementation of the agreement, Kirkwood was arrested and deported from Glasgow to Edinburgh, an event which greatly increased his profile. He returned to Glasgow in 1917, and was employed as foreman at the Mile End Shell Factory. In January 1919, Kirkwood was prominently associated with the 40 Hours' Strike. Batoned and arrested along with Wilie Gallacher and Manny Shinwell, at a riot in George Square, Glasgow, he was tried for incitement to riot and acquitted. At the 1922 general election, Kirkwood was elected as Member of Parliament (MP) Dumbarton Burghs. He had previously served for four years on Glasgow Town Council. On 9 May 1924 the Speaker of the House of Commons adjourned the debate when Kirkwood and James Maxton caused an uproar after the Opposition talked out George Buchanan's Scottish Home Rule Bill. Kirkwood was one of the leading figures of the ILP in Parliament as it came into increasing conflict with the Labour Party. At the 1931 general election, he was returned as one of five ILP MPs without Labour Party support. However, when the ILP, with the support of James Maxton, decided to disaffiliate from the Labour Party in 1932 this was a step too far for Kirkwood, and he left the ILP to join the new Scottish Socialist Party and again took the Labour Party whip. Kirkwood published his autobiography, My Life of Revolt in 1935. In January 1931, the ocean liner Queen Mary was laid down in Kirkwood's constituency on the Clydebank by John Brown & Company for the Cunard Line. However, work was halted due to lack of funds and the workers were made redundant on 11 December. Kirkwood campaigned throughout 1932 to save the ship and he enlisted the help of the Prince of Wales. His campaign succeeded when the UK Government passed the North Atlantic Shipping Act 1934, which included a government loan to the company of £9,500,000 and the Queen Mary was completed in 1934. £5 million of the government's loan was intended for the Queen Marys sister ship, the Queen Elizabeth. When the Queen Elizabeth was laid down in 1936, the chairman of Cunard, Percy Bates, wrote to Kirkwood: "Your share in the responsibility is perhaps larger than you might expect. They might not have had the courage to borrow the money but for your belief in the men of the Clyde". Kirkwood was a supporter of Home Rule for Scotland. In 1935, Gilbert McAllister said that Kirkwood, "courteous to all men but bowing to none, divides his affections among porridge and politics, the Bible and Burns, Scottish Home Rule and Socialism, his family and "ma people in Clydebank". Kirkwood became a Privy Counsellor in 1948. When his constituency was abolished at the 1950 general election, he was elected for the new constituency of East Dunbartonshire. He left the Commons in 1951 and was created Baron Kirkwood of Bearsden', on 22 December 1951. Kirkwood died on 16 April 1955, at the age of 82.