Уильям Галлахер: Шотландиялық профсоюзшыл, белсенді және коммунист
Willie Gallacher (politician)
Уильям Галлахер – шотландты профсоюз жетекшісі, коммунист, «Қызыл Клайдсайд» қозғалысының қайраткері. Ұлыбритания Коммунистік партиясын құрған, парламент депутаты болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотландтық кәсіподақ жетекшісі, белсенді және коммунист Уильям Галлахер (25 желтоқсан 1881 – 12 тамыз 1965) – шотландтық кәсіподақ жетекшісі, белсенді және коммунист. Ол соғыс кезінде Глазгодағы (Қызыл Клайдсайд дәуірінде) цехтік комитеттер қозғалысының басты тұлғаларының бірі және Ұлыбритания Коммунистік партиясын құрушылардың бірі болды. Ол Ұлыбритания Парламентінің соңғы коммунистік депутатының бірі ретінде екі рет депутаттық қызмет атқарды.
Scottish trade unionist, activist and communist
William Gallacher (25 December 1881 – 12 August 1965) was a Scottish trade unionist, activist and communist. He was one of the leading figures of the Shop Stewards' Movement in wartime Glasgow (the 'Red Clydeside' period) and a founding member of the Communist Party of Great Britain. He served two terms in the House of Commons as one of the last Communist Members of Parliament.
Ерте мансап
Галлахер 1881 жылғы 25 желтоқсанда Шотландияның Пейсли қаласында ирландтық әке мен шотландтық ананың ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі жеті жасында қайтыс болды, сондықтан оның ерте мақсаттарының бірі – анасының кір жуушы болып жұмыс істемейтіндей жеткілікті ақша табу еді. Әпкелерімен бірге ол 19 жасында осы мақсатқа жетті, бірақ анасы көп ұзамай 54 жасында қайтыс болды. Ол 10 жасында жұмыс істей бастады және 12 жасында мектепті тастады. Бір кезде ол азық-түлік дүкенінде жеткізуші болып жұмыс істеді, онда ол жұмыс берушімен алғашқы рет дауласты, содан кейін санитарлық-инженерлік шеберханада жұмыс тапты. Кейін Атлантика арқылы жүретін кемелерде стюард болып жұмыс істеді, 1912 жылы Глазгодағы «Альбион Мотор Уоркс» зауытында жұмыс істей бастады. 1913 жылы Чикагодағы әпкелеріне бара үшін АҚШ-қа барғаннан кейін, ол Белфастта мұрағат құрылысын жасады. Глазгоға оралғаннан кейін, ол 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін «Альбион Мотор Уоркс» зауытында қайтадан жұмыс тапты. Әкесі мен үлкен ағасының «алкогольге құмарлығы» және анасының осыдан шеккен азабы оны жасөспірім шағында сарттылық қозғалысына қатысуға итерді. Алайда, 1906 жылғы жалпы сайлауда әріптестерінің қоғамдық үй директорын қолдауға шақырғанын білгеннен кейін, Галлахер ұйымдастырылған сарттылық қозғалысымен байланысын үзді. Ол өмірі бойы ішімдік ішпеді. Тәуелсіз Еңбек партиясының мүшелігімен өткен кезең де тез аяқталды, ол Социал-демократиялық федерацияға қосылды, бұл оны Джон Маклинмен таныстырды. Шотландияның батысындағы көптеген социалистер сияқты, Галлахерге Маклиннің ықпалы зор болды, бірақ кейін олар араларында қарым-қатынас нашарлады. Пейслидегі СДФ бөлімшесі оны Джон Росс Кэмпбеллмен таныстырды, ол да танымал британдық коммунист және 1949 жылдан 1959 жылға дейін «Daily Worker» газетінің редакторы болды.
Gallacher was born in Paisley, Scotland, on 25 December 1881, the son of an Irish father and a Scottish mother. His father died when he was seven years old, and one of his earliest ambitions was to earn enough money so that his mother would no longer have to work as a washerwoman. With his sisters, he finally achieved that goal at the age of 19, but his mother died shortly afterwards at the age of 54. He began working at 10 years old, and left school at 12. After a spell as a delivery boy for a grocer, where he had his first dispute with an employer, he found work in a sanitary engineering workshop. He later had a spell as a steward on some transatlantic crossings before he began work at Albion Motor Works, Glasgow, in 1912. After spending 1913 in the United States to visit his sisters in Chicago, he erected scaffolding in Belfast. Returning to Glasgow, he again found work at Albion Motor Works in 1914, just before the First World War broke out. The "weakness for alcohol" shown by his father and elder brother, and the suffering that it caused his mother, led him to become involved with the Temperance movement in his mid adolescence. However, on discovering that colleagues had canvassed support for a director of a Trust Public House in the 1906 general election, Gallacher ended his association with the organised Temperance movement. He remained a lifelong teetotaller. A subsequent period as a member of the Independent Labour Party ended quickly, and he joined the Social Democratic Federation, which brought him into contact with John MacLean. In common with many socialists in mid west Scotland, Gallacher was greatly influenced by MacLean though they were later to have an acrimonious falling out. The Paisley branch of the SDF introduced him to John Ross Campbell, who would also become a prominent British Communist and the editor of the Daily Worker from 1949 to 1959.
Соғыс уақытындағы іс-шаралар
Галлахер Ұлыбританияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы болды. Ол Клайд жұмысшылары комитетінің төрағасы болды, бұл ұйым Клайдсайд жұмысшыларын ұйымдастыру және әсіресе 1915 жылғы Соғыс қару-жарағы заңына қарсы күресу үшін құрылған еді, бұл заң инженерлерге жұмыс істейтін орнынан кетуге тыйым салды. Дэвид Ллойд Джордж және Артур Хендерсон Глазгода Галлахермен және Клайд жұмысшылары комитетімен кездесті, бірақ олар бұл мәселеде мойын бұруға дайын болмады. 1916 жылы Клайд жұмысшылары комитетінің «The Worker» журналы соғысты сынаған мақаласы үшін 1914 жылғы Мемлекет қорғанысы заңы бойынша сотталды. Галлахер мен редактор Джон Мьюр екеуі де кінәлі деп танылды және түрмеге жіберілді, Галлахер алты айға, ал Мьюр бір жылға.
Gallacher was opposed to British involvement in World War I. He was Chairman of the Clyde Workers' Committee, an organisation that was formed to organise Clydeside workers and, in particular, to campaign against the Munitions of War Act 1915, which forbade engineers to leave the works in which they were employed. David Lloyd George and Arthur Henderson met Gallacher and the Clyde Workers' Committee in Glasgow, but they were unwilling to back down on the issue. In 1916, the Clyde Workers' Committee journal, The Worker, was prosecuted under the Defence of the Realm Act 1914 for an article criticising the war. Gallacher and the editor John Muir were both found guilty and sent to prison, Gallacher for six months and Muir for one year.
Галлахер және 40 сағаттық қозғалыс
Соғыстан кейін Галлахер жұмысшылардың жағдайын жақсарту күресіне қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін демобилизацияланған әскерилер мен теңізшілердің көп саны жұмыс күшіне қайта оралуына байланысты кеңінен жұмыссыздық күтілді. Глазго әсіресе ауыр тиеді деп күтілді, себебі оның жұмыс күшінің үлкен бөлігі оқ-дәрі және кеме жасау сияқты соғысқа байланысты салаларда жұмыс істеді, ал соғыс аяқталғаннан кейін бұл салалар күрт қысқарды. Галлахер және Клайд жұмысшылары комитеті жұмыс уақытын аптасына отыз сағатқа дейін шектеу науқанын ұсынды, бірақ Глазго кәсіподақтар кеңесі қатысқаннан кейін ол аптасына қырық сағатқа өзгертілді. 1919 жылдың қаңтарында КЖК және Кәсіподақтар кеңесі аптасына 40 сағат жұмыс күні талабын қолдап, жаппай ереуілге шықты. Күрес барысында полиция 1919 жылдың 31 қаңтарында Джордж алаңындағы ереуілші жұмысшылардың жаппай митингін таратып жіберді. Коалициялық үкімет ереуілге тым күшті ден қойды, себебі Клайдсайдта большевиктердің көтерілісі басталуы мүмкін деп ойлады. Жағдайды бақылау үшін Глазго көшелеріне британдық армия әскерлері жіберілді. Сол кездегі кәсіподақ жетекшілерінің басында революция туралы ешқандай ой болған жоқ, бірақ Галлахер кейіннен олар қаланың Мэрихилл ауданындағы казармаларға барып, шотланд әскерлерін тастап, үкіметке қарсы жұмысшыларға қосылуға шақыру керек еді деп мәлімдеді. Ереуілдің кәсіподақ жетекшілері тұтқындалып, "көптеген адамдарды тәртіпсіздікке шақыру және оларды тәртіпсіздікке итермелеу" айыбы тағылды. Галлахер қайта түрмеге жабылып, бес айға сотталды.
After the war, Gallacher was involved in the struggle for improving workers' conditions. It was widely expected that the end of the war would be followed by widespread unemployment because of the re entry of large numbers of demobilised soldiers and seamen into the workforce. Glasgow was expected to be particularly badly affected because a large proportion of its workforce was employed in war related areas such as munitions and shipbuilding, which would suddenly contract with the end of the war. Gallacher and the Clyde Workers' Committee proposed a campaign to limit working hours to thirty hours per week, which was altered to forty hours per week after the Glasgow Trades Council became involved. In January 1919, the CWC and Trades Council launched a mass strike in support of the demand for a 40 hour working week. During the course of the agitation, the police broke up the mass rally of striking workers at George Square, Glasgow, on 31 January 1919. The Coalition government greatly overreacted to the strike since it thought that a Bolshevik insurrection was about to begin on Clydeside. It sent British Army troops onto the streets of Glasgow to control the situation. Revolution was the furthest thing from the minds of the trade union leaders of the day, but Gallacher later claimed that they should have marched to the barracks in the Maryhill district of the city and encouraged the Scottish troops there to leave them and join the workers against the government. The union leaders of the strike were arrested and charged with "instigating and inciting large crowds of persons to form part of a riotous mob". Gallacher was sent back to jail and was sentenced to five months.
Саяси мансап
1920 жылы Галлахер Коммунистік Еңбек партиясының жетекші тұлғасына айналды. Ол бұл топты Ұлыбритания Коммунистік партиясына (CPGB) біріктірді және 1922 және 1923 жылдары Дундиде, 1929 және 1931 жылдары Вест-Файфте, 1930 жылы Шиплиде Ұлыбритания Парламентіне сайлауға түсті. Ақырында ол 1935 жылғы жалпы сайлауда Батыс Файф сайлау округін өкілдік етуге сайланды. 1925 жылы Галлахер Олд-Бейлиде 1797 жылғы бүлікке шақыру туралы заң бойынша сотталған Коммунистік партияның он екі мүшесінің бірі болды және бес айыпталушының бірі он екі айға бас бостандығынан айырылды. 1936 жылы Галлахер Стаффорд Криппс және Анеурин Беван сияқты Лейборист партиясының мүшелерінің пікірлерін қолдады, олар Испания азамат соғысында Франконың ұлтшыл күштеріне қарсы күрескен Испан Халық фронты үкіметіне әскери көмек көрсетуді жақтады. Ол бағыныштылық саясатын сынады және Герман Герингті Лондонға шақыруды қарастырғаны үшін Ұлттық үкіметті сынады. 1950 жылғы жалпы сайлауда Галлахер Батыс Файфтағы өкілдігін Лейборист партиясына жоғалтты, Ұлттық либералды кандидаттан кейін үшінші орынға шықты. Ол 1956 жылдан 1963 жылға дейін CPGB президенті қызметін атқара отырып, саяси белсенділігін жалғастырды. 1953 жылғы сәуірде партияның «Еңбек айлығы» журналында жарияланған мақаласында ол Иосиф Сталиннің өмірін бағалады; Кеңес Одағының бірінші хатшысы өткен айда қайтыс болды, соңында «оның өмірі жұмысы аяқталған күйде аяқталды, себебі партия және Кеңес халқы оның дана басшылығымен Маркс пен Энгельс, Ленин және Сталиннің жаңа, шын мәнінде еркін қоғамына қадам басқан күйінде алға жылжып келеді» деді. Галлахер бірнеше кітаптың авторы болды, соның ішінде «Коммунизм ісі» (1949), оның өмірбаяны «Таңдалған аздар» (1940) және «Тиранның күші өтіп барады» (1954). Ол сонымен қатар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі тәжірибесі туралы «Клайдтағы көтеріліс» және «Уильям Галлахердің соңғы естеліктері» кітабын жазды. Галлахер 1965 жылдың 12 тамызында Пейслиде 83 жасында қайтыс болды.
In 1920, Gallacher became a leading figure of the Communist Labour Party. He led the grouping into the Communist Party of Great Britain (CPGB) and stood for election to the House of Commons at Dundee (both in 1922 and 1923), West Fife (1929 and 1931) and Shipley (1930). He was eventually elected to represent the West Fife constituency at the 1935 general election. In 1925, Gallacher was one of twelve members of the Communist Party convicted at the Old Bailey under the Incitement to Mutiny Act 1797, and one of the five defendants sentenced to twelve months' imprisonment. In 1936, Gallacher supported the views of members of the Labour Party such as Stafford Cripps and Aneurin Bevan, who were arguing in favour of giving military assistance to the Spanish Popular Front government fighting against Franco's Nationalist forces in the Spanish Civil War. He criticized appeasement and attacked the National Government for considering inviting Hermann Göring to London. Gallacher lost his West Fife seat to the Labour Party at the 1950 general election, coming third behind the National Liberal candidate. He remained politically active serving as President of the CPGB from 1956 to 1963. In an article published in the party's Labour Monthly in April 1953 he appraised the career of Joseph Stalin; the Soviet First Secretary had died the previous month, concluding with the assertion that "his life ended with his work completed, for the Party and the Soviet people still under his wise guidance will go forward, resolute as he was resolute—to the new truly free society of Marx and Engels, of Lenin and of Stalin". Gallacher was the author of several books, including The Case for Communism (1949), his autobiography, The Chosen Few (1940), and The Tyrant's Might is Passing (1954). He also wrote a book about his experiences during the First World War, Revolt on the Clyde, and The Last Memoirs of William Gallacher. Gallacher died in Paisley on 12 August 1965, aged 83.