Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қарсы қор – шетелдік көмекті (көбінесе АҚШ долларымен) көмек алатын елдің ұлттық валютасындағы шотқа аудару мақсатында жасалған келісімнің бір бөлігі ретінде құрылатын қор. Қарсы қорлар UNRRA және Маршалл жоспары тарапынан Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Батыс Еуропаны қайта құру кезінде пайдаланылды және бүгінгі күні дамуға көмектесудің кең таралған тәсілі болып табылады. Қарсы қор құрудың бір жолы – ең алдымен, көмек алатын елдегі тауар импорттағысы келетін кәсіпорындарға импортты жергілікті валютада төлеуге мүмкіндік беру. Содан кейін көмек алатын елдің үкіметі тауарлар үшін төлем жасау үшін шетелдік көмекті (әлі де АҚШ долларымен) пайдалана алады. Бұл импортты жеңілдетеді, себебі әдетте АҚШ долларымен жергілікті валютаға қарағанда төлем жасау оңайырақ. Донор елдерден келетін импорттық қаражат көбінесе донор елдерден импорт жасаумен байланыстырылады. Сауда келісімдері көбінесе импортты тек көмек көрсеткен елден ғана жасауға мүмкіндік беретіндей етіп жасалады. Бұл тәсіл донордың экспорт индустриясына пайда әкеледі. Қарсы қор құрудың тағы бір жолы – көмек алатын елге сыйға берілген тауарлар (мысалы, азық-түлік көмегі). Алушы елдің үкіметі бұл тауарларды сата алады және түскен қаражатты (жергілікті валютада) қарсы қор құруға пайдаланады. Осылайша, алушы елдің үкіметі жергілікті валютада қарсы қор құра алады. Бұл төлемдер даму шығыстарын қаржыландыруға жұмсалатын бір қорға біріктіріледі. Бұл қаражаттар инфрақұрылымға немесе өнеркәсіпке инвестициялар, қарызды немесе дефицитті өтеу, немесе валютаны тұрақтандыру сияқты мақсаттарда пайдаланылуы мүмкін. Бұл қаражаттарды инвестициялау гранттар емес, несиелер түрінде жүзеге асырылуы мүмкін, осылайша инвестициялық капиталдың тұрақты қоры құрылады. Мысалы, Германияның Маршалл жоспарының қарсы қорлары осындай инвестициялық қор құру үшін пайдаланылды және ол бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді.
A counterpart fund is a fund established as part of an arrangement for converting foreign aid (often supplied in $US) into an account in the domestic currency of an aid recipient country. Counterpart funds were used by the UNRRA, and the Marshall Plan in the rebuilding of Western Europe after the Second World War, and today remain a common technique for delivering development assistance. One method of setting up a counterpart fund is to, first, arrange for businesses in the aid recipient country that want to import goods pay for imports in local currency. The aid recipient government can then use foreign assistance (still perhaps in $US) to pay for the goods. This makes importing easier because it is usually easier to make payments in $US than in local currencies. Import funds supplied by donor countries are also often tied to imports from the donor countries. Trade agreements are often arranged so that imports can only come from the nation that provides assistance. This approach benefits the donor's export industry. Another method for establishing counterpart funds is for goods (such as food aid) to be donated to an aid recipient nation. The recipient government can then sell the goods and use the proceeds (received in local currency) to set up a counterpart fund. In these ways, the recipient government can establish counterpart funds in local currency. These payments are amalgamated into a fund that is used to further fund development spending. Further spending can take the form of investments in infrastructure or industry, paying down the debt or deficit, or stabilizing the currency. The investment of these funds can take the form of loans rather than grants, creating a permanent pool of investment capital. For instance, Germany's Marshall Plan counterpart funds were used to set up such an investment fund, and it is still in operation today.
Мысал
Мысалы, 1949 жылы бір неміс құрылыс компаниясы Германиядағы қайта құру жұмыстары үшін американдық кран сатып алуды қалаған. Қарсы қорлар жүйесі бойынша компания кранды Батыс Германия үкіметінен неміс маркасымен сатып алатын. Неміс маркасы содан кейін орталық банкке депозиттелген болар еді. Экономикалық ынтымақтастық басқармасы (ECA), қарсы қорларды басқаратын орган, американдық кран экспортеріне Еуропалық қалпына келтіру бағдарламасы (ERP) аясында бекітілген АҚШ долларымен төлеген болар еді. Ал неміс маркасы ECA мақұлдаған қалпына келтіру жобасын қаржыландыруға жұмсалған болар еді. Бұл мәміленің бірнеше артықшылығы бар еді. Біріншіден, активті тікелей берудің немесе валютаны импорт үшін айырбастаудың орнына, бұл жүйе экономикаға қатысуға (осы жағдайда Германияда) ынталандыру жасады, жергілікті валюта қолданылды. Неміс құрылыс компаниясы үшін барлық мәміле Батыс Германияда жүзеге асырылды және жаңа құрылған үкімет ұйымдастырды. Сонымен қатар, төлем жергілікті валютада болғандықтан, Батыс Германияның төлем балансына теріс әсері болмады, бұл ERP үшін маңызды мәселе болды. Соңында, соғыстан кейінгі қалпына келтіруде жиі қолданылатын инфляциялық саясатқа жүгінудің орнына, орталық банк жобаларды несиелендіру үшін валюта ағынына ие болды.
Suppose, in 1949, a German construction company had wished to purchase an American crane for reconstruction efforts in Germany. In a counterpart fund arrangement, company would have bought the crane from the West German government in Deutschmarks. The Deutschmarks would then have been deposited into the central bank. The Economic Cooperation Administration (ECA), the body mediating counterpart funds, would have paid the American crane exporter in $US authorized under the European Recovery Program (ERP). Meanwhile, the Deutschmarks would have been used to finance an ECA approved recovery project. There were several benefits to this transaction. First, instead of a direct transfer of an asset or converting currency for imports, this system incentivized participation in the economy (in this case, Germany) using local currency. For the German construction company, the entire transaction occurred in West Germany and was arranged by the fledgling government. Furthermore, because the payment was in local currency, there was no negative effect on the West German balance of payments, which was a major concern of the ERP. Lastly, instead of resorting to inflationary policies as had often been done in post war recoveries, the central bank had an inflow of currency to lend for projects.