Кіріспе

Тор ди Нона – Римдегі Понте аймағындағы аудан. Ол қаланың тарихи орталығының төрінде, Виа деи Коронари және Тибр өзені арасында орналасқан. Оның атауы Torre dell'Annona мұнарасын еске түсіреді, бұл мұнара бір кезде сол жерде тұрған және кейіннен қаланың ең маңызды театрларының біріне, Театро Тординонаға, содан кейін Театро Аполлонға айналған.

Ерте тарих

Торре-делл-Аннона Орсини әулетінің ортағасырлық бекінісі болды және 15 ғасырдың басынан бастап папалық түрме ретінде пайдаланылды. Тұтқындардың арасында Беневенуто Челлини болды, ол түрменің қараңғы камераларын бастан өткерді, олардың бірі "ұңғыма" деп аталды, сондай-ақ Беатрис Ченчи және Джордано Бруно да осы жерде тұтқындалды, ол Кампо-де'-Фьориде тірідей өртелуге дейін мұнда болған. 1659-1660 жылдары ол әйгілі Spana сот ісі кезінде қолданылды.

Театр

Виа Джулияда Жаңа түрме (Le Carceri Nuove) салынған кезде, Тор ди Нона 1667 жылы Швеция королевасы Кристина мен ең жақсы римдік труппаның демеуімен театр ретінде қайта жаңартылды. 1671 жылдың қаңтарында бұрынғы түрмеде Римнің алғашқы қоғамдық театры есігін ашты. Театро Тординона 1671 жылдың қаңтарында Франческо Каваллидің «Сципион Африкан» операсымен ашылды, онда Антония Кореси Сципион және Медея рөлін, ал Анжелика Квадрелли Софонисба және Исифиле рөлін сомдады. Ашылуға Франческо Каваллидің «Сципион Африкан» операсы қойылды; сондай-ақ Антонио Сарторио, Джованни Антонио Боретто және Джованни Мария Пальярди опералары да көрсетілді. Филиппо Ачьяйоли алғашқы директор болды. Жаңа папа Клемент X театрдың қоғамдық моральға тигізер ықпалынан алаңдады. Иннокентий XI папа болған соң, жағдай одан да нашарлап кетті; ол Кристинаның театрын астық сақтау қоймасына айналдырды, бірақ бұрын ол басқа кардиналдармен бірге оның королевалық ложасында жиі қонақ болатын. Ол әйелдерге ән шырқау мен актерлік өнер көрсетуге, сондай-ақ ашық киім киюге тыйым салды. Кристина мұны бір сөзбен айтқанда, абсурдты деп есептеді және әйелдерге өзінің сарайында өнер көрсетуге рұқсат берді.

Кейінгі тарих

19 ғасырдың соңында, ауданның бір бөлігі өзен жағалауындағы аллеялар болып табылатын Lungotevere құрылысының салдарынан қиратылды. Көшенің солтүстік жағының барлығы, Театр Аполлон және Палаццо дель Кардинале ди Парма сияқты ғимараттармен бірге, бұзылып жатысқан. 1910 жылдары Via Zanardelli құрылысы Via di Monte Brianзо-мен мың жылдық байланысты үзіп, тағы бір соққы болды. Бұл ауданның құлдырауын жеделдетті, және 1940 жылдары Римдегі фашистік бұзу стратегиясының бір бөлігі ретінде даму жоспарына енгізілді. Борго және Виа Джулияда болғандай, бұл жұмыстар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылдарында Римнің "mercato nero" (қара нарығы) Тор ди Нона ауданында орналасқан еді. Соғыстан кейінгі жылдары, тұрғындар ауданды тастап кеткенімен, Антонио Чедерна сияқты журналистер мен Итало Инсолера және Джулио Карло Арган сияқты зиялылар бастаған күшті баспасөз науқаны Тор ди Нонаны жойылудан сақтап қалды. Сол кезден бері Римнің орталық бөлігі одан әрі қираудан қорғалып келеді.