Ресей суретшісі Кузьма Петров-Водкин өмірі мен шығармашылығы
Kuzma Petrov-Vodkin
Кузьма Петров-Водкин: Ресей және кеңес суретшісі, иконалық жұмыстары мен автобиографиялық жазбаларымен танымал. Өмірі мен шығармашылығы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей суретшісі Кузьма Сергеевич Петров-Водкин (5 қараша, [ескі стиль бойынша 24 қазан] 1878 – 15 ақпан, 1939) – орыс және совет суретшісі. Оның ерте иконографиялық туындыларында жер шарының қисығына негізделген ерекше шығармашылық әсерлер қолданылған, бірақ оның бейнелері Ресей православие шіркеуімен құдайға қарсы деп есептелген. Дегенмен ол Ленинградтағы Совет суретшілері одағының тұңғыш президенті атанды. Оның өмірбаяндық жазбалары зор мақтауға ие болды және кейіннен қайта жанданды.
Russian painter
Kuzma Sergeyevich Petrov Vodkin, (Lang ru; November 5, [O. S. 24 October] 1878 – February 15, 1939) was a Russian and Soviet painter. His early iconographic work used special creative effects based on the curve of the globe, but its images were considered blasphemous by the Russian Orthodox Church. However he went on to become the first president of the Leningrad Union of Soviet Artists. His autobiographical writings attracted much praise, and have enjoyed a later revival.
Алғашқы жылдар
Кузьма Петров Водкин Саратов облысының Хвалинск қаласында жергілікті аяқ киім шеберінің отбасында дүниеге келді. Оның өнермен алғаш танысуы бала кезінде болды, ол бірнеше икона суретшісінен және жарнама шеберінен сабақ алды. Дегенмен, Петров Водкин сол кезде өзін толыққанды суретші ретінде көріп тұрмады; орта мектепті бітіргеннен кейін Самарадағы теміржол колледжіне түсуді жоспарлап, шағын кеме құрылыс шебінде жазғы жұмысқа орналасты. Емтиханды өтпеген соң, 1896 жылы Федор Буровтың «Суретшілік курстарына» қабылданды.
Kuzma Petrov Vodkin was born in Khvalynsk (Saratov Oblast) into the family of a local shoemaker. His first exposure to art was in his early childhood, when he took some lessons from a couple of icon painters and a signmaker. Still, Petrov Vodkin didn't quite see himself in art at that time; after graduating from middle school, he took a summer job at a small shipyard with plans to get into railroad college in Samara. After failing his exam, he turned to "Art Classes of Fedor Burov" in 1896
1895 жылдың сәуір айында Буров қайтыс етті, және Петров Водкин біраз уақыт бойы Саратов маңында түрлі суретшілік тапсырыстарды орындады. Кездейсоқ жағдайда, оның анасының жұмыс берушісі белгілі сәулетші Роберт Мелцерді (ru) шақырды. Петров Водкин қонақпен танысып, оны Санкт-Петербургте өнерді оқуға шақыруға жеткілікті әсер қалдырды. Оқу ақысын жергілікті саудагерлердің қайырымдылық жарнасынан төледі. Осы кезде ол Саратовта тұратын маңызды суретші Виктор Борисов Мусатовпен де танысты, ол Петров Водкинді оқуын жалғастыруға ынталандырды. Петров Водкин 1895 жылдан 1897 жылға дейін Санкт-Петербургте Стиглиц академиясында оқыды, содан кейін Мәскеу сурет, мүсін және сәулет мектебіне ауысты. Мәскеуде Петров Водкин Валентин Серовтың, Исаак Левитанның және әсіресе Константин Коровиннің шәкірті болды. 1901 жылы Антон Ажбенің сабақтарына қатысу үшін Мюнхенге сапарлады. Ол 1904 жылы бітірді.
In April 1895, Burov died and for some time Petrov Vodkin took different painting jobs in the vicinity of Saratov. By chance, his mother's employer invited a well known architect, Robert Meltzer (ru). Petrov Vodkin was introduced to the guest and impressed him enough to get an invitation to study art at Saint Petersburg. The education was financed by a charitable subscription among local merchants. He also met at this time Victor Borisov Musatov, an important painter resident in Saratov, who encouraged Petrov Vodkin to continue his studies. Petrov Vodkin stayed in Saint Petersburg from 1895 to 1897 studying at the Stieglitz Academy, before moving to the Moscow School of Painting, Sculpture and Architecture. There Petrov Vodkin was a student of Valentin Serov, Isaak Levitan, and especially Konstantin Korovin. In 1901 he travelled to Munich to take classes with Anton Ažbe. He graduated in 1904.
Өз бетінше жұмыс бастауы (1899-1912)
1906 жылы Парижде жүргенде ол серб иммигранттарының қонақ үй иелерінің қызы Мария Йовановичпен (1885–1960) кездесіп, үйленді. Ол өмір бойы оның серігі болды. Олардың екі қызы болды, олардың біреуі бала кезінде қайтыс болды деген ақпарат расталмаған. Әлдеқанда университет жылдарында Петров Водкин Ресей Православ шіркеуімен қақтығысқа түсіп, Самарадағы капеллаға жасаған жұмысын қабылдамай, тіпті жойды. Оның ерте туындыларының көптегені тым эротикалық деп танылды. Оның алғашқы танымал жұмысы – "Арман" (1910) болды, ол замандас орыс суретшілері арасында қызу талқылау тудырды. Осы картинаны Александр Бенуа қорғады, ал Илья Репин сынға түстірді (сол себепті Петров Водкин сол кездегі екі көрнекті орыс суретшісінің назарында болды). Осы кезеңдегі басқа да маңызды туындылары – "Ойнап жүрген ұлдар" және, ерекше айта келерлік болса, "Қызыл атты жуу" (1912) – оның ең танымал жұмысы, алдағы әлеуметтік өзгерістердің символы. Бұл картина бірден классикаға айналып, белгілі бір жағынан суретшінің айтағын білдіретін белгісі болды. Осы кезеңде Петров Водкин православиелік иконаның эстетикасын, жарқын түстер мен ерекше композициялармен қатар кеңінен пайдаланды. Оның жұмыстары көбінесе құдайға қарсы және эротикалық деп есептелді.
While in Paris in 1906 he met and married Maria Jovanovic (1885–1960), a daughter of Serbian immigrant hotel keepers. She remained his lifelong companion. They had two daughters, one of whom died [unverified] in childhood. Even during his college years, Petrov Vodkin managed to enter into conflict with the Russian Orthodox Church, which discarded his work on a chapel in Samara and ultimately destroyed it as unacceptable. A number of his early works were deemed too erotic. His first well known work was The Dream (1910), which sparked a discussion among contemporary Russian artists. The main defender of the painting was Alexandre Benois; his main detractor was Ilya Repin (hence, Petrov Vodkin was discussed by two of the major Russian painters of the time). Other major works of that time include Boys at play, and, notably, Bathing of a Red Horse, (1912) his most iconic work a symbol of the coming social changes. The latter became an instant classic, and, in a sense, trademark for the artist. During this stage in his artistic development, Petrov Vodkin extensively used an aesthetic of Orthodox icon together with brighter colours and unusual compositions. His works were often deemed blasphemous and erotic.
Жетілу кезеңі (1912-1928)
1924-1926 жылдары Петров Водкин отбасымен бірге Францияда тұрды. 1922 жылы ол орыс ақыны Анна Ахматованың портретын салған. Оның ерте жылдарында Петров Водкин өзінің "сфералық перспективасын" қалыптастырды: бұл ерекше тәсіл суретті бұрмалап, көрерменді жер шарының сфералық қисығын көре алатындай биікке көтереді. Ол "Коммисардың өлімі" және "Оқ астында" сияқты туындыларында осыны кеңінен пайдаланды, олар бақылаушыны алысқа жылжытқандай сезіндіреді, бірақ іс жүзінде жақын қылады. Осы тәсіл Византия перспективасының негізінде құрылған деген пікір бар – иконографияда қолданылатын кері перспектива. Петров Водкин уақыт өте келе көлеңкелі түстерге көшті, бірақ оның суреттері одан да егжей-тегжейлі болды. Ол бұрынғы тақырыптарынан шегініп, натюрморттар мен портреттер салуға кірісті. Кеңес үкіметінің көмегімен ол Кеңес Одағы бойынша бірнеше сапар жасап, көптеген нұсқаулық мақсатындағы туындыларды жасады.
From 1924 to 1926 Petrov Vodkin lived in France with his family. In 1922 he painted a portrait of the Russian poet Anna Akhmatova. During his earlier years, Petrov Vodkin developed his "spherical perspective": a unique twist that distorted the drawing as to represent the viewer high enough to actually notice the spherical curve of the globe. He used it extensively through his works like Death of a Commissar and In the Line of Fire, which make the observer seem more distant, but actually close. It is argued that this twist has been built upon Byzantine perspective an inverted perspective used in iconography. Petrov Vodkin used darker tones with time, but his paintings became more detailed. He started painting still life and portraits, stepping further away from his previous themes. With help from the Soviet government, he made several trips across the Soviet Union, producing many works with didactic purposes.
Кейінгі жылдары (1928-1937)
1927 жылы Петров Водкин өкпе туберкулезіне шалдығып, бірнеше жыл бойы сурет салудан қол үзуге мәжбүр болды. Ол әдебиетке жүгініп, үш ірі, жартылай өмірбаяндық том жазды: «Хлыновск», «Эвклид кеңістігі» және «Самарқандия». Олардың алғашқы екеуі сол заманғы ең көрнекті орыс әдебиетімен бірдей деңгейде саналады. 1932 жылдың көктемінде Коммунистік партияның Орталық комитеті барлық қолданыстағы әдеби және көркемдік топтар мен ұйымдарды таратуға және олардың орнына шығармашылық мамандықтардың бірыңғай бірлестіктерін құруға қаулы шығарды. Осыған сәйкес, 1932 жылдың 2 тамызында Ленинград суретшілер одағы құрылды, ол революциядан кейінгі өнер тарихына нүкте қойды. Кеңес өнерінің кезеңі басталды. Петров Водкин 1932 жылы Ленинград суретшілер одағының алғашқы президенті болып сайланды. Осы кезеңде Петров Водкиннің маңызды туындыларының бірі – «1919. Дабыл» (1934) туындысы. 1939 жылдың ақпанында Петров Водкин Ленинградта туберкулезден көз жұмды.
In 1927, Petrov Vodkin contracted pulmonary tuberculosis and had to curtail painting for several years. He turned to literature and wrote three major semi autobiographical volumes, Khlynovsk, Euclid's Space and Samarkandia. The first two of these are considered on a par with the finest Russian literature of the time. In the spring of 1932 the Central Committee of the Communist Party decreed that all existing literary and artistic groups and organizations should be disbanded and replaced with unified associations of creative professions. Accordingly, the Leningrad Union of Artists was established on 2 August 1932, which brought the history of post revolutionary art to a close. The epoch of Soviet art began. Petrov Vodkin was elected the first president of the Leningrad Union of Artists in 1932. Petrov Vodkin's other important pieces during this period include 1919. Alarm. (1934). In February 1939, Petrov Vodkin died of tuberculosis in Leningrad.
Мұра
1960 жылдардың ортасына дейін Петров Водкин сурет салуын тоқтатып, жазуға көшкендіктен Кеңес Одағында дерлік ұмытылып кеткен еді. Оның жазғандары ұзақ жылдар назарсыз қалғаннан кейін, 1970 жылдары зор құрметпен қайта басылды. Оның ең белгілі әдеби туындылары – 3 автобиографиялық повесть: «Хлиновск», «Евклид кеңістігі» және «Самарқандия». Олардың екіншісі ерекше маңызға ие, себебі ол Петров Водкиннің суретші ретіндегі көзқарасын ең толыққанды жеткізеді. Петров Водкин сондай-ақ өзінің шәкірті және досы Рейчел Коганға кәсіби көмек көрсетті. Петров Водкиннің туындыларының ең ірі жинағы Санкт-Петербургтегі Ресей мұражайында сақталады, онда 2012 жылдан бері тұрақты көрменің бір бүкіл залы осы суретшіге арналған. Сондай-ақ, Петров Водкиннің туған қаласы Хвалинскіде ол ата-анасына салған үйінде оның еске алу мұражайы ашылды. Мұнда оның және басқа Хвалинск суретшілерінің туындылары қойылған.
Until the mid 1960s, Petrov Vodkin was nearly forgotten in the Soviet Union after his curtailment of painting and turn towards writing. Petrov Vodkin writings were republished in the 1970s to a great acclaim, after a long period of neglect. His most famous literary works are the 3 self illustrated autobiographical novellas: "Khlynovsk", "Euclidean Space" and "Samarkandia". The second of these is of particular importance, as it transmits Petrov Vodkin worldview as an artist in great detail. Petrov Vodkin also gave professional support to Rachel Kogan, who was his protégé and friend. The largest collection of Petrov Vodkin's works is in the Russian Museum in St Petersburg, where, as of 2012, a whole room in the permanent exhibition is devoted to the painter. A memorial museum was also set up to Petrov Vodkin in the house he built for his parents in his home town of Khvalynsk. It displays a selection of his works, as well as works by other Khvalynsk painters.