1963 жылғы консулдық қатынастар жөніндегі халықаралық шарт
Vienna Convention on Consular Relations
1963 жылғы консулдық қатынастар жөніндегі халықаралық шарт туралы ақпарат. Консулдардың құқықтары, міндеттері, иммунитеттері мен елдер арасындағы қарым-қатынас.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1963 жылғы халықаралық шарт
1963 international treaty
Консулдар дәстүрлі түрде мемлекеттердің немесе олардың азаматтарының мүдделерін басқа елдегі елшілікте немесе консулдықта қорғау үшін тағайындалады. Конвенция консулдық қызметкерлерге және олардың кеңселерiне берiлетiн функцияларды, құқықтарды және иммунитеттердi, сондай-ақ консул орналасқан ел – "қабылдаушы мемлекеттердің" және консул өкiлдiк ететiн мемлекет – "жiберушi мемлекеттердiң" құқықтары мен мiндеттерiн анықтайды және нақтылайды. 1963 жылы қабылданған және 1967 жылдан берi күшiнде болған бұл шарт 182 мемлекет тарапынан ратификацияланды.
Consuls have traditionally been employed to represent the interests of states or their nationals at an embassy or consulate in another country. The Convention defines and articulates the functions, rights, and immunities accorded to consular officers and their offices, as well as the rights and duties of "receiving States" (where the consul is based) and "sending States" (the state the consul represents). Adopted in 1963, and in force since 1967, the treaty has been ratified by 182 states.
Тарих
Конвенция 1963 жылдың 4 наурызынан 22 сәуірге дейін Австрияның Вена қаласында өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының консулдық қатынастар жөніндегі конференциясынан кейін 1963 жылдың 24 сәуірінде қабылданды. Оның ресми мәтіндері ағылшын, француз, қытай, орыс және испан тілдерінде жазылған; Конвенцияда бес нұсқаның да бірдей түпнұсқа екендігі көзделген.
The Convention was adopted on 24 April 1963 following the United Nations Conference on Consular Relations in Vienna, Austria from 4 March to 22 April 1963. Its official texts are in English, French, Chinese, Russian and Spanish; the Convention provides that the five versions are equally authentic.
Негізгі ережелер
Келісімде 79 бап бар. Кейбір маңызды ережелер мыналарды қамтиды: 2006 жылы АҚШ Жоғарғы Соты тұтқындалғаннан кейін консулдық хабарлама және қол жеткізу құқығы туралы хабардар етілмеген шетелдік азаматтар полиция тергеуінде алынған дәлелдерді жоққа шығаруға немесе сот шешімінен кейін заңдық шағымдарды көтеруге келісімнің бұзылуын пайдалана алмайды деп шешті (Санчес Лламас Орегонға қарсы іс). 2008 жылы АҚШ Жоғарғы Соты сондай-ақ, Халықаралық соттың (ICJ) АҚШ-қа 51 мексикалық сотталғанның, өлім жазасына кесілгендерінің істерін "қайта қарау және зерделеу" жөніндегі шешімі, міндетті ішкі заң емес екенін, демек, соттан кейінгі шағымдарды қабылдауға кедеріс келтіретін штаттық процедуралық ережелерді жеңу үшін қолданыла алмайды деп тапты (Медельин Техас штатына қарсы іс). 1980 жылы, Факультативтік протоколдан шығар алдында, АҚШ Иранға қарсы Халықаралық сотқа шағым түсірді – Тегерандағы АҚШ-тың дипломатиялық және консулдық қызметкерлері (АҚШ-қа қарсы Иран ісі) – революционерлердің АҚШ-тың дипломатиялық кеңселерін және қызметкерлерін басып алуына жауап ретінде.
The treaty contains 79 articles. Some significant provisions include. In 2006, the United States Supreme Court ruled that foreign nationals who were not notified of their right to consular notification and access after an arrest may not use the treaty violation to suppress evidence obtained in police interrogation or belatedly raise legal challenges after trial (Sanchez Llamas v. Oregon). In 2008, the U. S. Supreme Court further ruled that the decision of the ICJ directing the United States to give "review and reconsideration" to the cases of 51 Mexican convicts on death row was not a binding domestic law and therefore could not be used to overcome state procedural default rules that barred further post conviction challenges (Medellín v. Texas). In 1980, prior to its withdrawal from the Optional Protocol, the U. S. brought a case to the ICJ against Iran—United States Diplomatic and Consular Staff in Tehran (United States v. Iran)—in response to the seizure of United States diplomatic offices and personnel by militant revolutionaries.