Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Америкалық арман" – американдық драматург Эдвард Альбидің бір актілік пьесасы. Ол 1961 жылы алғаш рет сахнаға қойылды.
The American Dream is an early, one act play by American playwright Edward Albee. It premiered in 1961.
Өндірістер
Бұл пьесаның премьерасы 1961 жылғы 24 қаңтарда "Бродвейден тыс" сахнадағы "Йорк" театрында өтті. Пьесаны Ричард Барр мен Клинтон Уайлдердің 1961 жылы құрған "Театр 1961" ұйымы қойды. Алан Шнайдердің режиссерлігімен Джон К. Бехер (Әке), Джейн Хоффман (Ана), Суди Бонд (Әже), Нэнси Кушман (Баркер ханым) және Бен Пьяцца (Жас жігіт) рөлдерін орындады. 1962 жылғы қыркүйекте пьеса Шнайдердің режиссерлігімен "Зоопарк тарихы" пьесасымен бірге "Шерри-Лейн" театрында "Бродвейден тыс" сахнада қойылды. 1964 жылғы 23 наурызынан 8 қарашасына дейін пьеса "Шерри-Лейн" театрында ЛеРуа Джонстың "Голландтық" пьесасымен бірге "Бродвейден тыс" сахнада қойылды. Режиссерлікті Шнайдер жасады, актерлік құрам 1961 жылғыдай болды. 2008 жылғы 1 сәуірінен 3 мамырына дейін пьеса "Шерри-Лейн" театрында "The Sandbox" пьесасымен бірге "Бродвейден тыс" сахнада қойылды. Алби режиссерлік етті, рөлдерді Джудит Айви (Ана), Джордж Бартниеф (Әке) және Лоис Маркл (Әже) орындады. Кейт Малгрю 2008 жылғы 22 сәуірде "Ана" рөлін қабылдады, бірақ көрсетілімнен кетуге мәжбүр болды, нәтижесінде 2008 жылғы 3 мамырда пьеса жабылды.
The play premiered Off Broadway on January 24, 1961 at the York Playhouse. The play was produced by Theatre 1961, which was formed by Richard Barr and Clinton Wilder. Directed by Alan Schneider, the cast featured John C. Becher (Daddy), Jane Hoffman (Mommy), Sudie Bond (Grandma), Nancy Cushman (Mrs. Barker), and Ben Piazza (the Young Man). The play was presented Off Broadway at the Cherry Lane Theatre in September 1962 in a double bill with The Zoo Story, directed by Schneider. The play was produced Off Broadway at the Cherry Lane Theatre from March 23, 1964 to November 8, 1964, in a double bill with Dutchman by LeRoi Jones. Schneider directed, with the same cast as in 1961. The play was presented Off Broadway at the Cherry Lane Theatre from April 1, 2008 to May 3, 2008 in a double bill with The Sandbox. Directed by Albee, the cast featured Judith Ivey (Mommy), George Bartenieff (Daddy), and Lois Markle (Grandma). Kate Mulgrew took over the role of Mommy on April 22, 2008, but had to leave the show, causing it to close on May 3, 2008.
Кейіпкерлер
Ана: Әжеңнің қызы және әкеңнің бағынышты әйелі. Ол үй шаруасындағы әйелдің стереотиптік рөлін орындайды, және оның әкесінің ақшасы үшін үйленгені айқын көрінеді. Әке: Ананың мойынсұнғыш күйеуі. Ол жоғары жалақы алатын әкімшілік қызметте жұмыс істейтіні болжанып тұр. Әже: Ананың анасы. Ол отбасының ең ақылды кейіпкері ретінде бейнеленеді және төртінші қабырғаны физикалық түрде бұзатын жалғыз кейіпкер. Баркер ханым: Ананың досы. Баркер ханым - ақыл-ойы жетілмеген, әлеуметтік жауапкершілікті сезінбейтін американдық үй шаруасындағы әйелдің пародиясı. Жас жігіт: Сырттай көшпелі жұмысшы болып көрінеді, жас жігіт жұмыс іздеп Ана мен Әкенің пәтеріне келіп, олардың отбасына қабылданады.
Mommy: Grandma's daughter and Daddy's commanding wife. She fulfills the stereotypical role of a housewife, and it is strongly suggested that she married Daddy for his money. Daddy: Mommy's submissive husband. It is suggested that he works a high paying administrative job. Grandma: Mommy's mother. She is portrayed as the most intelligent character in the family, and is the only character to physically break the fourth wall. Mrs. Barker: Mommy's friend. Mrs. Barker is the caricature of the dim witted socially responsible american housewife. The Young Man: Ostensibly an itinerant worker, The Young Man enters Mommy and Daddy's apartment looking for work and is accepted into their family.
Шолу
Бұл пьеса американдық отбасылық өмірге сатира болып табылады, ол ерлі-зайыптылар мен олардың қарт анасы туралы. Бір күні олардың үйіне екі қонақ келіп, олардың әлемдерін аударып тастайды. Орталық отбасы анасы, үстемдік танытатын әйел, әкесі, әлсіз және мойынсұнатын күйеуі, және анасының жартылай есінен жаңылысқан анасы – әжеден тұрады. Ойын олардың үшеуі анасының күнін талқылаумен басталады, алдыңда жәшіктер үйіліп тұр. Қоғамдағы құрметті мүше және анасының кумирі – Баркер ханым кіреді, әже кейде сөзге араласып, диалог жалғасады. Анасы мен әкесі шығып кетеді, Баркер ханым мен әже жалғыз қалады. Әже Баркер ханымды не үшін шақырғанын біледі және оған анасы мен әкесі көп жыл бұрын одан бала асырап алғанын түсіндіреді. Ата-анасы баланың іс-әрекеттеріне наразы болғандықтан, жаза ретінде оны мүкіс етіп, соңында өлтірді. Баркер ханым кеткен соң, есіктен жұмыс іздеп келген жас жігіт пайда болады. Оның өмірбаянын тыңдағаннан кейін, әже бұл жас жігіттің, өзі "Америкалық арман" деп атаған, анасы мен әкесінің бірінші баласының егізі екенін түсінеді. Бірінші бала мүкіс болғандықтан, ол да қорлық көрді және адамның бос қабығына айналды. Осы жас жігітті бір шығу жолы деп есептеген әже, заттарын жинап алып, кетеді. Жас жігіт отбасыға алғашқы баланың орнын толтыруға лайықты деп таныстырылады. Пьесаның соңында анасы мен әкесі жас жігіттің келуін тойлайды, ал әже оны ұмытып кетеді. Олби американдық арманның жалғандығын ғана емес, сонымен қатар американдық отбасының қалыпты жағдайын да зерттейді. Пьесаның алғы сөзінде ол былай дейді: "Бұл американдық кеңістікті зерттеу, қоғамымызда нақты құндылықтарды жасанды құндылықтармен алмастыруға жасалған шабуыл, бейқамдыққа, қатыгездікке, әлсіздікке және мәнсіздікке айыптау; бұл біздің құлдырап бара жатқан жеріміздегі барлық нәрсе гүлденгендей деген ойға қарсы тұру." Баспасөз хабарламасында былай делінген: "Бұл – нақты құндылықтарды жасанды құндылықтармен алмастыруға қарсы қатыгез, дауысты шабуыл, орта таптың моральдық принциптерін олардың бейқам негіздеріне дейін дірілдетуге қабілетті адам өлтіру және мораль туралы таңғажайып оқиға. Ол кітапта Олби американдық арманның мәнсіздігін, сондай-ақ идеалды американдық отбасының қателігін зерттейді."
The play, a satire on American family life, concerns a married couple and their elderly mother. On a particular day, they are visited by two guests who turn their worlds upside down. The central family consists of a Mommy, a domineering wife, Daddy, an emasculated and submissive husband, and Grandma, the half senile mother of Mommy. The play opens with the three of them discussing Mommy's day around a pile of boxes. An honorary member of the community and idol to Mommy, Mrs. Barker, enters and the dialogue continues with the occasional interjection by Grandma. Mommy and Daddy exit, leaving Mrs. Barker and Grandma alone. Grandma apparently knows why Mrs. Barker has been asked to come by and explains to her that Mommy and Daddy had adopted a son from her many years previously. As the parents objected to the child's actions, they mutilated it as punishment, eventually killing it. After Mrs. Barker exits, a Young Man appears at the door, looking for work. After hearing his life story, Grandma realizes that this Young Man, whom she dubs "The American Dream," is the twin of Mommy and Daddy's first child. As the first child was mutilated, he too suffered pain and has been left as an empty shell of a man. After seeing this Young Man as a way out, she moves her things and leaves. The Young Man is introduced to the family as a suitable replacement for the original child. The play ends with Mommy and Daddy celebrating the Young Man's arrival, with Grandma already forgotten. Albee explores not only the falsity of the American Dream but also the status quo of the American family. As he states in the preface to the play, "It is an examination of the American Scene, an attack on the substitution of artificial for real values in our society, a condemnation of complacency, cruelty, emasculation, and vacuity; it is a stand against the fiction that everything in this slipping land of ours is peachy keen." Press notes state: "It is a ferocious, uproarious attack on the substitution of artificial for real values, a startling tale of murder and morality that rocks middle class ethics to their complacent foundations. In it, Albee explores the hollowness of the American dream, as well as the fallacy of the ideal American family."
Сыни жауап
Дэвид Финкл 2008 жылы TheaterMania үшін жазған рецензиясында, бұл пьеса Альбидің «өздігінен келетін тақырыбын көтереді: тұңғыш американдық отбасы. Ана мен әке, тіпті айтуға да қиын, жақсылыққа лайық емес. Альбидің жанкүйерінің есінде қалған басты әсер – Альбидің асырап алынған бала ретіндегі психологиялық келіспеушіліктерін шешу қажеттігі қаншалықты берік болғаны және бұл құштарлық 50 жылға жуық уақыт бойы қаншалықты күшті болғаны. Қазір ол театр көрермендерін өзінің психикалық жайлылықты іздеуінің бақытты иегерлері етіп жасағаны кейіннен ойлануға жетелейді». "New York Theatre Guide" сыншылары 2008 жылғы қойылым туралы былай деп жазды: «Шынымен ұлы театр болмаса да, бұл жекелеген пьесалар жас драматург туралы маңызды түсінік береді. "Американдық арман" мен "Сандбокс" автобиографиялық болғанымен, Альби тым күрделі драматург, сондықтан оны осы деңгейде қалдыруға болмайды. Ол тек асырап алған ерекше балаларын түсінбеген ата-аналарын ғана емес, сонымен қатар "Американдық арманды" да сынап, "Әке әрқашан дұрыс" ("Father Knows Best"), "Донна Рид" және "Оззи мен Харриет шоуы" секілді бағдарламаларды ең жақсы әлемнің үлгісі ретінде қабылдағандарды да кінәлайды. Альбидің ерекшелігі – біздің нормаларымызды кері бұрып, аударып тастау. "Американдық арман" бізге американдық арманның өзіміздің нұсқасын үнемі жетілдіріп отыруымыз керектігін еске салады, содан ғана біз "Сандбокс"тың соңғылығына батуға дайын боламыз». Хилтон Алс "The New Yorker" журналында пьеса туралы былай деп жазды: «Бұл оқиғаның не болғаны туралы емес, қалай болғаны туралы – театр тілімен айқанда, қалай айтылғаны туралы. Ана мен әке ырғақты, мәнсіз сөздермен сөйлейді. Баркер ханымды күтіп алғанда, ана оған тікелей темекі шегуге, ішімдік ішуге, аяғын қиып, көйлегін шешуге рұқсат сұрайды. Баркер ханым әр сұраққа бірдей жауап береді: "Мен қарсы емеспін". Альби бізге қайталаудың салқынын көрсетеді: оның некедегі жұбайларды ашуларына қарамастан немесе соның салдарынан бірге ұстап тұратын зиянды желім».
David Finkle, in reviewing the 2008 production for TheaterMania, wrote that the play takes on Albee's "abiding theme: the stultifying American family Mommy and Daddy are, to say the least, unsympathetic the major impression with which an Albee fan will leave is how solidly in place Albee's need was to work out his psychological knots as an adopted child and how strong that compulsion has remained for almost 50 years. It now seems almost an after thought that he's made theatergoers everywhere the lucky beneficiaries of his obsessive search for psychic balm." The "New York Theatre Guide" reviewers wrote of the 2008 production: "Though hardly great theater, these one acts give important insight into the budding playwright Though 'American Dream' and 'Sandbox' are autobiographical, Albee is too complex a playwright to leave it there. He is not just trashing parents who didn't understand the unconventional young man they adopted, he is also trashing The American Dream, vilifying the people who took 'Father Knows Best,' 'Donna Reed,' and 'The Ozzie and Harriet Show' as their model for the best of all possible worlds Taking our norms and turning them inside out and upside down is Albee's signature, and 'The American Dream' reminds us that we must constantly refine our own version of the American Dream before we eventually dive into the finality of the Sandbox." Hilton Als, in The New Yorker, wrote about the play : " is less about what happens than about how it happens—which, in the theatre, means how it’s said. Mommy and Daddy speak in rhythmic banalities. Greeting a guest named Mrs. Barker, Mommy asks, progressively, if she’d like a smoke, a drink, to cross her legs, and to remove her dress. Mrs. Barker responds to each inquiry in the same way: 'I don’t mind if I do.' Albee is showing us the trauma of repetition: the noxious glue that holds his married couples together, despite their rage—or because of it."