Адингфлит: Йоркширдегі бұрынғы батпақ ауылы

Кіріспе

Адлингфлит – Англияның Йоркшир графтығының шығыс бөлігінде орналасқан, бұрын батпақ болған, қазір құрғатылған және құнарлы ауыл. Бұл ауыл бұрынғы азаматтық приход болып есептелген, ал қазір Твин Риверс приходының құрамына кіреді. Гуль қаласының орталығынан оңтүстік-шығысқа қарай 6.5 миль (10 км) қашықтықта жатыр. Солтүстік-шығысындағы теңіз жағалауы Оуз сағасынан алшақтап, Англиядағы ең ірі қамыстың кеңдігін қалдырған. 1961 жылы приходта 137 адам тұрған.

География

Адлингфлит Оуза сағасының соңғы, оңтүстік жағалауынан шалқап жатқан шағын жолда орналасқан. Гульденнен жол Суинфлит, Риднесс, Уитгифт және Оусфлит арқылы өтеді, содан кейін Блэктофт Сэндс RSPB қорығынан оңтүстікке бұрылып ауылға жетеді. Жол оңтүстікке қарай жалғасады, Фокерби және Гартхорпқа дейін, барлығы ұқсас көптеген дренаждық егістіктерде. Йоркширдің Шығыс жағы мен Солтүстік Линкольншир арасындағы шекара ауыл орталығынан оңтүстікке қарай ұзарады. Ол, мысалы, үйлердің шығыс жиегі бойымен, содан кейін Трент сағасына жету үшін шығысқа қарай созылады. Оның солтүстік-шығыс ұшында Трент пен Оуз өзендері қосылатын Трент және Оуз сарқырамасына жақын сазды жағалаулар бар – осы жерде Хамбер өзені пайда болады. Айналасындағы барлық жер төмен және тегіс. Ол Трент өзенінен шығыс жақта және Оуз өзенінен солтүстік жақта орналасқан теңіз қорғау қабырғаларымен су тасқынынан қорғалады. Солтүстік және солтүстік-шығыс жақта теңіз қорғау қабырғасы артқа шегінген. 18 ғасырдағы мелиорациялық жұмыстардан бұрын, аймақтың көп бөлігі тұзды батпақ болды, нәтижесінде әртүрлі pH деңгейіне және металлдардың жоғары концентрациясына ие топырақтар қалды, оның ішінде охр.

Тарих

Ауыл "Домсдей кітабында" "Аделингесфлют" деп тіркелген. Осыдан біз, Нормандық жаулап алудан бұрын, осы жердің иесі Сивард Барн болғанын білеміз; кейіннен, 1086 жылы, ол Джеффри де ла Герш болды. 1894 жылдан 1974 жылға дейін Йоркширдің Батыс Ридингіндегі Гуль ауылдық округінің құрамына кірді, содан кейін 1996 жылға дейін Хамберсайдтың Бутферри ауданында болды. 1983 жылдың 1 сәуірінде приход таратылып, Твин Риверс құрылды, сонымен қатар бір бөлігі Истoфтқа қосылды. All Saints шіркеуі I санаттағы ескерткіш болып табылады. Ғимараттың жоспары крест тәрізді, оған орталық зал, ғибадатхана, оңтүстік қанат, солтүстік және оңтүстік трансепттері, және батыс жағында төртбұрышты мұнара кіреді. Оның көп бөлігі 13 ғасырға жатады, ал кейбір есіктері 12 ғасырдан қалған. Қанат және мұнара 15 ғасырда салынған, ал 1792-94 жылдары, 1828 жылы және 1955-57 жылдары түрлі өзгерістер енгізілген. Ішінде 1596 жылы қайтыс болған Халденбиге арналған өте әдемі рыцарь мүсіні бар. Оңтүстік жағында 13 ғасырдың ортасына қарай салынған ректорияның қалдықтары үшін көтерілген алаңша орналасқан. Бұл ескерткіш ІІ* санаттағы мұражай болып табылады және оны Джон ле Франсис, Адлингфлиттің ректоры және корольдің кеңесшісі, құмтас пен қиыршық тастардан салған. 1970 жылдардан бері шатыры жоқ қалдықтар мен олар тұрған алаңша – қорғалатын көне ескерткіш, себебі жер астында басқа құрылыстардың қалдықтары болуы мүмкін. Батыс жағында Тайсонның 1796 жылы салған ескі пасторлық үйі орналасқан. 1835-37 жылдары Эрскин Нил оған қызыл кірпіштен қосымшалар жасаған. Алғашқы құрылымы сары қоңыр кірпіштен тұрғызылған.

Адлингфлейт су бұру жүйесі

Адлингфлитт деңгейі – Трент, Оузе және Хамбер өзендерінің қосылған жерінен оңтүстік-батысқа қарай орналасқан, негізінен бұрынғы батпақ жер. 1764 жылы жер иелері инженер-құрылысшы Джон Смитонмен байланысқа түсті, ол суды тоқтату схемасының жобаларын жасады. Бұл 1767 жылғы наурыз айында жер иелері алған Парламент Актісінің негізін құрады. Актіде Су тоқтату комиссарларын тағайындауға рұқсат берілді, және олар Смитонның әріптесі Джон Гранди-кішіні жобаның инженері ретінде тағайындауды сұрады. Дэвид Баффери – жетекші инженер, ал Чарльз Тейт – жер өлшеуші болды. Гранди Смитонның жоспарларына көп өзгеріс енгізбеді. Шілде айына қарай ол негізгі арнаны Трентке қосатын шлюздің жоспарлары мен техникалық талаптарын дайындады, ал тамыз айында жұмыс басталды. Қазан айында негізгі арнаны қазу жұмысы бойынша келісімшарт Джеймс Пинкертон мен Джон Дайсонға берілді. Бұл екеуі үшін алғашқы азаматтық инженерлік келісімшарт болды, бірақ олар Дриффилд су жолы және Лэйнхэм су тоқтату жобасы сияқты бірнеше жобада бірге жұмыс істеді және басқарушы мердігерлер ретінде әрекет етіп, осы жобаларға еңбек ресурстарын ұйымдастырып, жеткізді. 1769 жылдың сәуіріне қарай жобаның барлық маңызды бөліктері аяқталды, ал жобаның құны шамамен 7000 фунт стерлинг (1768 жылғы 7000.0 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) болды. Комиссия Буффериді қалған шағын жұмыстардың қанағаттанарлық деңгейде аяқталуын қамтамасыз ету үшін сақтап қалды. 1904 жылғы 10 мамырда өткен жарты жылдық мәжілістен кейін олар 10 гинея (10,50 фунт стерлинг) төлеуге дайын екендерін жазды.

1927 жылы жаңарту

1920 жылдары үнемі су тасқыны болатындықтан, сараптама жүргізілді. Онда негізгі дренаждың құлауы шамамен 2 дюйм/миль (30 мм/км) болатыны анықталды, бұл гравитациялық дренаж үшін жеткіліксіз еді. Су сорғылау жүйесінің жылдық жұмыс істеу және күтім шығындары болатынын, ал су түбін төмендету бір реттік шығын екенін ескере отырып, Адлингфлейт және Уитгифт дренаждық кеңесінің комиссарлары 1926 жылдың желтоқсанында жаңа шлюзға тендерлер сұрады. Шлюздің су түбі 2.5 фут (1 метр) төмендетілуі керек еді, ал келісімшарт шлюзді салу және дренаждың өзін кеңейту және тереңдету жұмыстарын қамтыды. Шлюз маңында каналдың жоғарғы ені 75 фут (23 метр), төменгі ені 12 фут (4 метр) және тереңдігі 20.5 фут (6 метр) болуы тиіс еді. Оның 4 миль (6 км) ұзындығындағы алты бөлігі үшін азаятын өлшемдер белгіленді, соңғы бөлігінің төменгі ені 10 фут (3 метр) және тереңдігі бар болғаны 1.83 фут (1 метр) болатын. Әртүрлі көпірлердің негіздерін төмендету және басқа да жақсартулар жасау қажет болды, ал Гиллдің жақын орналасқан көпірі демонтаждалып, жаңасымен ауыстырылмауы керек еді. Бұрынғы шлюздің ені 3 метр болатын, ол қаланған және осы уақытқа дейін тұрақсыз күйде болды. Жаңа шлюздің ені 5 метр, ал қанатты қабырғаларымен бірге құрылымның жалпы ені 19 метрге жететін. Оның ұзындығы 32 метр, ал су түбі ең жоғары тасқын деңгейінен 7 метр төмен болатын. Құрылыс темір бетоннан жасалатын болады, ал шлюз қолданыстағы шлюзден сәл солтүстікке қарай салынады, осылайша дренаж ағынын тоқтатпай жұмысты аяқтауға болады. Он бір ұсыныс келіп түсті, ал келісімшарт 1927 жылдың 15 ақпанында H. Арнольд пен Донкастер ұлына тапсырылды, олардың бағасы 13 847 фунт стерлинг құрады. Шлюз құрылысын салғаннан кейін, жаңа канал механикалық экскаватормен қазылып, оны қолданыстағы дренажға қосу үшін дайындалды. Өзен жағында жаңа канал Эйр және Кальдер Навигациялық компаниясымен қазылып, таспен жабылды. Олардың осы жұмысты аяқтау үшін қажетті жабдықтары болды. Жұмыстың пайдасын инженер Симмонс 1929 жылы "Конкреттік жол" журналында жарияланған мақаласында түсіндірді. Онда ол жұмыс аяқталғаннан кейін қыстағы су деңгейі жазғы қалыпты деңгейден бірнеше дюйм төмен болғанын айтты. Бірақ олар орнатылмады.

After periodic flooding in the 1920s, a survey was made, indicating that the fall on the main drain was around 2 inches per mile (30 mm per km), which was not sufficient for good drainage by gravity. Based on the premise that a pumping scheme had an annual cost for running and maintenance, whereas lowering the cill was essentially a one time cost, the Commissioners of the Adlingfleet and Whitgift Drainage Board asked for tenders for a new sluice in December 1926. The cill would be 2.5 feet (1 m) lower than the existing one, and the contract was for construction of the sluice and work on the drain itself, to make it wider and deeper. Near the sluice, the channel would be 75 feet (23 m) wide at the top, 12 feet (4 m) wide at the bottom and 20.5 feet (6 m) deep. Decreasing sizes were specified for six sections over its 4 mile (6 km) length, with the final section being 10 feet (3 m) wide at the bottom and only 1.83 feet (1 m) deep. Various bridges would need their foundations lowered and other improvements to be made, while Gill's Close bridge was to be dismantled and not replaced. The previous sluice was 10 feet (3 m) wide, built of masonry, and was in an unstable condition by this time. The new one would be 16 feet (5 m) wide, with wing walls making the entire structure 61 feet (19 m) wide. It would be 105 feet (32 m) long, and the cill would be 22.5 feet (7 m) below the highest tide level. Construction would be of reinforced concrete, and the sluice would be built slightly to the north of the existing one, so that it could be completed without interrupting the discharge from the drain. Eleven quotations were received, and the contract was awarded to H. Arnold and Son of Doncaster on 15 February 1927, whose estimate was for £13,847. Having built the sluice structure, a new channel was excavated by mechanical excavator, to connect it to the existing drain. On the river side, the new channel was dredged by the Aire and Calder Navigation Company and covered with stone. They had the necessary plant to complete this part of the work. The benefits were expounded by Simmons, the engineers for the work, in an article which appeared in The Concrete Way in 1929, where he stated that following the work, the water levels in winter were several inches below the normal summer levels. but they were not installed.

Қазіргі жағдай

Ақырында, Коулен көпірінің солтүстігінде, Адлингфлитте сорғылары бар шлюз салынды. Басқару ғимаратының қабырғасына орнатылған үлкен тасқа "1984" деген жыл жазылған. 2011 жылы шлюздің жанындағы сарқырама суды тазарту станциясының құрылысы жоғары деңгейде болды. Хоггардс-лейн, Коулен және Уиллоубанктегі көпірлер жолдың беткі қабатына дейін толтырылған толқынды металл құбырлармен алмастырылды. Майнс көпірі әлі де бір аркалы кірпіштен тұрған құрылыс, ал ағынның соңындағы Уинсгайт көпірі А161 тас жолының астындағы негізгі кірпіш аркадан және екі қанатты қабырғаларындағы аркалардан тұрады, бұл Доддс Дайк және Истофт ағынынан өтуге мүмкіндік береді. Истофт ағыны арқылы өтетін оңтүстік жол бұрын 1965 жылы жабылып тасталғанға дейін Axholme Joint Railway Fockerby тармағының жолы болған. Шығыстағы үшкір қақпалар алынып тасталды да, олардың орнына бетонмен толтырылған дөңгелек тесік жасалды, шығыс жағында жапқыш қақпа, ал ішкі жағында тік көтерілетін болат қақпа орнатылды. 2005 жылы Адлингфлейт және Уитгифт дренаж комиссарлары бес басқа ішкі дренаж кеңесімен бірігіп, Аксхолм аралының ішкі дренаж кеңесінің құрамына кірген кезде, ағынға жауапкершілік өзгерді. 2011 жылдың 1 сәуірінде жаңа орган тағы үш ішкі дренаж кеңесімен бірігіп, Аксхолм аралы және Солтүстік Ноттингемшир су деңгейін басқару кеңесіне айналды.

Қаңқалар

Су жолдарындағы кедергілер шабақтар популяциясының төмендеуіне себеп болатын факторлардың бірі ретінде анықталды. 2009 жылы жаңа ережелер енгізілгеннен кейін, Хамбер өзенімен шектесетін су алаптары шабақтар үшін қолайлы ортаны қамтамасыз ете алатынын бағалау үшін зерттеу жүргізілді. Сорғылары бар су жолдары қарастырылмады, бірақ шабақтардың қозғалысына көмектесетін шабақтардың өтуіне арналған мүмкін үміткерлер ретінде сегіз су жолы анықталды. Адлингфлит арығында кіреберіс шлюзі кедергі ретінде әрекет етті, ал Коулен көпірі маңындағы шлюз және сорғы станциясында екінші кедергі болды. Түзету қиын болса да, арық шабақтар мен басқа да көшіп-қоныс жасайтын балықтардың қозғалысын қолдай алатын салалы өзендер тізімінде төртінші орынға ие болды. 2011 жылдың мамыр айына дейін инновациялық балық жапсырмасы орнатылды, ол су тасқынынан қорғауға кедергі келтірмейді, бірақ белгілі бір толқын күйінде балықтардың өтуіне мүмкіндік береді.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Бұл жағдайды анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. Адлингфлит суарнасы "жасанды" деп белгіленеді, яғни арналар адам қызметі нәтижесінде құрылған, ал осы белгіленуге қатысты критерийлер Су аясындағы директивада айқындалған. 2019 жылы Адлингфлит суарнасының су сапасы төмендегідей болды.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Ұзындығы | Су алабы | Арна
---|---|---|---|---|---
| | | | 4,3 миль (7 км) | 12,00 шаршы миль (31 км²) | Жасанды

Су сапасының жақсы деңгейден төмен болу себептері негізінен суарнаға жақын орналасқан ауыл шаруашылығы және жерді басқарумен байланысты. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, 2019 жылы полибромдалған дифенил эфирлері (PBDE) және сынап қосылыстарының анықталуына байланысты химиялық жағдай жақсыдан қанағаттандырмайтынға өзгерді, бұл заттар бұрын бағалауға енгізілмеген еді.