Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз актрисасы (1756-1815)
French actress (1756 1815)
Франсуаза Мари Антуанетта Саусеротта, Мlle Раукурт (3 наурыз 1756 – 15 қаңтар 1815) – француз актрисасы, 1772-1799 жылдары «Comédie Française» театрында қызмет етті, онда ол трагедия актрисасы ретінде танымал болды.
Françoise Marie Antoinette Saucerotte, called Mlle Raucourt (3 March 1756 – 15 January 1815) was a French actress, engaged at the Comédie Française in 1772 1799, where she became famous as a tragedienne.
Өмір
Ол Нансиде актердің қызы ретінде дүниеге келді, ол оны Испанияға алып кетті. Ол он екі жасында трагедияда ойнады. 1770 жылға қарай ол Францияға, Руанға оралды, ал Белойдың «Гастон мен Байяр» пьесасындағы Эуфми рөліндегі жетістігі оны «Comédie Française» театрына шақырды.
She was born in Nancy as the daughter of an actor, who took her to Spain. There she played in tragedy at the age of twelve. By 1770 she was back in France at Rouen, and her success as Euphmie in Belloy's Gaston et Bayard caused her to be called to the Comédie Française.
Француз комедиясындағы мансабы
1772 жылы ол Comédie Française-де Дидо рөлінде дебют жасады. Ол көп көрермен жиналғанда барлық классикалық трагедиялық рөлдерді ойнады, бірақ жеке өміріндегі дау-дамаylar мен оның сасқақтығы оның танымалдығын аяқтады. Оның сұлулығы мен таланты оны әйгілі еткенімен, басқа әйелдермен болған құпия емес махаббат оқиғалары оған жаман даңқ әкелді. Ол ерлер де, әйелдер де көптеген қарым-қатынастарда болған, бірақ әйелдерді артық жақсы көреді. Опералық сопрано Софи Арнульд оның бірде бар, бірде жоқ сүйіктісі болды. Танымал болсын, болмасын, сол кезде бұл мансапқа кері әсер ете алатын, және танымал жанжалды памфлет оның Париждегі лесбиянкалардың құпия қоғамын "Анандринес сектасы" деп басқарғанын мәлімдеді. Алдағы үш жылдың бір бөлігін ол қарыз үшін түрмеде өткізді, бірақ қалған уақытын солтүстік Еуропа астаналарында, дау-дамаylarмен бірге өткізді. 1779 жылы патшайымның қорғауымен ол Théâtre Français-ке оралып, Парижде Клеопатра рөлінде және бұрынғы рөлдерінде сәттілігін жаңартты.
In 1772, she made her debut at the Comédie Française as Dido. She played all the classical tragedy parts to crowded houses, until the scandals of her private life and her extravagance ended her popularity. Her beauty and talent had made her famous, but her not so secret love affairs with other women made her notorious. She was known to have had numerous affairs with both men and women, preferring the latter. One on again off again lover was opera soprano Sophie Arnould. Famous or not, in her time this could have a negative effect on a career, and a popular scandalous pamphlet claimed that she led a secret society of lesbians in Paris called the Sect of Anandrynes. Part of the ensuing three years she was in prison for debt, but some of the time she spent in the capitals of northern Europe, followed everywhere by scandal. Under protection of the queen she reappeared at the Théâtre Français in 1779, and renewed her success in Paris, as Cleopatra, and all her former roles.
Кейінгі мансап
Революция басталғанда ол Франция комедиясының басқа роялистік мүшелерімен бірге алты айға қамалды. Ол 1793 жылдың соңына дейін сол сахнаға қайта оралмады, содан кейін тек қысқа мерзімге ғана. Түрмеде ол өмірінің соңғы серігі Генриетта Симонно Понтимен танысты, олар өліміне дейін бірге өмір сүрді. Ол компанияның онға жуық ең жақсы актерлерімен бірге жаңа бәсекелес труппа құру үшін кетіп қалды, бірақ Директория шақыруымен 1797 жылы қайта келді. Наполеон оған зейнетақы тағайындады, ал 1806 жылы Италияны гастрольдеу үшін труппаны ұйымдастырып, басқару міндеті жүктелді, онда, әсіресе Милан қаласында, оны зор құшақтап қарсы алды. Ол өлімінен бірнеше ай бұрын, 15 қаңтарда Парижде қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі дүрлікіді тудырды. Оның приходінің дін қызметкерлері денеді қабылдаудан бас тартқандықтан, жұртшылық шіркеу есіктерін бұзып кірді, және Луи XVIII жедел жіберген қайырымдылық қызметкерінің келуімен ғана одан әрі зорлық-зомбылыққа барудан тоқтатылды. Ол Париждегі Пэр-Лашез зиратында жерленген.
At the outbreak of the Revolution she was imprisoned for six months with other royalist members of the Comédie Française, and she did not reappear upon that stage until the close of 1793, and then only for a short time. In prison she met her last partner, Henriette Simonnot Ponty, with whom she lived until death. She deserted, with a dozen of the best actors in the company, to found a rival colony, but a summons from the Directory brought her back in 1797. Napoleon gave her a pension, and in 1806 she was commissioned to organize and direct a company that was to tour Italy, where, especially in Milan, she was enthusiastically received. She returned to Paris a few months before her death on 15 January 1815. Her funeral was the occasion of a riot. The clergy of her parish having refused to receive the body, the crowd broke in the church doors, and were only restrained from further violence by the arrival of an almoner sent posthaste by Louis XVIII. She is buried at the Père Lachaise Cemetery, in Paris.