1781 жылғы Пенсакола қамалдары шайқасы

Кіріспе

1781 жылы Америка Тәуелсіздік соғысының шайқасы

Уолдек
Чоктау
Крик
| командир1 =
| командир2 = Джон Кэмпбелл, Конрад фон Хорн
| күш1 = 7 400 әскер және ополчение10 000 теңізші және морпехтер21 кеме (ішінде 1 500 француз теңізшісі және 750 француз сарбазы)
| күш2 = 1 300 әскер, рейнджерлер және ополчение500 үндістер

Британдық қорғаныс

1779 жылы Испаниямен соғыс басталғаннан кейін, қорғаныстың жағдайына алаңдаған генерал Джон Кэмпбелл қосымша күш сұрап, қосымша қорғаныс құрылысын бастады. 1781 жылдың басына қарай Пенсакола гарнизоны 16-шы полк, 60-шы полк батальоны және 4-ші батальонның 7-ші (Джонстон) ротасынан тұрды. Бұларға Вальдек полкінің үшінші полкі, Мэриленд лоялист батальоны және Пенсильвания лоялистері қосылды. Бұл әскерлер провинциялық сарбаздар болды, жауынгерлік жасақ емес. Инженерлер окоптар қазып, бункерлер мен редуттар салды, сондай-ақ әскерлерді жүзімшар, гранаталар мен ядролық оқтардан қорғау үшін жабық жол салды. 12 сәуірде Гальвес ағылшын бекіністерін қарап тұрғанда жараланды. Жауынгерлік басқару формальды түрде Гальвестің жеке досы полковник Хосе де Эспелетаға жүктелді. 19 сәуірде чоктаулардың екінші шабуылы басталды, ол қоршауға дайындық жүргізуге кедерілді, сол күні шығанаққа қарай үлкен флоттың келе жатқаны байқалды. Басында британдық күштерді әкеліп жатыр деп ойланған, бірақ кемелер Хосе Солано-и-Боте мен Франсуа Аймар де Монтейльдің басқаруымен Гаванадан келген испандық және француздық флот екені анықталды, олардың бортында испандық фельдмаршал Хуан Мануэль де Кахигал болды. Гаванаға Сан-Антонио мүйісінің жанында британдық эскадрильяның көрінуі туралы хабарлар жеткен, содан кейін Гальвесқа күштер жіберілді. Испан кемелерінде барлығы 1700 теңізші және 1600 сарбаз болды, бұл Пенсаколадағы испандық күштердің жалпы санын 8000 адамға жеткізді. Солано әскерлерді түсіргеннен кейін Гальвеске көмектесу үшін қалуға шешім қабылдады, екеуі де тығыз жұмыс істеді. 22 сәуірде 1781 жылы испан әскері фельдмаршал Д. Хуан Мануэль Кахигалдың басшылығымен жағалауға түсті, ол флоттың эскадрильясының басшысы Хосе Солано-и-Боте, болашақ Сокорро графы, және флоттың кемелерінің гарнизондарының әскери және теңіз офицерлері болды. Осы күнге дейін генерал Бернардо де Гальвес өз командасында Луизиана тұрақты батальоны, Король, Таж және Принц полктері, Корольдік артиллерия корпусы, Испания, Сория, Наварро, Гвадалахара полктері, Майорка, Наварра, Арагон полктері, Каталония және Толедо еріктілері, Гавана тұрақты батальоны және Испанияның әйгілі ирланд бригадасының үш қызыл пальто полкі, Гиберния, Ирландия және Ультония полктері, сондай-ақ американдық патриоттардың шағын тобы сияқты 7800 ардагер сарбазға ие болды. Сәуірдің соңынан мамырдың басына дейін испандықтардың артиллериялық позициялары нығайтылды, траншеялар мен туннельдер қазылды, ағылшын қорғанысына үлкенірек зиян келтірілді. 24 сәуірде чоктаулардың үшінші шабуылы испандықтарды күтпеген жерден шапты. Зардап шеккендер болған жоқ, бірақ бес испандық жараланды, оның ішінде О'Ниллдің туысы, лейтенант Фелипе О'Рейли. Екі күннен кейін, Квинс редутының сарбаздары испандық позицияларына шабуыл жасады, бірақ О'Ниллдің барлаушылары оларды кері шегіндірді. 30 сәуірде испандық батареялар атыс ашып, Пенсаколаға толық шабуыл басталғанын хабарлады. Алайда, шығанақта дауыл болды, 5 және 6 мамырда испандық кемелер дауылға ұшырады. Испан флоты теңізде кемелердің қирауынан қорқып, кері шегінуге мәжбүр болды. Әскерлер қақпаны су басқанмен, қоршауды жалғастырды. Гальвес олардың рухын көтеру үшін күнделікті коньяк мөлшерін берді. Мамыр айының басында Гальвес Таллапуса өзенінің басшыларын күтпеген жерден қарсы алды, олар испан әскерін етпен жабдықтауды ұсынды. Гальвес олардан ет малын сатып алуды ұйымдастырды, сондай-ақ британдық одақтас криктер мен чоктауларға шабуылдарын тоқтатуды өтінді. 8 мамырда гаубицадан шыққан снаряд Форт-Кресенттегі қоймаға тиіп, жарылыс болды, қара түтін көтерілді. Бұл қатты жарылыстан 57 британдық сарбаз қаза тапты, Эспелета жеңіл жаяу әскерді бастап, жауап шабуылын жүргізді. Испандықтар гаубицалар мен оқтарды форттың қалдықтарына орналастырып, келесі екі британдық фортқа атыс ашты. Пенсаколаның қорғаушылары Форт-Джорджтен жауап берді, бірақ испандықтардың күшті атыс күшіне шыдамады. Екі күннен кейін, өзінің соңғы бекінісі шабуылға шыдамайтынын түсінген генерал Джон Кэмпбелл Форт-Джордж пен Уэльс принці редутын бағынуға мәжбүр болды. Гарнизон 1781 жылғы 10 мамырда сағат 15:00-де Форт-Джордж үстінде ақ ту көтерді. 1100-ден астам британдық және отаршыл сарбаздар тұтқынға алынды, 200 адам қаза тапты. Испан әскері 74 адамды өлтіріп, тағы 198 адамды жаралады. Гальвес жеке өзі генерал Джон Кэмпбелдің бағынуын қабылдады, бұл Батыс Флоридадағы британдық үстемдікке нүкте қойды, капитуляцияға қол қойылды. Испан флоты 1 мамырда Гаванаға қайтып, Кариб теңізіндегі қалған британдық иеліктеріне шабуылға дайындық жүргізді. Гальвес О'Ниллді Батыс Флориданың испан губернаторы етіп тағайындады, ал оның Гиберния полкі флотпен бірге кетті.

Following the outbreak of hostilities with Spain 1779, General John Campbell, concerned over the condition of the defenses, requested reinforcements, and began construction of additional defenses. By early 1781, the Pensacola garrison consisted of the 16th Regiment, a battalion from the 60th, and 7 (Johnstones) Company of the 4th Battalion Royal Artillery (Present day 20 Battery Royal Artillery, 16 Regiment Royal Artillery). These were augmented by the Third Regiment of Waldeck and The Maryland Loyalist Battalion, as well as the Pennsylvania Loyalists. These troops were provincial soldiers, rather than militia. The engineers also dug trenches, and built bunkers and redoubts, besides constructing a covered road to shield the troops from the constant fire of grapeshot, grenades, and cannonballs. On April 12, Gálvez himself was wounded while viewing the British fortifications. Battlefield command was formally transferred to Colonel José de Ezpeleta, a personal friend of Gálvez. A second attack by the Choctaws began on April 19, interrupting the siege preparations, and that day a large fleet was sighted heading towards the bay. Although at first thought to be bringing British reinforcements, the ships turned out to be the combined Spanish and French fleet from Havana commanded by José Solano y Bote and François Aymar de Monteil, having on board Spanish Field Marshal Juan Manuel de Cagigal. Reports of a British squadron sighted near Cape San Antonio had reached Havana, and reinforcements had been sent to Gálvez. The Spanish ships carried a total of 1,700 sailors and 1,600 soldiers, bringing the total Spanish force at Pensacola to an unstoppable 8,000 men. Solano decided to remain to assist Gálvez after the disembarkation of the troops, and the two men worked closely together. On April 22, 1781, the Spanish troops landed under the command of Field Marshal D. Juan Manuel Cagigal, being the Chief of Squadron of the Navy José Solano y Bote future Marquis of Socorro, and of Troops and officers of Navy and Land, of the garrisons of the ships of the squadron of the Navy. By this day22, General Bernardo de Galvez had under his command 7,800 veteran soldiers such as the Louisiana Fixed Battalion, the King, Crown and Prince regiments, the Royal Artillery Corps, the Spain, Soria, Navarro, Guadalajara regiments, Majorca, Navarre, Aragon, volunteers from Catalonia and Toledo, the fixed battalion from Havana, and the three red coat regiments of Spain's famous Irish brigade, the Hibernia, Ireland, and Ultonia regiments plus a small group of American patriots. From the end of April to the beginning of May, the artillery positions of the Spanish are strengthened, making trenches and tunnels closer and closer, and causing greater damage to the English defenses. On April 24, a third Choctaw attack caught the Spanish by surprise. No casualties but five Spanish were wounded, including O’Neill's cousin, Sublieutenant Felipe O'Reilly. Two days later, soldiers from the Queens Redoubt attacked Spanish positions, but were driven back by O'Neill's scouts. On April 30, the Spanish batteries opened fire, signalling the start of the full scale attack on Pensacola. However, the Gulf was now experiencing tempestuous storms, and a hurricane struck the Spanish ships on May 5 and 6. The Spanish fleet had to be withdrawn, for fear the seas would wreck the ships on the shore. The army remained to continue the siege, even though the trenches were flooded. Gálvez issued them a daily ration of brandy to keep up their spirits. In early May, Gálvez was surprised to receive chiefs of the Tallapoosa Creeks, who came offering to supply the Spanish army with meat. Gálvez arranged the purchase of beef cattle from them, and also requested that they appeal to the British allied Creeks and Choctaws to cease their attacks. On May 8, a howitzer shell struck the magazine in Fort Crescent, exploding it and sending black smoke billowing. Fifty seven British troops were killed by the devastating blast, and Ezpeleta quickly led the light infantry in a charge to take the stricken fort. The Spanish moved howitzers and cannons into what remained of it and opened fire on the next two British forts. Pensacola's defenders returned fired from Fort George, but were soon overwhelmed by the massive Spanish firepower. Two days later, realizing his final line of fortification could not survive the barrage, General John Campbell reluctantly surrendered Fort George and Prince of Wales Redoubt. The garrison raised a white flag over Fort George at 3 in the afternoon of May 10, 1781. More than 1,100 British and colonial troops were taken prisoner, and 200 casualties were sustained. The Spanish army lost 74 dead, with another 198 wounded. Gálvez personally accepted the surrender of General John Campbell, ending British sovereignty in West Florida after signing the capitulation. The Spanish fleet left Pensacola for Havana on June 1 to prepare assaults on the remaining British possessions in the Caribbean. Gálvez appointed O'Neill the Spanish Governor of West Florida, and his Hibernia Regiment departed with the fleet.

Салдары

Капитуляция шарттарына Батыс Флориданың толық аумағы, британдық гарнизон, көп мөлшердегі соғыс материалдары мен жабдықтары, сондай-ақ бір британдық соғыс кемесі кірді. Гальвес батареяларды және Форт Барранкас Колорадасты шығанақтың кіреберісіне жақындатып, британдықтардың Пенсаколаны қайта басып алу әрекеттеріне қарсы Санта-Роза аралына батарея орналастырды. Қоршау кезіндегі Таллапуса Мускоги Крик миссиясы, әлдебір Александром МакГилливреймен байланысты болған, немесе тіпті оның бұйрығымен орындалған болуы мүмкін, ол аралас нәсілді крик саудагері еді. Ол лоялист болғанымен және британдық комиссияда полковник атағын иеленгенімен, криктер жеріне жасалған американдық отаршылдық шабуылдарына ұзақ жылдар бойы қарсы тұрды. Криктердің арасында өскен, бірақ Оңтүстік Каролинада жақсы білім алған МакГилливрей көптеген криктер үшін өздерінің көшбасшысы саналды. Ол Пенсаколадағы британдықтарды жабдықтап, шоктау тайпасымен бірге шайқасқан британдық Мускоги крик жасақтарын ұйымдастырды. 1783 жылы ол Little Tallassee (қазіргі Монтгомери, Алабама) Талапоса өзенінің жағасында тұратын Үстіңгі криктердің басты басшысы болды. Испанияға көрсеткен қолдауы нәтижесінде 1784 жылғы Пенсакола шарты жасалды, онда Испания криктердің аумағына құрмет көрсетуге кепілдік берді, ал криктер көршілеріне шабуыл жасауды және сауданы бұзуды тоқтатуға уәде берді. МакГилливрей жеке өзі келісімді жүргізіп, өмірінің соңына дейін Пенсаколада тұрды. Испан флоты британдық тұтқындарды Гаванаға жеткізді, одан олар тұтқын алмасу арқылы Нью-Йоркке жіберілді, бұл американдықтарды қатты ашуландырды. Алайда, мұндай алмасулар қалыпты жағдай болды, сондықтан Гальвес британдық тұтқын кемелерінен испандық соғыс тұтқындарын босату үшін алмасуды ұйымдастырды. Гальвес пен оның армиясы 30 мамырда Гаванаға келген кезде батырлар ретінде қарсы алынды. Король Карл III Гальвесті генерал-лейтенант шеніне көтерді, ал Хосе Солано и Боте кейіннен Гальвесқа көмектескені үшін Маркиз дель Сокорро атағын алды. Соланоның суреті қазір Мадридтегі Әскери-теңіз мұражайында Санта-Роза шығанағының фонында ілуде. Пенсаколада тартылып алынған британдық ту Толедодағы Испан армиясы мұражайында көрсетілуде.

The terms of capitulation included the entirety of West Florida, the British garrison, large quantities of war material and supplies, and one British sloop of war. Gálvez had the batteries and Fort Barrancas Coloradas moved nearer to the bay's entrance, and placed a battery on Santa Rosa Island against British attempts to recapture Pensacola. The Tallapoosa Muscogee Creek mission during the siege was probably connected with or even ordered by Alexander McGillivray, a mixed race Creek trader. Although he was a Loyalist and held a British commission as a colonel, he was a longtime opponent of American colonial intrusions on Creek land. Raised as a Creek, though well educated in South Carolina, McGillivray was viewed by many Creeks as their leader. He supplied the British in Pensacola, and had organized the British Muskogee Creek contingents who fought alongside the Choctaws. He would become principal Chief of the Upper Creeks in 1783, who lived on the Tallapoosa River at Little Tallassee (near today's Montgomery, Alabama). His support for Spain later resulted in the 1784 Treaty of Pensacola, in which Spain guaranteed to respect Creek territory, in return for a Creek promise to stop raiding their neighbors, and disrupting trade. McGillivray personally negotiated the treaty and spent the rest of his life in Pensacola. The Spanish fleet took the British prisoners to Havana, from which they were sent to New York in a prisoner exchange, which deeply angered the Americans. However, such exchanges were routine, and Gálvez arranged the exchange to free Spanish prisoners of war from British prison ships. Gálvez and his army were welcomed as heroes on their arrival in Havana on May 30. King Charles III promoted Gálvez to lieutenant general,

José Solano y Bote was later recognized by King Charles III for coming to aid Gálvez with the title Marques del Socorro. A painting of Solano now hanging in the Museo Naval de Madrid shows him with Santa Rosa Bay in the background. A British flag captured at Pensacola is displayed at the Spanish Army Museum in Toledo.