Кіріспе
Британдық англикандық епископ Годфри Гудман, сондай-ақ Хью деп те аталды; (28 ақпан 1582 немесе 1583 – 19 қаңтар 1656) Глостердің англикандық епископы және протестант шіркеуінің мүшесі болды. Ол Уэльсте жер иелері болған Годфри Гудман (үлкен) мен Джейн Крокстонның ұлы еді. Оның замандастары оны қонақжай, тыныш мінезді және кедейлерге жомарт көмек көрсететін адам деп сипаттаған.
Godfrey Goodman, also called Hugh; (28 February 1582 or 158319 January 1656) was the Anglican Bishop of Gloucester, and a member of the Protestant Church. He was the son of Godfrey Goodman (senior) and Jane Croxton, landed gentry living in Wales. His contemporaries describe him as being a hospitable, quiet man, and lavish in his charity to the poor.
Білім және мансап
Гудман Денбигширдегі Рутин қаласында дүниеге келген. 1593 жылдан бастап Гудман бастапқыда Рутин мектебінде білім алды, бірақ кейін Вестминстер мектебіне жіберілді, онда ол жеті жыл бойы өзінің емілген ағасы, Вестминстер соборының деканы Габриэль Гудманның қорғауында болды. Ол жақсы оқыды және он жеті жасында Кембридждегі Тринити колледжінде стипендия жеңіп алды. 1604 жылы ол бітірді және көп ұзамай Уэльстің Бангор қаласында дін қызметкері болып тағайындалды. Гудманның алғашқы тағайындалуы 1606 жылы Эссекстегі Стейплфорд Абботтс шіркеуінің пасторы болды. Ол шіркеуде жылдам өркендеп, 1607 жылы Вестминстердің пребендісі, 1616 жылы Беркширдегі Вест-Айлидің ректоры, Глостердегі Киннертонның ректоры, 1617 жылы Вулвергемптондағы Санкт-Петер колледжінің Хэтэртон пребендари, 1621 жылы Рочестердің деканы, ал 1625–1646 жылдары Глостердің епископы болды. Глостер епископтығына сайлануы 1625 жылдың 5 наурызында расталды және келесі күні епископқа бекітілді. Бұған қоса, ол Уэльстегі Лландиссил және Лланармон жерлерінде екі шіркеуге ие болды. Епископ болған кезде де оған осы лауазымдардың көпшілігін сақтап қалуға рұқсат берілді. 1633 жылдың соңында/1634 жылдың басында ол Херефорд епископы болып сайланды, бірақ сайлаудан бас тартып, Глостерде қызметін жалғастырды.
Католицизмге араласу
Гудман сот уағыздаушыларының бірі болды және король Джеймс І-нің әйелі, королева Аннаның жеке капелланы болды. Оның Рим католиктігіне бейімділігі Виндзорда оған дұшпандар жасады, ал король оны сот уағыздары үшін сөкіді. Бірнеше жыл өткен соң, ол Виндзорда крест орнатып, Глостердегі соборында крест суреті бар алтарь маталарын қолданғаны үшін және "папистер өлгенде міндетті түрде тозаққа барады" деп үгіттеген пасторды қызметтен шеттетуі үшін қатаң сөкіді. Ол шіркеудің Римнен бөлінуінің заңдылығына күмәнданып, ел бойынша жасырынған католик священниктерімен байланысқа түсуге тырысты. Ол архиепископ Лаудпен жиі келіспейтін, 1640 жылы архиепископ жасаған он жеті қағидаға өзінің ішкі сеніміне қайшы келетін болғандықтан қол қоюдан бас тартты. Ол тұтқындалды, бірақ бес аптадан кейін ойын өзгертіп, қағидаларға қол қойды. Бірақ бұл оған көп көмектеспеді, өйткені ол Лаудпен және қағидаларға қол қойған басқа он адаммен бірге Парламент тарапынан сотқа тартылды және төрт айға Лондон мұнарасына опасыздық жасады деген айыппен қамалды. 1643 жылы Гудманның епископ сарайы парламенттік әскерлермен тоналып, екі жыл ішінде ол барлық табысынан айырылды. Ол қоғамдық өмірден шығып, Уэльстегі шағын мүлігіне, Карнарвонға көшті, және осы кезде католиктік дінге өткен болуы мүмкін. 1646 жылдың 9 қазанында Парламент оны лауазымынан шеттетуге шешім қабылдады, өйткені епископтық билік Ұлттық Достастық пен Протектораттың барлық мерзіміне жойылды. Шамамен 1650 жылы ол Лондонға келді және өзінің зерттеулеріне берілді; ол бірнеше католик роялисттерімен достық қарым-қатынаста болды және 1656 жылы қайтыс болғанға дейін олармен тығыз байланыста болды. Королева Генриеттаның бұрынғы капелланы, әйелі Дэвенпорт OSF, оның мойындаушысы болды және оның соңғы ауруына қатысты. Ол 62 немесе 63 жасында Вестминстерде қайтыс болды. Өсиетнамасында, онда ол католик дінін мойындады, ол мүлігінің көп бөлігін туған қаласы Рутинге қалдырды, ал қолжазбалары мен кітаптары Кембридж университетінің Тринити колледжіне берілді. "Бірнеше жылдан кейін, Шотландия үкіметінің тәжірибесі болғаннан кейін, королева шотландтарды жек көрумен және олардан жиренумен қайта жанданған сияқты. Содан кейін оның есімінде көптеген шіркеулерде оның кесенінің суреті салынған қоңыраулар, көптеген халықтың қуанышы және оны еске алу үшін уағыздар айтылды; және шын мәнінде, король Джеймстің келуіне қарағанда оның тәж киюіне арналған салтанатты шаралар мен қуаныш көп болды". Гудман.