Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стюарт Лэрдке қарсы, 5 U. S. (1 Cranch) 299 (1803) – АҚШ Жоғарғы Сотының, оның танымал «Марбери Лэрдке қарсы» ісінен кейін бір аптада қабылданған шешімі. «Стюарт» ісі 1801 жылғы Сот актісінің күшін жою арқылы лауазымы жойылған округтік судьяның үкіміне қатысты. Стюарттың адвокаты Чарльз Ли болды, ол сонымен қатар Уильям Марбериді де қорғады. Джон Лэрд Жоғарғы Соттан судьяның шешімін күшінде қалдыруды сұрады. Стюарттың командасы тек үкім шығарған сот ғана оны орындай алатынын және 1802 жылғы Сот актісі конституцияға қайшы екенін мәлімдеді, бірақ Стюарт екі жағдайда да жеңіліске ұшырады. Сот 1802 жылғы Сот актісін қарап, оны қолдады, соның арқасында АҚШ үкіметінің заң шығару және сот органдары арасындағы қауіпті қақтығыстың алдын алды.
Stuart v. Laird, 5 U. S. (1 Cranch) 299 (1803), was a case decided by United States Supreme Court notably a week after its famous decision in Marbury v. Madison. Stuart dealt with a judgment of a circuit judge whose position had been abolished by the repeal of the Judiciary Act of 1801. Stuart's lawyer was Charles Lee, who also represented William Marbury. John Laird asked the Supreme Court to uphold the judge's ruling. Stuart's team argued that only the court rendering a judgment could enforce it and that the Judiciary Act of 1802 had been unconstitutional, to which Stuart lost on both accounts. The Court reviewed and upheld the Judiciary Act of 1802 and averted a dangerous showdown between the legislative and the judicial branches of the United States government.
Өмірбаян
Бұл іс 1801 жылғы Сот актісіне қатысты, ол бірқатар федералдық судьяларды құрды, оларды «жартытүндегі судьялар» деп атады, себебі акт Федералистік партияның өкіметтен кетуге асыққан мүшелері тарапынан қабылданған еді. Акт аралық шағымдарды қарау үшін жаңа округтік сот судьяларын белгіледі. Осының нәтижесінде Жоғарғы Сот судьялары бүкіл ел бойынша апелляциялық шағымдарды қарау үшін аудандық (алғашқы инстанция) сот судьяларымен бірге отыру үшін ұзақ және көбінесе қауіпті сапарларды жасаудан босады. Акт қабылданғаннан кейін көп ұзамай, 1802 жылдың 8 наурызындағы күшін жою актісімен алмастырылды. Заң профессоры Уильям Нельсонның айтуынша, 1802 жылғы Сот актісін қабылдауда Конгресс «сондай-ақ Жоғарғы Соттың келесі отырысын 1803 жылға дейін кейінге шегерді», бұл актінің конституциялық екендігі туралы Соттың шешім қабылдауына кедергі келтірді. Федералистер Демократиялық-Республикалық партияның жаңа заңнамасына шабуыл жасап, федералдық судьялар өмір бойына тағайындалатынын және оларды күшін жою актісімен конституциялық түрде қызметтен шеттетуге болмайтынын мәлімдеді. 1802 жылғы Сот актісі округтік соттарды қайта құрды, сонымен қатар округтік сапарлар тәжірибесін қайта жаңғыртты. Көптеген адамдар 1802 жылғы актінің конституцияға қайшы екенін ойлады. Олардың бірі – жаңадан тағайындалған Бас судья Джон Маршалл, ол судьялар округтік соттар судьялары болып тағайындалмаса, округтік соттарда төрағалық етуге міндетті емес екенін айтты. Ол басқа судьялар туралы былай деп жазды: «Мен қазіргі тағайындалуымыз бойынша округтік соттарды өткізе аламыз деп ойламаймын, бірақ соттың кері пікірде екенін болжамдаймын және егер солай болса, мен оған бағынамын». Судья Сэмюэл Чейз Маршаллмен келісті, бірақ қалған судьялар келіспеді.
The case involved the Judiciary Act of 1801, which created a number of federal judgeships, who were called "midnight judges" since the Act had been passed by the lame duck members of the Federalist Party during its final days in office. The Act established new circuit court judges to hear intermediate appeals. As a result, Supreme Court justices would no longer have to "ride circuit," which entailed substantial and often dangerous travel, to sit with district (trial) court judges to hear appeals throughout the nation. Soon after its passage, the Act was replaced by the Repeal Act of March 8, 1802. In passing the Judiciary Act of 1802, Congress "also postponed the next term of the Supreme Court until 1803," which prevented the Court from ruling on the Act's constitutionality until after going into effect, according to law professor William Nelson. Federalists attacked the Democratic Republican Party's new legislation by arguing that federal judges were appointed for life and so could not be constitutionally removed by the Repeal Act. The Judiciary Act of 1802 reinstated circuit courts but also resurrected the practice of circuit riding. Many thought the 1802 Act to be unconstitutional. One of them was newly appointed Chief Justice John Marshall, who argued that justices should not have to preside over circuit courts unless they were commissioned as circuit court judges. He wrote of the other justices, "I am not of opinion that we can under our present appointments hold circuit courts, but I presume a contrary opinion is held by the Court and, if so, I shall conform to it." Justice Samuel Chase agreed with Marshall, but the other justices disagreed.
Шешім
Маршалл қатыспаса да, сахна артында белсенділік танытқандықтан, судья Уильям Паттерсон Конгресс Конституция бойынша төменгі федералдық соттарды құруға және таратуға құқылы екендігін бірауыздан жариялады.
With Marshall not participating but very active behind the scenes, Justice William Paterson held for a unanimous Court that Congress had the authority under the Constitution both to establish and to abolish lower federal courts.
Салдары
Сот 1802 жылғы Сот актісін қолдағанмен, айналымдық сапарлар мәселесі айтарлықтай төмендеді, себебі Акт кез келген айналымдық соттың кворумы үшін бір ғана федералды судьяны талап ету арқылы айналымдық сапарларды тиімді түрде міндетті емес етті. Осының нәтижесінде Жоғарғы Сот судьялары аралық шағымдарды қарау үшін аудандық сот судьяларына сене алды. Осындай икемділік айналымдық сапарлардың тоқтауына үлкен үлес қосты. 1840 жылдары судьялар айналымдық соттарды өткізуден бас тартты. Брюс Акерман сияқты зерттеушілер бұл шешімді оппозициядағы Федералистік соттың жаңа саяси жүйеге бейімделуінің бір бөлігі деп санайды.
Although the Court sustained the Judiciary Act of 1802, the issue of circuit riding was substantially lessened because the Act effectively made circuit riding optional by requiring only one federal judge for a quorum on any circuit court. As a result, Supreme Court justices could rely on district court judges to hear intermediate appeals. That flexibility proved crucial to the demise of circuit riding. By the 1840s, the justices had all but stopped holding circuit courts. Scholars such as Bruce Ackerman have pointed to the decision as part of the opposition Federalist Court's accommodation of the new political regime.