АҚШ Конституциясының IV бабы: Штаттар қарым-қатынасы мен құқықтары
Article Four of the United States Constitution
АҚШ Конституциясының 4-бабы штаттар арасындағы қарым-қатынас, жаңа штаттарды қабылдау және «толық сенім» ережесін қарастырады. Заңдар мен сот шешімдері күшіне енеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Конституциясының штаттарға қатысты бөлігі
Portion of the US Constitution regarding states
АҚШ Конституциясының төртінші бабы штаттар арасындағы қарым-қатынасты, сондай-ақ әр штат пен АҚШ федералды үкіметі арасындағы қарым-қатынасты регламенттейді. Ол Конгреске жаңа штаттарды қабылдауға және аумақтар мен басқа да федералды жерлерді басқаруға өкілеттік береді. "Толық сенім мен несие" ережесі штаттарды басқа штаттардың ресми актілеріне, жазбаларына және сот ісіне "толық сенім мен несие" көрсетуге міндеттейді. Жоғарғы Сот бұл ереже басқа штаттың сотының заңмен шешілген істерді қайта қарауға тыйым салатынын мәлімдеді. Артықшылықтар мен иммунитеттер ережесі штаттар аралық "артықшылықтар мен иммунитеттерді" қорғауды талап етеді, бұл әр штаттың басқа штаттардың азаматтарына қатысты кемсітушілікке жол бермейді. Экстрадиция ережесі әділеттен қашқандарды олар қашқан штаттың атқарушы билігінің талабы бойынша экстрадициялауды талап етеді. 1987 жылғы «Пуэрто-Рико – Бранстад» ісінен кейін федералды соттар да экстрадиция ережесін қашқындарды экстрадициялауды талап ету үшін пайдалана алады. Құлдарды экстрадициялау ережесі қашқан құлдарды қайтаруды талап етеді; бұл ереже күшін жойған жоқ, бірақ он үшінші түзетумен мән-жайсыз қалды, ол түрме жүйесінен басқа еріксіз құлдықты жойды. Жаңа штаттарды қабылдау ережесі Конгреске жаңа штаттарды қабылдауға өкілеттік береді, бірақ қолданыстағы штаттардың бөліктерінен, зардап шеккен штаттардың келісімінсіз жаңа штаттар құруға тыйым салады. Жоғарғы Сот Конституция барлық штаттарды тең құқықта қабылдауды талап етеді деп шешті, бірақ жаңа штаттарды қабылдау ережесінде бұл талап нақты көрсетілмеген. Мүліктік ереже Конгреске аумақтар мен басқа да федералды жерлерге қатысты заңдар шығаруға құқық береді. Кепілдік ережесі АҚШ-тың барлық штаттарда "республикалық үкімет нысаны" бар екеніне кепілдік беруін талап етеді, бірақ бұл терминнің анықтамасын бермейді. Төртінші бап АҚШ-ты әр штатты басып алудан және штаттың өтініші бойынша "ішкі тәртіпсіздіктен" қорғауға міндеттейді.
Article Four of the United States Constitution outlines the relationship between the various states, as well as the relationship between each state and the United States federal government. It also empowers Congress to admit new states and administer the territories and other federal lands. The Full Faith and Credit Clause requires states to extend "full faith and credit" to the public acts, records, and court proceedings of other states. The Supreme Court has held that this clause prevents states from reopening cases that have been conclusively decided by the courts of another state. The Privileges and Immunities Clause requires interstate protection of "privileges and immunities," preventing each state from treating citizens of other states in a discriminatory manner. The Extradition Clause requires that fugitives from justice be extradited on the demand of executive authority of the state from which they flee. Since the 1987 case of Puerto Rico v. Branstad, federal courts may also use the Extradition Clause to require the extradition of fugitives. The Fugitive Slave Clause requires the return of fugitive slaves; this clause has not been repealed, but it was rendered moot by the Thirteenth Amendment, which abolished involuntary servitude, except in the prison system. The Admissions Clause grants Congress the authority to admit new states but forbids the creation of new states from parts of existing states without the consent of the affected states. The Supreme Court has held that the Constitution requires all states to be admitted on an equal footing, though the Admissions Clause does not expressly include this requirement. The Property Clause grants Congress the power to make laws for the territories and other federal lands. The Guarantee Clause mandates that the United States guarantee that all states have a "republican form of government," though it does not define this term. Article Four also requires the United States to protect each state from invasion, and, at the request of a state, from "domestic violence."
1-бөлім: Толық сенім мен сенім
Бірінші бөлім мемлекеттердің басқа мемлекеттердің қоғамдық актілеріне, жазбаларына және сот ісін жүргізуіне «толық сенім мен құрмет» көрсетуін талап етеді. Конгресс мұндай актілердің, жазбалардың немесе іс жүргізудің дәлелдемелерін қабылдау тәртібін реттеуге құқылы. Mills v. Duryee, 1t1 U.S. (7 Cranch) 481 (1813) ісінде АҚШ Жоғарғы Соты бір штаттың соттарымен шешілген істің мәнін басқа штаттардың соттары мойындауы тиіс деп шешті; штаттық соттар басқа штаттың соттары түпкілікті шешім қабылдаған істерді қайта қарауға құқығы жоқ. Кейіннен бас судья Джон Маршалл бір штаттың сотының үкімін басқа штаттардың соттары түпкілікті деп мойындауы керектігін ұсынды. Алайда, McElmoyle v. Cohen ісінде сот бір тараптың Оңтүстік Каролина штатында алған үкімін Грузия штатында орындауға тырысқан жағдайды қарады, онда үкім шығарылғаннан кейін белгілі бір мерзім өткен соң үкім бойынша іс қозғауға шектеулер қойылған заң болды. Сот Грузияның Оңтүстік Каролинадағы үкімді орындаудан бас тартуын қолдады. Сот шешімі бойынша, штаттан тыс шығарылған үкімдер, оларды шығарған штаттардағы артықшылықтарға қарамастан, орындалатын штаттардың процессуалдық заңдарына бағынады.
The first section requires states to extend "full faith and credit" to the public acts, records, and court proceedings of other states. Congress may regulate the manner in which proof of such acts, records, or proceedings may be admitted. In Mills v. Duryee, 1t1 U. S. (7 Cranch) 481 (1813), the United States Supreme Court ruled that the merits of a case, as settled by courts of one state, must be recognized by the courts of other states; state courts may not reopen cases which have been conclusively decided by the courts of another state. Later, Chief Justice John Marshall suggested that the judgment of one state court must be recognized by other states' courts as final. However, in McElmoyle v. Cohen, , the court heard a case where one party obtained a judgment in South Carolina and sought to enforce it in Georgia, which had a statute of limitations that barred actions on judgments after a certain amount of time had passed since the judgment was entered. The court upheld Georgia's refusal to enforce the South Carolina judgment. The court found that out of state judgments are subject to the procedural law of the states where they are enforced, notwithstanding any priority accorded in the states in which they are issued.
1-тармақ: Артықшылықтар мен иммунитеттер
2-бөлімнің 1-тармағы «артықшылықтар мен иммунитеттерді» мемлекетаралық қорғауды талап етеді. Бұл тармақтың түсініксіздігі түрлі түсіндірулерге әкеп соқты. Кейбіреулер бұл тармақ Конгреске барлық азаматтарға тең қарауды талап етеді деп санайды. Ал басқалары мемлекеттердің азаматтары басқа мемлекеттерде саяхаттағанда өздерінің мемлекеттеріндегідей құқықтарға ие болады деп ұсынады. Жоғарғы сот бұл теориялардың ешқайсысын қолдаған жоқ, ол бұл тармақ мемлекеттің өз азаматтарының пайдасына басқа мемлекеттердің азаматтарын кемсітуіне жол бермейді дегенді білдіреді. *Корфилд пен Кориелл* ісінде (6 F. Cas. 546, C. C. E. D. Pa. 1823) федералды округтік сот дискриминацияға тыйым салынған артықшылықтар мен иммунитеттерге үкімет тарапынан қорғауды, өмір мен бостандықты пайдалану құқығын, бір мемлекеттің азаматының сауда, ауыл шаруашылығы, кәсіби қызмет немесе басқа мақсаттармен кез келген басқа мемлекеттен өту немесе онда тұру құқығын, *хабеас корпустың* пайдасын талап етуді, мемлекеттік соттарда кез келген іс қозғау және оны жүргізуді, жылтық немесе жылжымалы мүлікті алу, иелену және одан бас тарту құқығын, сондай-ақ мемлекеттің басқа азаматтары төлейтін салықтар мен алымдардан босатуды қамтиды деп шешті. Басқа көптеген артықшылықтар қорғалатын артықшылықтар мен иммунитеттер деп танылмады. *Корфилд* ісінде округтік сот Нью-Джерси заңын қолдады, ол штаттың тұрғындарына балық және устрица жинауға эксклюзивті құқық берді.
Clause One of Section 2 requires interstate protection of "privileges and immunities". The seeming ambiguity of the clause has given rise to a number of different interpretations. Some contend that the clause requires Congress to treat all citizens equally. Others suggest that citizens of states carry the rights accorded by their home states while traveling in other states. Neither of these theories has been endorsed by the Supreme Court, which has held that the clause means that a state may not discriminate against citizens of other states in favor of its own citizens. In Corfield v. Coryell, 6 F. Cas. 546 (C. C. E. D. Pa. 1823), the federal circuit court held that privileges and immunities in respect of which discrimination is barred include protection by the Government; the enjoyment of life and liberty the right of a citizen of one State to pass through, or to reside in any other State, for purposes of trade, agriculture, professional pursuits, or otherwise; to claim the benefits of the writ of habeas corpus; to institute and maintain actions of any kind in the courts of the State; to take, hold and dispose of property, either real or personal; and an exemption from higher taxes or impositions than are paid by the other citizens of the State. Most other benefits were held not to be protected privileges and immunities. In Corfield, the circuit court sustained a New Jersey law giving state residents the exclusive right to gather clams and oysters.
2-тармақ: Қашқындарды ұстап беру
Екінші тармақ соттан қашқандардың қашқан мемлекеттің атқарушы билігінің талабы бойынша ұстап берілуі мүмкін екенін көздейді. Жоғарғы Соттың шешімі бойынша, қашқан адамның айыптама жарияланғаннан кейін қашуы міндетті емес, тек қылмыс жасағаннан кейін қашуы жеткілікті. Конституцияда "сатқындық, қылмыс немесе өзге де қылмыс" жасаған қашқындарды ұстап беру қарастырылған. Бұл тіркес мемлекет заңдарымен тыйым салынған барлық әрекеттерді, соның ішінде қасақана жасалған құқық бұзушылықтар мен ұсақ-кене құқықбұзушылықтарды қамтиды. Кентукки штаты мен Деннисон ісінде (1860) Жоғарғы Сот федералдық соттардың штат губернаторларын мәжбүрлеу туралы бұйрықтар арқылы қашқындарды ұстап беруге мәжбүрлей алмайтынын анықтады. Деннисон шешімі Пуэрто-Рико мен Бранстад ісінде (1987) күшін жойды; қазір федералдық соттар қашқындарды экстрадициялауды талап ете алады. Қашқын деп саналатын адамдар, әдетте, экстрадиция процесіне наразылық білдіре алмайды. Ұстап беруді талап ететін губернатордың ниеттері тексерілмейді. Айыпталушы өзін экстрадициялайтын штатта қорғай алмайды, қашқын оны қабылдаған штатта қорғануға құқылы. Дегенмен, айыпталушы қылмыс жасалған кезде күдікпен айыпталып отырған мемлекетте болмағанын нақты дәлелдермен көрсету арқылы экстрадицияны тоқтатуға мүмкіндігі бар. Конституциялық талап бойынша, экстрадиция процесінде аталған қылмыстар үшін ғана ұстап берілген қашқындар сотталуы керек емес. Экстрадициядан басқа жолмен штатқа әкелінген қашқындар, тіпті тасымалдау тәсілі заңсыз болса да сотталуы мүмкін; Жоғарғы Сот Махон мен Әділет ісі бойынша осылай шешім қабылдады. Махон ісінде Кентуккиден қарулы адамдардың тобы Уэст-Вирджиния штатындағы бір адамды жарғысыз түрде алып, оны ресми тұтқындау және сотқа өткізу үшін Кентуккиге әкелді.
Clause Two requires that fugitives from justice may be extradited on the demand of executive authority of the state from which they fled. The Supreme Court has held that it is not compulsory for the fugitive to have fled after an indictment was issued, but only that the fugitive fled after having committed the crime. The Constitution provides for the extradition of fugitives who have committed "treason, felony or other crime." That phrase incorporates all acts prohibited by the laws of a state, including misdemeanors and small, or petty, offenses. In Kentucky v. Dennison (1860), the Supreme Court held that the federal courts may not compel state governors to surrender fugitives through the issue of writs of mandamus. The Dennison decision was overruled by Puerto Rico v. Branstad (1987); now, the federal courts may require the extradition of fugitives. Alleged fugitives generally may not challenge extradition proceedings. The motives of the governor demanding the extradition may not be questioned. The accused cannot defend himself against the charges in the extraditing state; the fugitive must do so in the state receiving him. However, the accused may prevent extradition by offering clear evidence that he was not in the state he allegedly fled from at the time of the crime. There is no constitutional requirement that extradited fugitives be tried only for the crimes named in the extradition proceedings. Fugitives brought to states by means other than extradition may be tried, even though the means of the conveyance was unlawful; the Supreme Court so ruled in Mahon v. Justice, In Mahon a body of armed men from Kentucky forcibly took, without a warrant, a man in West Virginia to bring him back to Kentucky for formal arrest and trial.
3-тармақ: Қашқан құл туралы ереже
Пирс Батлер мен Чарльз Пинкни, екеуі де Оңтүстік Каролинадан, осы тармақты Конституциялық Конвенцияға ұсынды. Пенсильваниялық Джеймс Уилсон қарсылық білдіріп, бұл штат үкіметтерін салық төлеушілердің қаражаты есебінен құлдықты күштеп орындауға міндеттейтінін айтты. Батлер тармақты қайтарып алды. Бірақ, келесі күні бұл тармақ тыныш түрде қайта енгізіліп, Конвенцияда ешқандай қарсылықсыз қабылданды. Бұл тармақ соттан қашып жүргендерді экстрадициялау туралы тармаққа қосылды. Алғаш қабылданғанда, бұл тармақ қашқан құлдарға қатысты болды және оларды иелерінің талап етуімен экстрадициялауды талап етті, бірақ оны іске асыру үшін ешқандай механизм қарастырылмады. 1793 жылғы қашқан құлдар туралы заң қашқан құлды қайтару механизмін құрды, баспана беруге қатысты штаттық заңдарды жоққа шығарды, қашқан құлға көмектесуді федералдық қылмыс деп жариялады және құл аулаушыларға АҚШ-тың барлық штаттары мен аумақтарына кіруге рұқсат берді. Бостандық штаттары федералдық заңға қарсы тұруға тырысқанда, 1850 жылғы одан да қатаң қашқан құлдар туралы заң қабылданды. 1864 жылы, Азамат соғысы кезінде, Конституцияның осы тармағын жоюға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды. Палатадағы дауыс беру нәтижесі 69 дауыспен жоюға, 38 дауыспен қарсы болды, бірақ Конституцияны өзгерту үшін қажетті екінің бірінен кем болды. Бұл тармақ 13-ші түзету арқылы еріксіз құлдық жойылғаннан кейін көбінесе мәнсіз болды.
Pierce Butler and Charles Pinckney, both from South Carolina, submitted this clause to the Constitutional Convention. James Wilson of Pennsylvania objected, stating it would require that state governments enforce slavery at taxpayers' expense. Butler withdrew the clause. However, on the next day the clause was quietly reinstated and adopted by the Convention without objection. This clause was added to the clause that provided extradition for fugitives from justice. When first adopted, this clause applied to fugitive slaves and required that they be extradited upon the claims of their masters, but it provided no means for doing so. The Fugitive Slave Act of 1793 created the mechanism for recovering a fugitive slave, overruled any state laws giving sanctuary, made it a federal crime to assist an escaped slave, and allowed slave catchers into every U. S. state and territory. As free states sought to undermine the federal law, the even more severe Fugitive Slave Act of 1850 was enacted. In 1864, during the Civil War, an effort to repeal this clause of the Constitution failed. The vote in the House was 69 for repeal and 38 against, which was short of the two to one vote required to amend the Constitution. This clause was rendered mostly moot when the Thirteenth Amendment abolished involuntary servitude.
1-тармақ: Жаңа мемлекеттерді қабылдау
Үшінші бөлімнің бірінші тармағы, сондай-ақ Қабылдау туралы ереже деп аталады, Конгресске жаңа штаттарды Одаққа қабылдау өкілеттігін береді. 1776 жылы АҚШ құрылғаннан бері штаттардың саны бастапқы 13-тен 50-ге дейін өсті. Сондай-ақ, ол қолданыстағы штаттардың бөліктерінен жаңа штаттар құруға тыйым салады, егер бұл туралы тиісті штаттар мен Конгресс келіспесе. Бұл ереже, батыс жерлеріне талаптары бар Шығыс штаттарына (мысалы, Вирджиния мен Солтүстік Каролина) батыс округтерінің (кейін Кентукки мен Теннессиге айналған) штаттар бола алатындығына вето құқығын беру үшін жасалды. Бұл ереже кейін Мэн (Массачусетстен) және Батыс Вирджиния (Вирджиниядан) штаттарының құрылуына қатысты қолданылды. 1787 жылғы Конституциялық конвенцияда «жаңа штаттар бастапқы штаттармен бірдей шарттарда қабылданады» деген сөз тіркесін қосу ұсынысы қабылданбады. Себебі, болашақтағы жаңа батыс штаттарының саяси күші, орнаған Шығыс штаттарының күшін басып тастауы мүмкін деген қорқыныш болды. Алайда, жаңа Конституция күшіне енгеннен кейін Конгресс Вермонт пен Кентуккиді тең құқықтармен қабылдады және одан кейін бұл шартты келесі штаттарды қабылдау актілерінде ресмилендірді, жаңа штаттың «барлық жағынан бастапқы штаттармен тең дәрежеде» болатынын жариялады. Осылайша Конгресс, Конституцияны жасағандардың берген еркіндігін пайдаланып, жаңадан қабылданған барлық штаттарға тең мәртебе беру саясатын қабылдады. Конституция жаңа штаттарды теңдік принципі бойынша қабылдауды міндеттейді. Конгресс штаттардың теңдігіне шектеулер қойған, тіпті бұл шектеулер қабылдау актілерінде болған жағдайларда да, Жоғарғы Сот оларды күшін жойды. Мысалы, Жоғарғы Сот Алабама штатының штат ішіндегі кеме жүретін суларға қатысты юрисдикциясын шектеуші ережені жоққа шығарды. Алайда, бұл ілім штаттарға зиян келтіру үшін де қолданылуы мүмкін, мысалы, Техас штатында болғандай. Одаққа қосылмас бұрын Техас тәуелсіз мемлекет ретінде жағалаудан үш миль қашықтықтағы суды бақылаған, бұл халықаралық құқық бойынша мемлекеттер үшін қалыпты шек. Бірақ, теңдік принципі бойынша Техас Одаққа қосылғаннан кейін үш мильдік белдеуді басқара алмайтыны анықталды, өйткені бастапқы штаттар Одаққа қосылған кезде мұндай суларды басқармаған. Оның орнына, Одаққа қосылу арқылы Техас су мен оның астындағы жерге бақылауды Конгреске тапсырды. 1953 жылғы Су астындағы жерлер туралы заңға сәйкес, Конгресс кейбір штаттарға теңіз аумағын қайтарды, бірақ басқаларына емес; Жоғарғы Сот бұл заңды қолдады. Конституцияда штаттың Одақтан бір жақты түрде шығуы немесе бөлінуі мүмкін екендігі туралы ештеңе айтылмаған. Алайда, Жоғарғы Сот «Техасқа қарсы Уайт» (1869) ісінде штаттың мұны бір жақты түрде жасай алмайтынын шешті.
The First Clause of Section Three, also known as the Admissions Clause, grants to Congress the authority to admit new states into the Union. Since the establishment of the United States in 1776, the number of states has expanded from the original 13 to 50. It also forbids the creation of new states from parts of existing states without the consent of the affected states and Congress. This latter provision was designed to give Eastern states that still had claims to Western lands (e. g., Virginia and North Carolina) to have a veto over whether their western counties (which eventually became Kentucky and Tennessee) could become states. It would later be applied with regard to the formation of Maine (from Massachusetts) and West Virginia (from Virginia). At the 1787 Constitutional Convention, a proposal to include the phrase, "new States shall be admitted on the same terms with the original States", was defeated. It was feared that the political power of future new western states would eventually overwhelm that of the established eastern states. Once the new Constitution went into effect, however, Congress admitted Vermont and Kentucky on equal terms and thereafter formalized the condition in its acts of admission for subsequent states, declaring that the new state enters "on an equal footing with the original States in all respects whatever." Thus the Congress, utilizing the discretion allowed by the framers, adopted a policy of equal status for all newly admitted states. that the Constitution mandated admission of new states on the basis of equality. Congressional restrictions on the equality of states, even when those limitations have been found in the acts of admission, have been held void by the Supreme Court. For instance the Supreme Court struck down a provision which limited the jurisdiction of the state of Alabama over navigable waters within the state. The Court held, The doctrine, however, can also be applied to the detriment of states, as occurred with Texas. Before admission to the Union, Texas, as an independent nation, controlled water within three miles of the coast, the normal limit for nations. Under the equal footing doctrine, however, Texas was found not to have control over the three mile belt after admission into the Union, because the original states did not at the time of joining the union control such waters. Instead, by entering the Union, Texas was found to have surrendered control over the water and the soil under it to Congress. Under the Submerged Lands Act of 1953, Congress returned maritime territory to some states, but not to others; the Act was sustained by the Supreme Court. The constitution is silent on the question of whether or not a state may unilaterally leave, or secede from, the Union. However, the Supreme Court, in Texas v. White (1869), held that a state cannot unilaterally do so.
2-тармақ: Мүліктік бап
Бұл бап, көбінесе «Мүлік туралы ереже» немесе «Территориялық ереже» деп аталады, Конгресске АҚШ-қа тиесілі барлық аумақтар мен өзге де мүлікті басқару және бақылау құқығын береді. Бұған қоса, бұл бап Конституциядағы ешбір ереже АҚШ-тың немесе жекелеген штаттың кез келген талабына зиян келтірмейтінін (көлеңке түсірмейтінін) жариялайды. Бұл баптың нақты ауқымы ұзақ жылдар бойы пікірталас тудырып келеді. АҚШ жерінің шамамен жиырма сегіз пайызы федералды үкіметке тиесілі. Осы иеліктерге ұлттық саябақтар, ұлттық орман шаруашылықтары, демалыс аймақтары, жабайы табиғатты қорғау қорықтары, Жерді басқару бюросы басқаратын кең алқаптар мен мемлекеттік жерлер, американдық индейстерге сенімді сақтаудағы резервациялар, әскери базалар, сондай-ақ қарапайым федералдық ғимараттар мен нысандар кіреді. Федералдық мүлік әр штаттың территориясында кездеседі, бірақ ең көп шоғырланған жері – батыс аймағы. Мысалы, Невада штатындағы жердің сексен пайызынан астамы федералды үкіметке тиесілі. Бірінші баптың сегізінші тармағындағы ұқсас ережеге сәйкес, Жоғарғы сот штаттардың мұндай федералдық мүлікке салық салуға құқығы жоқ екенін қабылдады. Kleppe v. New Mexico ісінде сот федералдық жабайы жылқы және есектер туралы заңның, кемінде, заңсыз кіру фактісіне қатысты қолданылуы, Мүлік туралы ереже бойынша Конгресс билігінің конституциялық тәжірибесі екенін шешті. Бұл шешім АҚШ мемлекеттік жерлеріне рұқсатсыз кіруге және Жаңа Мексика штатының «Эстрай» заңы бойынша жабайы есектерді алып кетуге тыйым салды. 20 ғасырдың басында туған маңызды мәселе – Конгресс «аралдық аумақтар» деп атаған аумақтарға Конституцияның барлық ережелері қолданыла ма екені болды. АҚШ Жоғарғы сотының «Аралдық істер» деп белгілі бірқатар шешімдерінде, бұл аумақтар АҚШ-қа тиесілі, бірақ оның құрамына кірмейтіні айтылды. Осылайша, Территориялық ереже бойынша Конгресс Конституцияның қай бөліктері осы аумақтарға қолданылатынын анықтауға құқылы болды. Бұл шешімдер Пуэрто-Риконың саяси мәртебесі жөніндегі ағымдағы пікірталас кезінде Пуэрто-Рико халқының пікірін қалыптастыруға септігін тигізді.
This clause, commonly known as the "Property Clause" or "Territorial Clause", grants Congress the constitutional authority for the management and control of all territories or other property owned by the United States. Additionally, the clause also proclaims that nothing contained within the Constitution may be interpreted to harm (prejudice) any claim of the United States, or of any particular State. The exact scope of this clause has long been a matter of debate. The federal government owns about twenty eight percent of the land in the United States. These holdings include national parks, national forests, recreation areas, wildlife refuges, vast tracts of range and public lands managed by the Bureau of Land Management, reservations held in trust for Native American tribes, military bases, and ordinary federal buildings and installations. Although federal property can be found in every state, the largest concentrations are in the west, where, for example, the federal government owns over eighty percent of the land within Nevada. Pursuant to a parallel clause in Article One, Section Eight, the Supreme Court has held that states may not tax such federal property. In another case, Kleppe v. New Mexico, the Court ruled that the federal Wild Horse and Burro Act was a constitutional exercise of congressional power under the Property Clause at least insofar as it was applied to a finding of trespass. The case prohibited the entering upon the public lands of the United States and removing wild burros under the New Mexico Estray Law. A major issue early in the 20th century was whether the whole Constitution applied to the territories called insular areas by Congress. In a series of opinions by the Supreme Court of the United States, referred to as the Insular Cases, the Court ruled that the territories belonged to, but were not part of the United States. Therefore, under the Territorial clause, Congress had the power to determine which parts of the Constitution applied to the territories. These rulings have helped shape public opinion among Puerto Ricans during the ongoing debate over the commonwealth's political status.
1-тармақ: Республикалық үкімет
Бұл ереже, кейде "Кепілдік шарт" деп аталады, азаматтардың үкіметке қатысты құқықтары туралы пікірталас тақырыбы болып ұзақ уақыттан бері келген. Кепілдік шарты АҚШ-тың барлық штаттары басқарылатындардың келісімі сияқты республикалық принциптерге негізделуі тиіс екенін талап етеді. Барлық штаттардың бірдей негізгі республикалық философияға ие болуын қамтамасыз ету арқылы Кепілдік шарты Конституцияның бірнеше бөлігінің бірі болып табылады, ол штаттар арасындағы симметриялық федерализмді бекітеді. Конституцияда республикалық үкімет формасының нақты не екені түсіндірілмейді. Дегенмен, оның ішінде осы ұғымның негізін құрайтын қағидалар айқындалған бірнеше жер бар. Конституцияның бастапқы баптарының соңғысы және ең қысқасы – жетінші бап, Конституция "Ел заңы" ретінде қабылдануы үшін бірнеше штаттардағы халықтық конвенциялар арқылы ратификацияланып, халықтың келісімін алуы керек екенін белгілейді. Сонымен қатар, Конституция Конфедерация мақалаларында талап етілген бірауыздан келісімнің орнына, күшке енуі үшін тек тоғыз штаттың ратификациясын қажет еткендіктен, көбірек республикалық болды, өйткені ол көпшілікті азшылықтың тиімді басқаруынан немесе оны басып алуынан қорғады. "Федералист қағаздары" да Негіздеушілердің ниетін түсіндіреді. Республикалық үкімет формасы тікелей демократиядан ерекшеленеді, оған Негіздеушілердің кіру ниеті болмады. Джеймс Мэдисон "Федералист №10" еңбегінде: "Осы себепті мұндай демократиялар әрқашан да дүрбелең мен дау-дамайдың көрінісі болды; жеке қауіпсіздікке немесе меншік құқықтарына қауіпті болды; және өмірлері қысқа болғандықтан, сондай-ақ өлімдері де қатыгез болды" деп жазған. 1840 жылдардағы Род-Айлендтегі саяси дағдарыс, Дорр көтерілісі, Жоғарғы Сотты осы шарттың мағынасын түсіндіруге мәжбүр етті. Ол кезде Род-Айленд конституциясы 17 ғасырда құрылған патшалық жарғы болды. 1840 жылдары штаттың ақ нәсілді ер адамдарының тек 40%-ы ғана сайлау құқығына ие болды. Жаңа конституцияны жазу үшін халықтық конвенция өткізуге жасалған әрекет жарғылық үкімет тарапынан көтеріліс деп жарияланды, ал конвенция жетекшілері тұтқындалды. Олардың бірі федералды сотқа шағымданып, Род-Айленд үкіметінің "республикалық" сипатта еместігін және оның тұтқындалуының (үкіметтің басқа да әрекеттерімен бірге) жарамсыз екенін мәлімдеді. "Лютер Борденге қарсы" ісінде Сот мемлекеттік үкіметтің Конституциямен кепілденген заңды республикалық форма екенін анықтау Конгрестің қарауына тиіс саяси мәселе деп шешті. Фактически, сот осы шартты сот қарауына жатпайтын деп таныды. "Лютер Борденге қарсы" шешімі штаттық үкіметтердің республикалық сипатына қатысты нұсқаулар әзірлеу жауапкершілігін Конгреске жүктеді. Бұл өкілеттік Американдық Азаматтық соғыстан кейінгі қайта құрудың маңызды бөлігіне айналды. Радикалдық республикалық көпшілік осы шартты бұрынғы Конфедерация штаттарын бақылауға алу, азат етілгендердің азаматтық құқықтарын қамтамасыз ету, сондай-ақ бұрынғы Конфедерацияның саяси және дауыс беру құқықтарын шектеу, бұрынғы Конфедерация штаттарының үкіметтерін тарату және бүлікші штаттарды Одаққа қайта қабылдау шараларын белгілеу үшін негіз ретінде пайдаланды. 1912 жылы "Лютер" ісі "Тынық мұхит штаттары телефон және телеграф компаниясы Орегонға қарсы" ісінде қайта расталды. "Тынық мұхит штаттары" ісінде коммуналдық компания Орегонның референдум арқылы қабылданған салық заңын күшінен шығаруға талап етті, бұл заң шығарудың қалыпты процесіне қайшы келді. Коммуналдық компания референдумдарды тікелей демократияның бір түрі ретінде пайдалану, тек өкілді демократияға ғана рұқсат беретін үкіметтің республикалық формасын бұзады деп мәлімдеді.
This clause, sometimes referred to as the Guarantee Clause, has long been at the forefront of the debate about the rights of citizens vis à vis the government. The Guarantee Clause mandates that all U. S. states must be grounded in republican principles such as the consent of the governed. By ensuring that all states must have the same basic republican philosophy, the Guarantee Clause is one of several portions of the Constitution which mandates symmetric federalism between the states. The Constitution does not explain what exactly constitutes a republican form of government. There are, however, several places within it where the principles behind the concept are articulated. Article Seven, the last and shortest of the Constitution's original articles, stipulated that the Constitution, before it could become established as the "Law of the Land", must obtain the consent of the people by being ratified by popular conventions within the several states. Additionally, as it required the ratification of only nine states in order to become established, rather than the unanimous consent required by the Articles of Confederation, the Constitution was more republican, as it protected the majority from effectively being ruled or held captive by the minority. The Federalist Papers also gives some insight as to the intent of the Founders. A republican form of government is distinguished from a direct democracy, which the Founding Fathers had no intentions of entering. As James Madison wrote in Federalist No. 10, "Hence it is that such democracies have ever been spectacles of turbulence and contention; have ever been found incompatible with personal security or the rights of property; and have in general been as short in their lives as they have been violent in their deaths." A political crisis in 1840s Rhode Island, the Dorr Rebellion, forced the Supreme Court to rule on the meaning of this clause. At the time, the Rhode Island constitution was the old royal charter established in the 17th century. By the 1840s, only 40% of the state's free white males were enfranchised. An attempt to hold a popular convention to write a new constitution was declared insurrection by the charter government, and the convention leaders were arrested. One of them brought suit in federal court, arguing that Rhode Island's government was not "republican" in character, and that his arrest (along with all of the government's other acts) was invalid. In Luther v. Borden, the Court held that the determination of whether a state government is a legitimate republican form as guaranteed by the Constitution is a political question to be resolved by the Congress. In effect, the court held the clause to be nonjusticiable. The Luther v. Borden ruling left the responsibility to establish guidelines for the republican nature of state governments in the hands of the Congress. This power became an important part of Reconstruction after the American Civil War. The Radical Republican majority used this clause as the basis for taking control of the ex Confederate states and for promoting civil rights for freedmen, plus the limiting of political and voting rights for ex Confederates, abolishing the ex Confederate state governments, setting guidelines for the readmission of the rebellious states into the Union. In 1912, Luther was reaffirmed in Pacific States Telephone and Telegraph Co. v. Oregon. In Pacific States, a utility company challenged an Oregon tax law passed by a referendum, as opposed to the ordinary legislative process. The utility company claimed that the use of referendums, as a form of direct democracy, violated the republican form of government clause, which permits only a representative democracy.