Луиджи Ардити: Итальяндық композитор және дирижер өмірі мен шығармалары
Luigi Arditi
Луиджи Ардити: италияндық композитор, скрипкашы және дирижер. Милан консерваториясында оқыды, Италияда операларды дирижерлік етті, Кубада жұмыс істеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор Луиджи Ардити (16 шілде 1822 – 1 мамыр 1903) – итальяндық скрипкашы, композитор және дирижер болған.
Italian composer
Luigi Arditi (16 July 1822 – 1 May 1903) was an Italian violinist, composer and conductor.
Өмір
Ардити Сардиния Корольдігінің Пьемонт аймағындағы Кресцентино қаласында дүниеге келді. Ол музыкалық мансабын скрипкашы ретінде бастады және Милан консерваториясында Бернардо Феррарадан (скрипка) және Никола Ваккаидан (композиция) музыка сабақтарын алды. 1843 жылы Верчеллиде директор ретінде тұңғыш рет өнер көрсетті, сонда Филармония академиясының құрметті мүшесі аталды. Ардити Италия бойынша опера спектакльдерін қойды және 1846 жылы Кубаның Гавана қаласына барып, контрабасшы Джованни Боттесинимен бірлесіп опера оркестрін басқарды. Олардың труппасы Американы ұзақ турмен аралап, ол кейін Нью-Йорк, Филадельфия және басқа қалаларда Макс Марецектің итальяндық опера труппасымен 1856 жылға дейін операларды қойды. Содан кейін Константинопольге сапар жасағаннан кейін Лондонда қоныстанды, бірақ Корольдік итальяндық опера труппасымен бірнеше рет Америкаға қайта оралды. Ол сондай-ақ Германияда, Санкт-Петербург, Вена және Мадрид сияқты Еуропаның басқа да ірі қалаларында дирижерлік етті. 1885 жылдан кейін Англияда тұрып, Ковент-Гарденде және Лондон саябақтарындағы түрлі беделді театрларда, сондай-ақ серуендік концерттерде дирижерлік қызмет атқарды. Ол Брайтон қаласының жанындағы Хоув қаласында қайтыс болды және Хоув зиратында жерленді.
Arditi was born in Crescentino, Piemonte, Kingdom of Sardinia. He began his musical career as a violinist, and studied music at the Milan Conservatory under Bernardo Ferrara (violin) and Nicola Vaccai (composition). He made his debut in 1843 as a director at Vercelli, and it was there that he was made an honorary member of the Philharmonic Academy. Arditi conducted opera throughout Italy and in 1846 travelled to Havana, Cuba to co direct the opera orchestra there with the double bass player Giovanni Bottesini. Their company made long tours of America, and he subsequently moved there to conduct operas in New York, Philadelphia and other cities with the Max Maretzek Italian Opera Company until 1856. Then, following a visit to Constantinople, he decided to settle in London, but made several trips again to America with the Royal Italian Opera Company. He also conducted in Germany, and in other major European cities such as St. Petersburg, Vienna and Madrid. After 1885, he was in England, conducting at Covent Garden and in various prestigious theatres and promenade concerts in London's parks. He died at Hove, near Brighton (England); he is buried in Hove Cemetery.
Шығармалары
Ардитидің ең танымал опералары: «I Бриганти», «II Корсаро» және «Ла Шпиа» («Шпион»). Одан бөлек, ол көптеген әндер мен вокалды вальстер жазды, олардың ең танымалдары: «Il Bacio» («The Kiss», Мариетта Пикколоминиге арналған, баритон Готтардо Альдигиери ерекше жазған мәтінімен), «Le Tortorelle» («The Doves», Этелька Герстерге арналған), «Se Saran Rose» («Rosebuds», сондай-ақ ағылшын тілінде «Love in Springtime», Аделина Паттиге арналған) және «Parla» («Сөйле!»). Оның 1856 жылғы «Inno Turco» шығармасы, түрік мәтініне арналған Сұлтан Абдулмеджид I үшін жазылған, кейін 1867 жылдың шілде айында Сұлтан Абдулазиздің Кристалл сарайына жасаған мемлекеттік сапары барысында Лондонда 1600 британдық хорымен орындалды. Түрік музыка тарихшысы доктор Эмре Арачидің Прага симфониялық оркестрі мен филармониялық хорымен бірлескен «Inno Turco» әлемдік премьералық жазбасы 2005 жылы Brilliant Classics лейблімен шығарылды.
Arditi's best known operas are: I Briganti, II Corsaro, and La Spia, ("The Spy"). In addition he wrote numerous songs and vocal waltzes, the most popular of which are "Il Bacio" ("The Kiss", dedicated to Marietta Piccolomini, to a text specially written by baritone Gottardo Aldighieri), "Le Tortorelle" ("The Doves", dedicated to Etelka Gerster), "Se Saran Rose" ("Rosebuds", also titled in English "Love in Springtime", dedicated to Adelina Patti), and "Parla" ("Speak!"). His Inno Turco (1856) for Sultan Abdülmecid I set to a Turkish text was later sung in London during the state visit of Sultan Abdülaziz at Crystal Palace by a British choir of 1600 in July 1867. The world premiere recording of Inno Turco, by Turkish music historian Dr Emre Araci with the Prague Symphony Orchestra and Philharmonic Choir, was released in 2005 by the Brilliant Classics label.