«Дүние сахнасы» журналының тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Die Weltbühne (‘The World Stage’) – саясат, өнер және экономика тақырыптарын қамтитын неміс апталық журналы. Ол 1905 жылы Берлинде Зигфрид Якобсонмен «Шаубухне» («The Theater») деген атпен құрылған, бастапқыда тек театр журналы ретінде жарық көрген. 1913 жылы экономикалық және саяси мәселелерді қамти бастады және келесі екі онжылдық бойы Германияның саяси солшылдарының жетекші басылымдарының бірі болды. 1918 жылдың 4 сәуірінде «Die Weltbühne» деп қайта аталды. 1926 жылдың желтоқсанында Якобсонның қайтысынан кейін журнал басшылығы Курт Тухольскийге өтті, ол 1927 жылдың мамырында Карл фон Оссиетцкиге тапсырды. Нацистік партия билікке келгеннен кейін жақын арада басылымға тыйым салынды, журналдың соңғы саны 1933 жылдың 7 наурызында жарық көрді. Ол эмиграцияда «Die neue Weltbühne» («Жаңа дүние сахнасы») атауымен 1939 жылға дейін жариялануын жалғастырды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ол Шығыс Берлинде бастапқы атымен қайта жарық көрді және 1993 жылға дейін өмір сүрді. «Ossietzky» (1997 жылдан бері) және «Das Blättchen» («The Leaflet», 1998) журналдары оның танымал үлгісінің дәстүрін жалғастыруда. Кішкентай қызыл кітапша түрінде шығатын «Weltbühne» Веймар Республикасы кезінде радикалды демократиялық буржуазиялық солшылдардың форумы саналды. 1905-1933 жылдар аралығында журналға 2500-ге жуық автор жазған. Олардың қатарында Якобсон, Тухольский және Оссиетцкиден басқа көптеген белгілі жазушылар мен журналистер болды. Өзінің ең гүлденген кезеңінде де «Weltbühne» шамамен 15 000 таралыммен салыстырмалы түрде аз таралды. Дегенмен, ол журналистика әлемінде өзінің есімін жариялады, соның ішінде Қара рейхсвер әскери ұйымдарының Фем қырқындарын ашыққа шығарды, сондай-ақ рейхсвердің құпия түрде қайта қарулануы туралы хабарлады, бұл кейіннен «Weltbühne» процесіне әкелді.

Schaubühne-нің пайда болуы мен дамуы

Die Schaubühne-нің негізі Зигфрид Якобсонның, 23 жастағы «Welt am Montag» газетінің театр сыншысының қатысуымен болған плагиаттың тікелей емес салдары болды. 1904 жылдың 12 қарашасында «Berliner Tageblatt» газеті Якобсон мен Альфред Гольд жазған рецензиялардың ұқсастығы туралы хабарлады. Содан кейін туған көпшіліктің наразылығынан кейін «Welt am Montag» Якобсонды жұмыстан шығаруға шешім қабылдады, оның өткір мінезі бұрыннан-ақ кейбір БАҚ және театр өкілдеріне ұнамайтын еді. Сәтке дейін кәсіби тұрғыдан сәтсіздікке ұшыраған Якобсон бірнеше айға созылған Еуропаға саяхатқа шықты. Отанына оралған соң ол өзінің жеке театр журналын жариялауға бел буды.

Театр кезеңі (1905-1913 жж.)

Журнал 1905 жылдан 1933 жылға дейін дамудың бірнеше кезеңінен өтті. 1913 жылға дейін оның назары "театрдың барлық қызығушылықтарына" шоғырланған, бұл туралы газеттің тақырыбында көрсетілген. Оның бірінші санындағы "Zum Geleit" ("Алғысөз") атты мақаласында Джейкобсон "бір ұлттың және белгілі бір заманның мінезі драмада әдебиеттің басқа түрінен гөрі айқынрақ көрінеді" деген сенімін білдірді. Бірінші төрт санының мұқабасында Фридрих Шиллердің "Die Schaubühne als moralische Anstalt betrachtet" ("Театрды моральдық институт ретінде қарастыру") атты эссесінен алынған цитата келтірілген: "Көрнекі бейнелеудің тіріс әріптер мен салқын әңгімелерден гөрі күшті әсері бар болса, театрдың мораль мен заңдардан гөрі терең және ұзаққа созылатын әсері бар". Бұл Джейкобсонның өзінің жобасын классицизм рухындағы ағартушылық ретінде қалай түсінгісі келгенін көрсетеді. Сол кездегі өнер туралы пікірталастардың маңыздылығының бір себебі – өнер, император Вильгельм II басқарған Германия империясында саясат пен журналистикаға қарағанда репрессияға аз ұшырады. "Schaubühne" журналының алғашқы кезеңіндегі маңызды авторларының ішінде театр сыншылары Юлиус Баб, Вилли Хандл және Альфред Полгар болды. Кейінірек Лайон Фойхтвангер, Роберт Уолсер және Гарри Кан, сондай-ақ театр сыншысы Герберт Ихеринг та осы жобаға қосылды. 1908 жылдың қараша айында Фойхтвангердің "Der Spiegel" ("Айна") журналы "Schaubühne" журналымен бірікті. Театр сыншысы ретінде Джейкобсон "мәдениет папасы" Альфред Керрге қарама-қарсы болды. Керрден өзгеше, ол натурализмді қатаң сынады және Макс Рейнхардтың театр режиссері және менеджері ретіндегі жетістіктерін Отто Брамнан жоғары бағалады. Алайда Джейкобсон 1910 жылы басталған Рейнхардтың цирк аренасындағы көпшілік театрына бет бұруын мақұлдамады, бұл Берлиндегі "Großes Schauspielhaus" ("Ұлы Театр") құрылысына әкелді.

The journal went through several phases of development during its existence from 1905 to 1933. Until 1913 its focus was on "all the interests of the theater", as stated in the newspaper's subtitle. In the opening article of its first issue, titled Zum Geleit (‘In Preface’), Jacobsohn wrote of his conviction that "the character of a nation and a specific time is expressed more vividly in drama than in any other form of literature". The motto displayed on the cover of the first four issues was a quote from Friedrich Schiller's essay Die Schaubühne als moralische Anstalt betrachtet (‘The Theater Viewed as a Moral Institution’): “As surely as visual representation has a more powerful effect than lifeless letters and cold narrations, just as surely does the theater have a deeper and longer lasting effect than morals and laws.” This was an indication of how Jacobsohn wanted his enterprise to be understood: as enlightenment in the spirit of classicism. The great importance attached to artistic debates at that time was due in part to the fact that the arts were less subject to repression in the German Empire under Emperor Wilhelm II than politics and journalism. Among the most important contributors during the early phase of the Schaubühne were the theater critics Julius Bab, Willi Handl, and Alfred Polgar. In subsequent years writers such as Lion Feuchtwanger, Robert Walser and Harry Kahn, as well as the theater critic Herbert Ihering, also joined the enterprise. In November 1908 after only 15 issues, Feuchtwanger's magazine Der Spiegel (‘The Mirror’) merged with the Schaubühne. As a theater critic, Jacobsohn was the antithesis of the "culture pope" Alfred Kerr. Unlike Kerr he was a resolute critic of naturalism and held Max Reinhardt's achievements as a theater director and manager in far higher esteem than those of Otto Brahm. Jacobsohn, however, disapproved of Reinhardt's turn to mass theater in circus arenas, which began in 1910 and eventually led to the construction of the Großes Schauspielhaus (‘Great Theater’) in Berlin.

Саясаттануға бет бұру (1913-1918 жж.)

1913 жылғы 9 қаңтарда 23 жастағы заң студенті Курт Тухольскийдің алғашқы мақаласы «Шаубюне» журналында жарияланды. Якобсонмен ынтықтастығының алғашқы жылында Тухольский оның ең маңызды серігіне айналды. Журналдың тым «Тухольскийге ауыр» болып көрінбеуі үшін, ол 1913 жылы үш псевдонимді қабылдады және оларды өмірінің соңына дейін сақтап қалды: Игнац Вробель, Теобальд Тайгер және Питер Пантер («пантера»). Тухольскийдің ықпалымен «Шаубюне» журналының сипаты тез өзгерді. 1913 жылғы наурыз айында журналда алғашқы «Жауаптар» рубрикасы пайда болды, онда журнал редакцияға түскен нақты немесе ойдан шығарылған хаттарға пікір білдірді. Алайда, Джейкобсонның саясат және бизнес тақырыптарына есік ашуы одан да маңыздырақ болды. 25 қыркүйекте бизнес-адвокат Мартин Фридлаендер «Vindex» псевдонимимен Америкадағы темекі индустриясындағы монополиялық құрылымдар туралы баяндады. Джейкобсон жасалған «Жауапта» былай деді: «Егер тоғыз жыл бойы театр және тек театр ғана қарастырылса, мен басқа нәрселерді қарастыру және оларды талқылау құқығын жоғалтқан жоқпын. Басқалардан бөлек бір өрісті өңдеудің өзіне тән тартымдылығы, артықшылықтары, бірақ сонымен қатар қауіптері де бар».

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Якобсон журналды қиын жағдайларға қарамастан тұрақты түрде жариялауға қол жеткізді. 1914 жылдың тамызынан бастап ол әр нөмірін «отандық» көзқараспен қорғалатын саяси редакциялық мақаламен ашты. 1915 жылдың қарашасында «Cunctator» («Кейінге қалдырушы») псевдонимимен журналист Роберт Брюер Германия үкіметінің саясатын және Рейхтің саяси жағдайын сынаған мақалалар сериясын бастады. Серия 1915 жылғы 23 желтоқсанда «Капитализмнің дағдарысы» атты мақаламен аяқталды, онда былай делінген: «Тек халықаралық пролетариат ғана ұлттық киіммен киінген капитализмнің дағдарысын жеңе алады». Осы мақала салдарынан «Шаубюне» журналына тыйым салынды, бірақ Якобсон алдын ала цензураға келісу арқылы журналдың жариялануын жалғастыра алды. «Germanicus» болып трансформацияланған Брюер 1916 жылдың қаңтарында журналға комментатор ретінде оралды және псевдонимине қарамастан, Пангермандық лиганың аннексия талаптарына қарсы тұрақты күрес жүргізді. 1916 жылдан кейін Якобсон, 1915 жылы майданда қаза тапқан кіші інісінен кейін бейбітшілдікке берілгендігін білдірді, соғыс облигацияларын жазылуға шақыратын жарнамаларды үнемі жариялап тұрды. Бұл жарнамалар төленгені және осылайша журналдың сақталуына материалдық үлес қосқаны әлі күнге дейін белгісіз. Журналдың жалпы тоны бейбітшіл емес еді және оны ең жақсы жағдайда саяси өзгергіш деп сипаттауға болады, кейіннен Якобсонды Франц Пфемферт және Карл Краус сияқты журналистердің сынына ұшыратты. 1918 жылғы 4 сәуірде Якобсон «Шаубюне» журналының таза театрлық журналдан «саясат, өнер және экономика журналына» айналғанын ескеріп, оны «Weltbühne» деп атады.

Революция және республика (19181926)

1918 жылы неміс көктемгі шабуылының алғашқы табыстарынан кейін Джейкобсонның редакторы Роберт Брюер бұрынғы аннексияға қарсы ұстанымынан бас тарды және газеттің басқа да салалардағы бұрынғы бағытын өзгертті. Көпшілікті әлеуметтік-демократиялық партияны қолдаған Брюер мен, радикалды Тәуелсіз әлеуметтік-демократиялық партияның ұстанымына көшкен Якобсон арасындағы келіспеушіліктер нәтижесінде «Германикустың» кетіп қалуына соқтырды. 1918–1919 жылдардағы неміс революциясы кезінде «Weltbühne» газеті ешқандай партиялық бағытты қабылдамады. 1919 жылдың наурызынан 1920 жылдың қазанына дейін саяси мақалаларды социал-демократ Генрих Штробель жазды. 1918 жылдың 21 қарашасында Якобсон, ол қысқа ғана уақытқа мүше болған, бірақ редакциялық уақытын «дебат клубымен» толтыруды қаламаған Зияткерлік еңбекшілер кеңесінің бағдарламасын жариялады. Содан кейін «Weltbühne» социал-демократия мен ескі армия арасындағы ынтымақтастықты, сондай-ақ сот және әкімшілік органдарындағы монархистер мен республикаға қарсылардың толық тазаланбауын зерттей бастады. 1919 жылдың наурызында Тухольский «Біз – теріс» атты бағдарламалық мәтінінде жаңа республикаға жеткілікті оң көзқарас танытпады деген айыптауға қарсы қорғанып, былай деді: «Соғыс сәтті аяқталған жағдайда да, бүгінгі күні халықтың жағдайы бізді қорқынышқа түсіретін еді, сондықтан біз оған «иә» деуге болмаймыз. Біз ұжымдыққа құмар елге, онда корпорация жеке тұлғадан жоғары тұрады, «иә» деуге болмаймыз».

Келесі жылдары «Weltbühne» қатаң бейбітшіл және антимилитаристік бағыт ұстанды, Республикадан көптеген саяси қастандықтарға қатаң жауап беруді талап етті және тіпті Рурының оккупациясы кезінде Версаль келісімінде белгіленген бейбіт шарттарды орындауға шақырды. Осы себепті газет соғысқа қарсылармен келісуді ынталандырды. «Weltbühne» «Қара рейхсвер» құрамындағы «Фем» қазаларына назар аударғандығы үшін ерекше қызмет етті. Якобсон өзін үлкен қауіпке ұшырататынын білгенімен, 1925 жылдың 18 тамызынан бастап бұрынғы Фрейкорп мүшесі Карл Мертенстен алған кісі өлтіру туралы қолжазбаларды жариялай бастады. Журналды одан әрі дамытуға саяси журналист Карл фон Оссиетцкий көмектесті, ол 1926 жылдың сәуір айында Джейкобсонның редактор және бас редактор болып жұмысқа орналасты. 1926 жылдың 3 желтоқсанында Якобсонның күрт қайтыс болуы «Weltbühne» газетінің тағдырына күмән тудырды, оның тиражы сол кезде шамамен 12 500 дананы құрады.

Ұлттық социализмге қарсы күрес (19271933)

Өзінің ұстазы Якобсонның қайтысынан кейін Тухольский Париждегі тілші қызметінен бас тартып, Берлинге оралды және ол оны өзі ирониямен "Велтбюне" газетінің "бас редактор-баспагері" деп атады. 1927 жылы баспа үйін Якобсонның жесірі Эдит басқарды. Көп ұзамай Тухольский редакторлық лауазымына бейім еместігі анық болды. Сондықтан Осьецкий 1927 жылдың мамыр айында бұл лауазымды иеленді және ресми түрде 1927 жылдың қазан айында "Курт Тухольскийнің қатысуымен" баспагер атанды, бұл 1933 жылға дейін жарияланды. Осьецкий Якобсоннан мүлдем өзгеше редактор болғанымен, журналдың негізгі сипаты сақталды. Дегенмен, Тухольскийдің әйелі Мэри Джерольдқа жазған хаттарынан 1927 және 1928 жылдары ол ізбасарының жұмыс әдістеріне риза еместігі көрінеді. Екеуі жеке және газет мазмұнына қатысты көзқарастарында кейінірек жақындасты. 1932 жылдың мамырында Тухольский Осьецкий газетке "үлкен серпіліс" бергенін мойындады. Бұл серпіліс 1930 жылдардың басында тиражды 15 000 данаға жеткізді. "Велтбюне" газетінің маңыздылығын көптеген неміс қалаларында және тіпті Оңтүстік Америкада құрылған оқырмандар үйірмелері көрсетіп тұр. Газеттің әскерилікке қарсы жарияланымдары үшін Рейхсвер министрлігімен болған сот даулары оқырмандар шеңберінен тыс назар аударды. Бұл қақтығыстардың шыңы – "Велтбюне ісі" деп аталған сот болды, нәтижесінде фон Оссиетцкий мен журналист Уолтер Крейзер тыңшылық жасады деген айыппен 18 айға бас бостандығынан айырылды. Веймар республикасының соңына қарай газеттің бар күші "Үшінші рейхке жол" (Тухольский) қарсы күреске жұмсалды, бірақ мәдени өмір толығымен назардан тыс қалмады. 1932 жылдың басында Тухольский қызметтен кетіп, өзінің туындыларын сирек жариялай бастады. 1932 жылдың мамырында Хеллмут фон Герлах уақытша редактор болды, өйткені Осьецкий түрмеде жазасын өтеуге тиіс болды. Осы кезеңде журналист Вальтер Карш "қызметтегі редактор" рөлін атқарды, яғни ол заңдық даулар мен сот ісіндегі жалғыз жауапты тұлға болды, осылайша журнал редакторларын қорғады. Жазда әлі түрмеде отырған Осьецкийге Тухольскийдің "әскерлер – кісі өлтірушілер" деген сөзіне байланысты қылмыстық іс қозғалды. Сот оны ақтап шығарды және 1932 жылғы Рождествода амнистия бойынша түрмеден босатылды. 1933 жылдың 30 қаңтарында нацистік партия билікке келгеннен кейін "Велтбюне" газетіне тыйым салынатыны болжамды. 1933 жылдың 27-28 ақпанында Рейхстаг өртенген түні Осьецкий және басқа да қызметкерлер тұтқындалды. Хеллмут фон Герлах қашқаннан кейін, кейіннен Берлин Тагэспигельінің ("Berlin Daily Mirror") негізін қалаушы Уолтер Карш "Велтбюне" газетінің бас редакторы болды. 14 наурызға жоспарланған саны басылып шықты, бірақ оны жеткізуге мүмкін болмады. Осылайша "Велтбюне" газетінің соңғы саны 1933 жылдың 7 наурызында (№ 10) жарық көрді және "Рух жеңіске жетеді" деген сөздермен аяқталды.

After the death of his mentor Jacobsohn, Tucholsky gave up his position as correspondent in Paris, returned to Berlin and became – as he derisively called it – "editor publisher in chief" of the Weltbühne. Jacobsohn's widow Edith took over management of the publishing house in 1927. It soon became apparent that Tucholsky was not comfortable with his position as editor. Ossietzky therefore took over the post in May 1927 and was officially named publisher in October 1927, "with the collaboration of Kurt Tucholsky", as the title page read until 1933. Although von Ossietzky was a completely different kind of editor than Jacobsohn, the fundamental nature of the journal was maintained. From Tucholsky's letters to his wife Mary Gerold, however, it is clear that in 1927 and 1928 he was anything but satisfied with the working methods of his successor. It was only in later years that the two became closer both personally and in their ideas about the content of the paper. In May 1932 Tucholsky finally admitted that Ossietzky had given the paper a "tremendous boost". This boost was reflected in the circulation, which reached its maximum of 15,000 copies in the early 1930s. The importance of the Weltbühne is shown by the readers' circles that formed in numerous German cities and even in South America. The almost continuous legal disputes that the Weltbühne had with the Ministry of the Reichswehr because of its anti militarism reporting also attracted attention beyond its circle of readers. The climax of these conflicts was the so called Weltbühne trial, as a result of which von Ossietzky and the journalist Walter Kreiser were sentenced to 18 months in prison for espionage. Toward the end of the Weimar Republic, the paper's full concentration was on the fight against the "journey to the Third Reich" (Tucholsky), although cultural life was not completely sidelined. By the beginning of 1932, Tucholsky had resigned and was only sporadically publishing his own works. In May 1932, Hellmut von Gerlach temporarily took over as editor, since Ossietzky had to serve out his prison sentence. During this time the journalist Walther Karsch acted as so called ‘sitting editor’, i. e. he was the sole person liable in legal disputes and lawsuits, thus protecting the journal’s editors. In the summer Ossietzky, who was still in prison, was also charged on account of Tucholsky’s "soldiers are murderers" statement. A court acquitted him, and he was released from prison at Christmas 1932 under an amnesty. With the seizure of power by the Nazi Party on 30 January 1933, it was to be foreseen that the banning of the Weltbühne would follow. On the night of the Reichstag fire of 27–28 February 1933, Ossietzky and other staff members were arrested. After Hellmut von Gerlach fled, Walther Karsch, later co founder of the Berlin Tagesspiegel (‘Berlin Daily Mirror’), took over as editor in chief of the Weltbühne. The issue planned for March 14 was printed but could not be delivered. The last issue of the Weltbühne thus appeared on 7 March 1933 (No. 10) and ended with the defiant assurance: "For the spirit shall prevail.”

Қауіпсіз елден кету жылдары: 1933-1939

Издатель «Велтбюне» был готов к запрету журнала. 29 сентября 1932 года в Вене появилось ответвление журнала – Wiener Weltbühne («Венская мировая сцена»). В выпусках 11–13 1933 года уже писали различные берлинские эмигранты. Журналист Вилли Шламм, ученик Карла Крауса и Леона Троцкого, был директором венского филиала. Редакционный контракт между Шламмом и Эдит Якобсон предусматривал, что в случае его эмиграции Карл фон Оссиетцки возьмет на себя руководство журналом в изгнании. Но этого не произошло. Эдит Якобсон и ее сын Петер сумели бежать в Швейцарию. Оттуда она пыталась продолжать оказывать влияние на журнал, который был вынужден перенести редакционную штаб-квартиру в Прагу после лишения австрийского парламента власти канцлером Энгельбертом Доллфуссом. Поскольку оригинальная берлинская газета была запрещена, журнал сменил название на Die neue Weltbühne («Новая мировая сцена»). В период с 6 апреля 1933 года (№ 14) по 31 августа 1939 года (№ 35) было опубликовано около 4000 статей. Вилли Шламм стал редакторским директором и хорошо справлялся со своей работой. Тухольский особенно похвалил его в письме Хайнцу Полу, сказав, что считает статьи Шламма «первоклассными». В 1934 году руководство газетой было изъято из рук Шламма. Он говорил о «вымогательстве и целенаправленном перевороте со стороны коммунистов». По словам историка Александра Галлуса, события, связанные со сменой редактора от Шламма к Герману Будзиславски, являются спорными. Галлус считает предположение Шламма правдоподобным, поскольку такие захваты были нередки при сталинистской форме коммунизма и потому, что Шламм вызвал неприязнь резкой критикой как коммунистов, так и социал-демократов за их роль в приходе нацистов к власти. Под влиянием Будзиславски, экономического журналиста, близкого к коммунистам, который ранее был случайным автором «Велтбюне» в Берлине, Эдит Якобсон порвала со Шламмом. В марте 1934 года Будзиславски возглавил редакцию в Праге. Хотя он немедленно изменил политическую позицию журнала, ему не удалось значительно увеличить тираж. Это было частично связано с тем, что после присоединения Австрии и вскоре после этого Саарского региона к Германии были потеряны важные рынки для журнала в изгнании. В результате Эдит Якобсон была вынуждена продать издательство и авторские права в июне 1934 года. Покупателями были физик Альбрехт Зайдлер Штайн (60 процентов акций), юрист Ханс Натан Людвиг (31 процент) и бывший сотрудник «Велтбюне» Хайнц Поль (девять процентов). В июле 1935 года Натан Людвиг продал свои акции Хелене Рейхенбах, дочери китайского дипломата и бизнесмена, подруге Будзиславски. Поль также отказался от своих акций в ноябре 1935 года, так что Зайдлер Штайн владел двумя третями акций, а Рейхенбах – одной третью. Поскольку Зайдлер Штайн пытался заменить Будзиславски другим редактором, Будзиславски в конечном итоге вытеснил его из издательства. Хотя Будзиславски не имел финансовых резервов, Рейхенбах, жившая в Москве, согласилась в августе 1936 года на контракт, который обеспечивал им обоим равное владение издательством. При этих условиях журнал смог просуществовать еще три года. В июне 1938 года редакция переехала из Праги в Париж, поскольку «Новая мировая сцена» уже несколько раз была конфискована в Чехословакии из-за статей, критикующих Германию. Во Франции власти также запретили газету, и она вышла в последний раз 31 августа 1939 года. Будзиславски часто обвиняли в том, что он захватил «Новую мировую сцену» лишь как коммунистический агент, чтобы иметь возможность продолжать руководить ею в интересах Коммунистической партии Германии и Коминтерна. Более поздние исследования, основанные на оценке редакционного архива, предполагают, что Будзиславски хотел взять на себя руководство «Новой мировой сценой» из соображений личной репутации и как стойкий противник Гитлера. Тем не менее, следует отметить, что под его руководством в газете нашли форум немецкие коммунисты, такие как Вальтер Ульбрихт и Франц Далем, эмигрировавшие в Москву. Кроме того, Будзиславски избегал освещения сталинских великих чисток. В 1937 году Курт Хиллер, сотрудник «Велтбюне» с 1915 года, безуспешно обратился к Будзиславски с просьбой восстановить характерный баланс и либеральность журнала.

The publisher of the Weltbühne was prepared for the ban on the journal. On 29 September 1932, an offshoot of the journal appeared in Vienna, the Wiener Weltbühne (‘Viennese World Stage’). Various Berlin emigrants were already writing for issues 11–13 of 1933. The journalist Willi Schlamm, a student of Karl Kraus and Leon Trotsky, served as the director of the Vienna branch. The editorial contract between Schlamm and Edith Jacobsohn provided that Carl von Ossietzky take over the editorship of the exile journal in the event of his emigration. But that did not happen. Edith Jacobsohn and her son Peter managed to escape to Switzerland together. From there she tried to continue to exercise influence on the journal, which had been forced to move its editorial headquarters to Prague after the Austrian Parliament was deprived of power by Chancellor Engelbert Dollfuß. Since the original Berlin paper had in the meantime been banned, the journal changed its name to Die neue Weltbühne (‘The New World Stage’). Between 6 April 1933 (No. 14) and 31 August 1939 (No. 35), nearly 4,000 articles appeared. Willi Schlamm became the editorial director and did his job well. Tucholsky praised him especially in a letter to Heinz Pol, saying that he thought Schlamm's articles were "first rate". In 1934 the leadership of the paper was taken out of Schlamm’s hands. He spoke of "extortion and a targeted coup by the communists”. According to historian Alexander Gallus, the events surrounding the change of editorship from Schlamm to Hermann Budzislawski are disputed. Gallus considers Schlamm's supposition plausible because such takeovers were not uncommon under Stalin's form of communism and because Schlamm had made himself unpopular by harshly criticizing both the Communists and the Social Democrats for their role in the Nazi seizure of power. Under the influence of Budzislawski, an economic journalist close to the communists who had been an occasional contributor to the Weltbühne in Berlin, Edith Jacobsohn made a break with Schlamm. In March 1934 Budzislawski took over the editorial office in Prague. Even though he immediately changed the magazine’s political stance, he was not able to increase circulation significantly. This was in part due to the fact that when Austria and soon after the Saar region became part of Germany, important markets for the exile magazine were lost. As a result, Edith Jacobsohn was forced to sell the publishing house and title rights in June 1934. The buyers were the physicist Albrecht Seidler Stein (60 percent of the shares), the lawyer Hans Nathan Ludwig (31 percent) and the former Weltbühne employee Heinz Pol (nine percent). In July 1935 Nathan Ludwig sold his shares to Budzislawski's friend Helene Reichenbach, daughter of a Chinese diplomat and businessman. Pol also relinquished his shares in November 1935, so that Seidler Stein owned two thirds of the shares and Reichenbach one third. Since Seidler Stein tried to replace Budzislawski with another editor, Budzislawski eventually forced him out of the publishing house. Although Budzislawski had no financial reserves, Reichenbach, who lived in Moscow, agreed to a contract in August 1936 that assured both of them equal ownership of the publishing house. Under these conditions, the magazine was able to survive for three more years. In June 1938 the editorial staff moved from Prague to Paris, since the New Weltbühne had already been confiscated several times in Czechoslovakia because of articles critical of Germany. In France as well the authorities banned the paper, and it appeared for the last time on 31 August 1939. Budzislawski has often been accused of having taken over the Neue Weltbühne merely as a communist agent in order to be able to continue running it in the interests of the Communist Party of Germany and the Communist International. More recent research, based on an evaluation of the editorial archive, assumes that Budzislawski wanted to take over the leadership of the Neue Weltbühne for reasons of personal reputation and as a staunch opponent of Hitler. It must nevertheless be noted that under his editorship, German communists such as Walter Ulbricht and Franz Dahlem who had emigrated to Moscow found a forum in the paper. Moreover, Budzislawski avoided reporting on Stalin's great purge. In 1937 Kurt Hiller, a staff member of the Weltbühne since 1915, appealed in vain to Budzislawski to restore the journal's characteristic balance and liberality.

Соғыстан кейінгі партия газеті: 1946-1993

1946 жылы Мод фон Оссиетцкий мен Ханс Леонхард Weltbühne журналын қайта құрды және Шығыс Берлиндегі Weltbühne Publishers баспасында жариялады. АҚШ-тан Питер Якобсон мен Будзиславский қайта құруға қарсылық білдірді. Соғыстан кейінгі жылдары журнал батыс оккупациялық аймақтарда көптеген оқырмандар тапты. 1950-1960 жылдары Weltbühne батыстағы зиялы қауымдармен байланыс құруға, сондай-ақ оларға ықпал етуге мүмкіндік беретін құрал ретінде қарастырылды. 1962 жылы лицензияны қайта алу туралы өтініште былай делінген: "Осы мәселелердің ішінде қарастырылған және қабылданған міндеттердің бірі – отандық және, әсіресе, Батыс Германиядағы зиялы қауымдарға ықпал ету еді. Осы өтінішке қол қойған адам валюталық одақтан кейін Германия Социалистік Бірлік партиясының Орталық Комитетінен осы бағытта нұсқау алды". Күмәнді жағдайларда редакторлар ағымдағы саяси талаптарды, журналдың дәстүрінен гөрі басымдыққа қойды, бұл 1950-ші жылдардың ортасынан бастап ішкі құжаттан көрінеді: "1933 жылға дейін Weltbühne, әсіресе Карл фон Оссиетцкий мен Курт Тухольский басшылығымен, өкінішке орай, бейбітшілдік көзқарастарын шартусыз қабылдады. Біздің апталық журналымыздың аты Weltbühne және ол Карл фон Оссиетцкийдің есімін алып жүргендіктен, осы есімдердің беделін және Weltbühne дәстүрін бүгінгі прогрессивті ұмтылыстарға барынша пайдалы ету маңызды, сонымен бірге шартты пацифизмге бой алдырмау керек. 1954 жылғы Weltbühne Германия Демократиялық Республикасының саясатын қолдайды, демек ол Германия Социалистік Бірлік партиясының тілектерін табиғи және дәйекті түрде білдіреді, бірақ сырттан партия органы ретінде танылмайды". Келісімге алдын ала келісім ретінде Weltbühne баспасы Якобсонның талаптарын толық мойындады. Бұл мойындау алынбады және баспагер Хельмут Рейнхардт соңғы сәттерге дейін облыстық жоғары соттағы істің жеңіске жететініне сенді. Сондықтан газет редакторлары Лункевицтің бір жақты әрекетіне толыққанды оянып, оның мәлімдемесіне өздерінің мәлімдемесін қосты: "Weltbühne актерлері сахна алдында таңғалып, шапанын шешіп, адал көрермендеріне иіліп, былай деді: Біз осы жамандық туралы айтарлық ештеңе ойлап таба алмаймыз!". Тәуекелдің мойындалуына байланысты, меншік құқығы Якобсонның мұрагерлеріне берілді ме, жоқ па, заңды түрде анықталған жоқ. Якобсон уақытша құқықты сақтап қалғанымен, ол кейіннен ешқашан қолданылмады. 1993 жылдың тамызында Лункевиц баспа үйін және оның жазылушылар тізімін сол кезде бұрынғы "Жастар әлемі" газетін баспадан шығарған Петер Гросхаусқа сатты. 1993 жылдың желтоқсанында баспа тағы да қожайынын ауыстырып, Webe Publishers and Holding Company деп аталды. Үш жылдан кейін, 1996 жылдың қарашасында "Титаник" баспасының иесі Эрик Вейхениг баспа үйін сатып алды. Веб 2001 жылдың 29 қарашасында коммерциялық тізілімнен өшірілді.

In 1946 the Weltbühne was re founded by Maud von Ossietzky and Hans Leonhard and published by the Weltbühne Publishers in East Berlin. From the U. S. both Peter Jacobsohn and Budzislawski raised objections to the re founding. In the years after the war, the magazine found many customers in the Western occupation zones. In the 1950s and 1960s, the Weltbühne was seen as a bridge to intellectual circles in the West, as well as a way to influence those circles. An application for the reissue of a license certificate in 1962 stated: "It should be particularly emphasized that among these matters, one of the tasks that was considered and accepted was the influencing of intellectual circles at home and abroad, especially in West Germany. The signer of this application received a directive to this effect from the Central Committee of the Socialist Unity Party of Germany soon after the currency union." In cases of doubt, the editors decided in favor of current political requirements and against the magazine’s tradition, as can be seen from an internal statement from the mid 1950s: "In the past – before 1933 – the Weltbühne, especially under the leadership of Carl von Ossietzky and Kurt Tucholsky, had unfortunately embraced pacifist trends unconditionally. Since our weekly magazine is called the Weltbühne and also carries the name of Carl von Ossietzky, it is important to make the aura that these names carry and the tradition of the Weltbühne as useful as possible to the progressive aspirations of today [ ] without slipping into unconditional pacifism. The 1954 Weltbühne supports the policies of the German Democratic Republic, which means that it naturally and consistently represents the aspirations of the Socialist Unity Party of Germany, without becoming outwardly recognizable as a party organ." As an advance concession for the settlement, the Weltbühne publishing house had fully acknowledged Jacobsohn's claims. The acknowledgment was not withdrawn, and publisher Helmut Reinhardt had assumed until the very end that the case before the regional high court would be won. The editors of the paper were therefore completely surprised by Lunkewitz's unilateral action and added their own statement to his declaration: "The cast of the Weltbühne stands stunned at the front of the stage, takes off its hat, bows to its loyal audience and lets it be known: We can think of nothing more to say about this dirty trick!" Because of the acknowledgement of the plaintiff’s claim, it was never legally clarified whether the title rights had been granted to Jacobsohn's heirs. Although Jacobsohn secured the title rights in the interim, they were never subsequently used. In August 1993 Lunkewitz finally sold the publishing house and its subscriber list to Peter Großhaus, who at the time also published the former Free German Youth newspaper Junge Welt. In December 1993 the publishing house changed hands once again and was renamed Webe Publishers and Holding Company. Three years later, in November 1996, Titanic publisher Erik Weihönig bought the publishing house. Webe was deleted from the commercial register on 29 November 2001.

Қабылдау және әсер ету

Weltbühne-нің шағын таралымына қарамастан, оның елеулі әсер ете алуын, бастысы Зигфрид Якобсонның тұлғасымен түсіндіруге болады. Екі онжылдық бойы ол солшыл зиялылардың маңызды өкілдерін газетіне шақырып, жазбаларының жоғары сапасын қамтамасыз етті. 1926 жылғы желтоқсанда күтпеген өлімінен кейін Тухольский: «Бұл адам біздің буын көрген ең лайықты редактор болды», – деп жазды. Карл Краустың «Факкель» («Шам») және Максимилиан Харденнің «Зукунфт» («Болашақ») газеттерінен айырмашылығы, Weltbühne-де редактордың өзінің жазуы тіпті басында да басымдық құрмады. Якобсон өзін әрқашан «баспа сахнасының режиссері» деп санады, 1905 жылғы мамырдағы хатында осылай жазған. Аз таралымы Weltbühne-нің ерекше орнына қайшы келмейді, керісінше, оны түсіндіруге көмектеседі. Ірі газеттерден өзгеше, Weltbühne баспахананың, партияның немесе жарнама берушілердің мүдделерін ескеруге міндетті болған жоқ. Якобсон оқырмандарының талаптарына да көп мән бермеді. «Олардың бір ғана құқығы бар: менің газетімді оқымау», – деп Тухольский жиі келтіретін ұстазының кредосы болды. Бұл үшін Якобсон Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында бір оқырманға берген жауабы ерекше еді: «Газетімнің тонына наразысыз ба? Сізге сенімді емделім бар: оқырмандарыңыздан құтылыңыз, мүмкіндігінше тез. (Бірақ егер осы лас [баспасөз цензурасы] тоқтаса және мен оны көруге аянса, онда мына жерде бір дыбыс шығарылады, ол сіздің естуіңіз бен көруіңізді жоқ етеді». «Жауаптар», Weltbühne, 1918 жылғы 21 қазан, 424-бет. Мұндай тәуелсіздік Тухольский сияқты авторлардың, ақысы осылай болса да, Weltbühne-ге қайта оралып, «Воссише Цайтунг» немесе «Берлинер Тагеблат» сияқты орташа топ газеттерінде жариялай алмайтын туындыларын басуына себеп болды. Радикализмнің бір салдары – 1919 жылдың басында газетке тағылған айыптаулар. Тухольский оларды былайша қорытындылады: «Біз, Weltbühne қызметкерлері, барлық нәрсеге «жоқ» деп айтқанымыз және жеткілікті оң көзқарас танытпағанымыз үшін айыпталып отырмыз. Біз тек қарсылық білдіріп, сынға аламыз, тіпті өзіміздің неміс ұямызды да бүлдіреміз. Біз жек көрушілікті жек көрушілікпен, зорлықты зорлықпен, күшті күшпен күресеміз». Курт Тухольский: «Біз теріс» («Wir Negativen»), Die Weltbühne, 1919 жылғы 13 наурыз, 279-бет. Сыни сынның себебі, Вемар Республикасының басынан бастап Weltbühne өзін бір партияның саяси ұстанымына шектемегендігі және демократиялық және әлеуметтік Германия туралы идеяларының ешқайсысы да олардың бірінде іске аспағанын көрмегендігі болуы мүмкін. Вемар Республикасының соңына дейін газет әсіресе Социал-демократиялық партияны (СДП) қараша революциясының идеалдарына опасыздық жасады және Германия империясының дәстүрлерімен күреспеді деп айыптады. Weltbühne-нің ұстанымдарының радикализмі мен ашықтығы журналистика мен саясатта оларды тығыз бақылауға алуға себеп болды. Газеттің оқырмандарының аздығы «көбейтуші әсерге» себеп болды, бұл Weltbühne-нің ұстанымдарының басқа газеттерде де таралуын қамтамасыз етті, тіпті олар жиі қысқартылып, бұрмаланса да. «Weltbühne әрқашан екі маңызды қарсы полюске ие болды: партиялар мен ірі баспа медиа компаниялары», – деп жазды Тухольский «Екі жүз бес жыл» еңбегінде. Weltbühne-нің қабылдануы мен әсері, сондай-ақ сол кездегі пікірталастардың тоны мен мазмұны үшін келесі «Жауаптар» бағаны Weltbühne-ді сынға алған Социал-демократиялық газеттен келтірілген: Volksblatt für Halle ['Halle халық газеті']: «Сіз бізге ренжіп, қазір былай деп жаздыңыз: «Өзін-өзі саясат, өнер және экономика апталық журналы деп атаған Weltbühne-де белгілі Карл фон Оссиетцкий [СДПК] партиясының Киль съезіне қарсы айтысады. Партияның берік негізі бар деп айтуға мәжбүр болса да, ол оны ақылға сыймайтын деп атайды. Журналда өзін үйінде сезінген жекешіл анархистік кофеханалық сауаттылықты саясат деп санамасақ та, кейде әркімге және барлық нәрсеге қарсы айыптауларға назар аудару маңызды, өйткені таңқаларлық интеллектуалды еріншектік нәтижесінде журналдың біртіндеп оқылатыны таңқаларлық. Рейхстагтың демократиялық мүшесі Эркленц жуырда Weltbühne-ді өте дәл сипаттады: «Германияда қандай адам билік жүргізсе де, мүмкіндігінше қысқа уақыт ішінде олар партиялық айырмашылықсыз Weltbühne-ге жем болады, сондықтан ешқандай ит олардан нан үзіндісін алмайды». Бұл келесі мақаланың кіріспесі болсын». Келесі мақала былай басталады: Социал-демократтар – қазіргі заманның ең үлкен интеллектуалдық ағыны. Мұндай нәрседен ештеңе шығармайсыз». «Жауаптар», Weltbühne, 1927 жылғы 7 маусым, 920-бет. СДП-ны тұрақты сынға алғанына қарамастан, Weltbühne үшін Республиканың нағыз жауы басқа саяси бағытта екені анық болды. 1919 жылдың соңында Тухольский жазған өлеңде: «Енді мен тұрам. Мен білемін: / Осы шағын, ұлы уақыттан кейін / Бұл жарысқа қатысушылардың үкімі болсын: / Дұшпан оң жақта! Дұшпан оң жақта!» Каспар Хаузер: «Моргенпост», Die Weltbühne, 1919 жылғы 27 қараша, 674-бет. Газет Каһр үкіметінің еврейге қарсы саясатына наразылық ретінде оқырмандарға Баварияға демалуға бармауға шақырды. «Саяхатшылар, Бавариядан қашықтаңыз!» кампаниясы қызығушылық тудырды, оның нәтижесі сатиралық үлгісіндегі редакторының, өте еврейге қарсы көзқарасымен ерекшеленетін жауабында көрінді: «Саяхатшылар, Бавариядан қашықтаңыз! Бұл берлиндік Шпрее қаласындағы Weltbühne журналында жазылған ақылсыз нәрсе, Чайм Вробель, әлде Тейтелес Тухольский, әлде Исак Ақселдуфт [‘қолайсыз иіс’] жазған. Ол, барлық жаңа берлиндіктер сияқты, Галициядағы Кротошиннен келген, онда сіз сол қолыңызбен мүжігіңізді қысып, оң қолыңызбен мұрныңызға тесік жасайсыз. ( ) Берлинде Тейтелес «Каһр үкіметі күлкілі» деп ашық айтуға болады, бірақ ол бізге келсе және мұндай нәрсе айтса, ол бұрынғы баварлық шапақ жейді, оның майы майға айналады. Бұл Тейтелес білетін құпия». Анонимді (Людвиг Тома) Miesbach Anzeiger газетінде, 1921 жылғы 2 ақпан.

The fact that the Weltbühne was able to have such a substantial impact despite its small circulation can likely be explained only through the person of Siegfried Jacobsohn. Over a period of two decades he succeeded in bringing important representatives of the intellectual left to his paper and ensuring a consistently high quality of writing. "The man was the most ideal editor our generation has seen," wrote Tucholsky after Jacobsohn's unexpected death in December 1926. Unlike in Karl Kraus's Fackel (‘Torch’) and Maximilian Harden's Zukunft (‘Future’), the editor's writing even at the beginning did not dominate the Weltbühne. Jacobsohn always saw himself as the "director of a printed stage", as he wrote in a letter in May 1905. The low circulation does not contradict the Weltbühne's special position but can rather serve to explain it. In contrast to larger newspapers, the Weltbühne did not have to take into account the interests of a publishing house, a party or advertisers. Jacobsohn also paid little heed to the demands of his readers. "They have only one right: not to read my paper" was the credo of his mentor that Tucholsky often quoted. Characteristic of this was an answer Jacobsohn gave to a reader toward the end of the First World War: "You complain about the tone of my paper? I have a sure remedy for you: rid me of your readership, and that as quickly as possible. ( ) But if this filthy mess [press censorship] should ever come to an end, and if I should live to see it, then a tone will be whistled here, a little tone that will take your hearing and sight away." “Answers” in the Weltbühne, 21 October 1918, p. 424. Such independence was also a reason why, despite the not exactly opulent fees, an author like Tucholsky kept returning to the Weltbühne and published works there that he could not get printed in middle class papers like the Vossische Zeitung or the Berliner Tageblatt. One result of the radicalism was the accusations that the paper had to deal with at the beginning of 1919. Tucholsky summarized them as follows: "We staff members of the Weltbühne are accused of saying no to everything and of not being positive enough. We do nothing but reject and criticize and even foul our own German nest. And we fight – and this they say is the worst – hatred with hatred, violence with violence, fist with fist." Kurt Tucholsky: “Wir Negativen” [We the Negatives], in: Die Weltbühne, 13 March 1919, p. 279. The background to the criticism was probably the fact that from the very beginning of the Weimar Republic, the Weltbühne did not allow itself to be pinned down to the particular political position of any party and did not see its ideas of a democratic and social Germany realized by any of them. Until the end of the Weimar Republic, the paper accused the Social Democratic Party (SPD) in particular of having betrayed the ideals of the November Revolution and of not having broken vigorously enough with the traditions of the German Empire. The radicalism and openness of the Weltbühne's positions was also a reason why they were watched very attentively within journalism and politics. The paper’s class of readers was the cause of a ‘multiplier effect’ that ensured that the Weltbühne’s positions were disseminated in other papers, even if they were often abbreviated and distorted. "The Weltbühne has always had two significant opposing poles: the parties and the big print media companies," Tucholsky wrote in "Twenty Five Years”. Characteristic of the Weltbühne's reception and impact, as well as of the tone and content of the debates at the time, is the following ‘Answers’ column that quotes a Social Democratic paper's criticism of the Weltbühne: Volksblatt für Halle ['Halle People’s Paper']: "You are annoyed with us and now write: 'In the Weltbühne, which calls itself a Weekly Journal for Politics, Art, and Economics, a certain Carl von Ossietzky polemicizes against the Kiel party congress [of the SPD]. Although he is forced to make the statement that the party is on unshakable ground, in revenge he calls it unintellectual. Even if we do not consider as politics the individualistic anarchistic coffeehouse literacy that makes itself at home in the magazine, it is nevertheless important to occasionally draw attention to the imputations against everyone and everything that as a result of an astonishing intellectual licentiousness also make themselves at home there, since the magazine is strangely enough also read here and there in union circles. The democratic member of the Reichstag Erkelenz recently characterized the Weltbühne very accurately when he wrote: "Whatever men may rule in Germany at any given time, after the shortest possible interval they will all, without distinction of party, be made so worm eaten by the Weltbühne that no dog will take a piece of bread from them." Let this be the introduction to the following article." The article that follows begins: The Social Democrats as the greatest intellectual current of the present time One can make nothing of such stuff." “Answers,” in the Weltbühne, 7 June 1927, p. 920. In spite of the constant criticism of the SPD, it was always clear to the Weltbühne that the true enemies of the Republic were to be found on the other side of the political spectrum. A poem by Tucholsky at the end of 1919 stated: "Now I stand up. I am in the know: / After that tiny, great time / Let this be the judgment of the race: / The enemy is on the right! The enemy is on the right!" Kaspar Hauser: "Morgenpost", in Die Weltbühne, 27 November 1919, p. 674. The paper did not shy away from calling on readers to no longer take vacations in Bavaria in protest against the anti Jewish policies of the Kahr government. The campaign "Travelers, avoid Bavaria!" made waves, as is shown by the following reaction in an editorial by its satirical prototype, which is marked by extreme anti Semitism: "Travelers, avoid Bavaria! That is the title of a piece of tripe what has written Chaim Wrobel, alias Teiteles Tucholsky, alias Isak Achselduft [‘armpit odor’], in the Weltbühne in the Spree city Berlin. He is, like all new Berliners, from Krotoschin in Galicia, where you scratch your butt with your left hand and bore into your schnozz with your right. ( ) In Berlin, Teiteles is allowed to calmly write that the 'Kahr government is laughable', but if he comes down to us and says something like that, he’ll get such an old fashioned Bavarian face slapping that the fat he's stored up will be beaten right into butter. That's a secret we tell Teiteles." Anonymous (Ludwig Thoma) in the Miesbach Anzeiger, 2 February 1921

Weltbühne-ні тек радикалды саяси оңшылдар ғана тығыз бақылап, шабуылдаған жоқ, сонымен қатар оның тұжырымдамасы мен тілдік стандарттарына да қызығушылық танытты. Ұлтшыл Франц Шаувекер 1926 жылғы қаңтарда Эрнст Юнгерге жазды: «Weltbühne-ді білмейсіз бе? Ал оған ұқсас Tagebuch-ты? Онда осы екі шағын, тамаша безендірілген солшыл демократиялық апталықтарды оқуға кеңес беремін. Шұғыл түрде!» Ulrich Fröschle: «Stefanie Oswalt: Siegfried Jacobsohn (rec. )»; in: Wirkendes Wort, nr. 3, December 2000, p. 463–466, here: p. 463. Шындығында, Weltbühne кейбір ұлтшыл газеттер үшін үлгі болған сияқты. Жасырау консервативті баспагер Хайнрих фон Глайхен Руссвурмнің Weltbühne-нің ұстанымын сынағанымен, еврейге қарсы арандатуды қатыстыра айыптағанына қатысты пікірі де қызығушылық тудырады: «Біз қарсы тұратын авторларды еврей деп қысым көрсетуден бас тартамыз. Біз оны моральдық тұрғыдан бұзылған және саяси тұрғыдан ақылсыз деп санаймыз. Weltbühne авторларына қатысты нәсілдік шағымдарды көтеруге болмайды, өйткені олардың ұстанымы, нәсілдік күреске қарамастан таңдалған және барлық нәсілдің өкілдері қабылдаған, ешқандай жауапкершіліксіз...

The Weltbühne was not only closely followed – and attacked – by representatives of the radical political right but also admired for its concept and linguistic standards. The nationalist Franz Schauwecker wrote to Ernst Jünger in January 1926: "You don’t know the Weltbühne? And the very similar Tagebuch? Then I urgently advise you to read these two small, splendidly edited weeklies of left wing democracy. Urgently!" Cited by: Ulrich Fröschle: "Stefanie Oswalt: Siegfried Jacobsohn (rec. )"; in: Wirkendes Wort, nr. 3, December 2000, p. 463–466, here: p. 463. Indeed, the Weltbühne seems to have provided a model for some nationalist papers. Also noteworthy is a comment by the young conservative publisher Heinrich von Gleichen Rußwurm, who combined his criticism of the Weltbühne's stance with a sharp disapproval of anti Semitic rabble rousing: "We refuse to defame the authors we oppose as Jews. We refuse to do so not only because we reject anti Semitic agitation as morally tainted and politically unwise. Rather, we believe that we may not raise a racial objection against the authors of the Weltbühne because it is quite obvious that their viewpoint, chosen without regard to racial struggles and accepted by members of all races, is a viewpoint devoid of all responsibility, and it is precisely this irresponsibility – for which, incidentally, Judaism never forgives its racial members – that is the object of our criticism. In addition to this, the authors of the Weltbühne deny us the easier possibility which the second rank of this race offers, namely, the possibility of dismissing them by pointing out their linguistic incapacity, in short, their 'jabbering'; Peter Panter, Theobald Tiger – alias Kurt Tucholsky – and also Weinert and Kaminski jabber at most in excitement; otherwise they write a German which we would like to wish on the National Socialist press chiefs and student councils along with the faculty for German studies." "Kulturbolschewisten [Cultural Bolshevists]," in Der Ring, 30 October 1931, p. 830f., here p. 830. The assessment by Reichstag member Anton Erkelenz quoted above can also be found in similar form in works that deal with the Weltbühne from a historical perspective. Rudolf Augstein, for example, criticized the paper's excessive demands on politicians: "In their intellectual and aesthetic sphere, the protagonists of the Weltbühne were personalities, this without a doubt. But this seduced them into an exaggerated search for personality in the political sphere, where, as is well known, the facts are not made of ethereal stuff. A ruling Social Democrat always had the advantage of falling flat as a personality. He was then called, for example, "fountain pen owner Hermann Müller". Rudolf Augstein: "Eine Republik und ihre Zeitschrift" [A Republic and its Newspaper], in: Der Spiegel, 1978, 42, p. 239–249, here p. 249. The Weltbühne cannot however be accused of acting on the basis of purely idealistic and aesthetic values without any interest in exposing concrete abuses. Jacobsohn took a high personal risk when he published the reports on the Feme murders by patriotic associations in 1925. According to Ossietzky, Jacobsohn is said to have seen this as his most important journalistic achievement: "And if I had done nothing other than uncover the Feme murders, that would have been enough for me." A passage from a letter Tucholsky wrote to Walter Hasenclever on 17 May 1933 reads like an anticipated response to postwar critics: "I am slowly becoming a megalomaniac – whenever I read how I have ruined Germany. For twenty years, however, the same thing has always pained me: That I have not been able to remove even one policeman from his post." Kurt Tucholsky: Politische Briefe [Political Letters], Reinbek, 1969, p. 24.

Weltbühne туралы шешімдер

"Велтбюне" – бүкіл неміс солшығының, сөздің кең мағынасында, дауысы естілетін трибуна; біз қызметкерлерімізден нақтылықты, жеке адалдықты және жақсы стильді талап етеміз. Бұл принциптің дұрыс немесе бұрыс екені – басқа мәселе; мен осы қағиданы марқұм ұстазым Зигфрид Якобсоннан қағазды қабылдағанда қолдандым және оны осы бағыттан еш ауытқпаған Карл фон Оссиетцкиге тапсырдым. "Велтбюне" қатаң догмалардан саналы түрде бас тартады; біздің арамызда пікір-таластар болады. Курт Тухольский: "Die Rolle des Intellektuellen in der Partei" [Партиядағы Интеллектуалдың рөлі], Die Front, 1929, № 9, 250-бет. "Осы жылдар бойы "Велтбюне" Германия мәселелері жөніндегі ең өткір және қатал сөздерді жиі қолданды. Осы себепті ол оң жақтан сатқындық, ал сол жақтан жауапкершіліксіз, әсемдікке қарсы айыптауларға ұшырады. "Велтбюне" қажет деп санайтынын айтуын жалғастырады; ол бұрынғыдай тәуелсіз болып қалады, әрбір мәселеге сәйкес әдепті немесе әдепсіз болады. Ол тіпті фашизмнің "ауыр басуы" астында дірілдеп тұрған елде де өз пікірлерінің батылдығын сақтайды. Карл фон Оссиетцки: "Rechenschaft" [Есеп беру], Die Weltbühne, 10 мамыр 1932, 692-бет. "Кестнер, Меринг немесе Тухольский сияқты солшыл радикал публицистер – бұл құлдыраған буржуазияның пролетариаттық еліктеуі. Саяси тұрғыдан алғанда, олардың функциясы – партияларды емес, топтарды, әдеби тұрғыдан – мектептерді емес, сәндерді, экономикалық тұрғыдан – өндірушілерді емес, агенттерді жасау. Шындығында, соңғы он бес жыл бойы осы солшыл интеллигенция белсенділік пен экспрессионизмнен бастап Жаңа Объективтілікке дейінгі барлық зияткерлік қызметтің үздіксіз агенты болды. Алайда, оның саяси маңызы революциялық рефлекстерді, олар буржуазияда пайда болған жағдайда, оларды тұтынуға бағытталған ойын-сауыққа айналдырумен шектелді". Вальтер Бенямин: "Linke Melancholie" [Солшыл Меланхолия], Die Gesellschaft 8 (1931), 1-том, 181–184-беттер. "НСДАП "Велтбюнеге" және әсіресе Тухольскийге қарсы күресті басынан бастап күніне жүргізді. Тухольский қараша республикасының барлық еврейлік ұятсыздығы мен намыстығының символы болды". Альфред Розенбергтің 1937 жылғы 7 қаңтардағы Роберт Лейге жолдаған хаты. Леон Поляков, Йозеф Вульф: "Das Dritte Reich und seine Denker" [Үшінші Рейх және оның ойшылдары], Берлин, 1959. Мюнхен, 1978, 42-бет. "Көптеген субъективті демократтардың дәстүрсіздігі олардың демократияның "батыстық" сипаты деп аталатын нәрсені өз үгіттерінің негізіне қойғандығында көрінеді, олар антигерманизмді, батыс демократиясына деген құштарлықтарын алға шығарып, реакцияға демократияға қарсы аңыз құруға көмектесті. (Бұл идеология сол кездегі "Велтбюне" айналасында ең анық көрінеді.)" Георг Лукач: "Die Zerstörung der Vernunft" [Ақылдың жойылуы], Берлин, 1954. "Велтбюне" де – бұл қате болмас – Веймар Республикасының қабір қазушыларының қатарында болуы керек. Алайда, қабір қазушы туралы метафора әлі де қолданылып келеді. Қабір қазушылар тек сирек жағдайларда ғана өлімге себеп болады. Керісінше, олар бұрыннан өлген денени жерге көмеді. Мен "Велтбюне" журналын Веймар мемлекетінің ең типік туындысы деп атауға дайынмын, тіпті осы апталық басылымның 15 000 данасынан астам таралымы болған емес". Рудольф Аугштейн, "Eine Republik und ihre Zeitschrift" [Республика және оның журналы], Der Spiegel, 1978, 42, 239–249-беттер. "Кез келген демократия тіпті радикалды журналистік сынға да төзімді болуы керек. Бірақ демократиялық журналистердің жауапкершілік этикасы мемлекетке қарсы принципті жаулыққа айналуына жол бермеуі керек. Карл фон Оссиетцкидің "Велтбюне" журналы өз жолымен қатты зардап шеккен республиканы одан да әлсіретуге, тіпті сол жақтан сын арқылы оның беделін белсенді түрде және кешірімсіз түрде түсіруге үлес қосты. Фон Оссиетцки өзі әрқашан Республика үшін күресіп жүргенін сенсе де, солшыл "Велтбюне" журналының салдары ақырында апатты болды". Ханс Ульрих Велер, "Leopold Schwarzschild contra Carl v. Ossietzky. Politische Vernunft für die Verteidigung der Republik gegen ultralinke 'Systemkritik' und Volksfront Illusionen" [Леопольд Шварцшильд Карл фон Оссиетцкиге қарсы. Республиканы ультрасолшыл "жүйелік сынға" және халықтық майдан иллюзияларына қарсы қорғаудағы саяси ақыл-ойы], idem: "Preußen ist wieder chic. Politik und Polemik in zwanzig Essays" [Пруссия қайтадан сәнді. Саясат және жиырма эсседегі полемика], Франкфурт-на-Майне, 1983, 77–83-беттер.

"The Weltbühne is a tribune in which the entire German left, in the broadest meaning of the word, has a voice; we demand from our staff clarity, personal rectitude and a good style. Whether this principle is correct or not is another question; it is how I took over the paper from my late teacher Siegfried Jacobsohn, and it is how I passed it on to Carl von Ossietzky, who did not deviate a finger’s width from this direction. The Weltbühne consciously refrains from rigid dogma; among us there is discussion." Kurt Tucholsky: "Die Rolle des Intellektuellen in der Partei” [The Role of the Intellectual in the Party], in: Die Front, 1929, No. 9, p. 250. "Over the years the Weltbühne has often used the sharpest and harshest wording about German affairs. Because of this it has had to swallow accusations of treason from the right and of irresponsible, carping aesthetics from the left. The Weltbühne will continue to say what it deems necessary; it will remain as independent as before, it will be as polite or impertinent as the respective subject requires. It will retain the courage of its own opinions even in this country trembling under the elephant's tread of fascism." Carl von Ossietzky: "Rechenschaft" [Reckoning], in: Die Weltbühne, 10 May 1932, p. 692. "The left wing radical publicists of Kästner’s, Mehring’s or Tucholsky’s sort are the proletarian mimicry of the decayed bourgeoisie. Their function, viewed politically, is not to produce parties but cliques, viewed literarily, not schools but fashions, viewed economically, not producers but agents. And indeed, for fifteen years this left wing intelligentsia has been the uninterrupted agent of all intellectual activity, from activism to expressionism to New Objectivity. Its political significance, however, exhausted itself in the transformation of revolutionary reflexes, insofar as they appeared in the bourgeoisie, into objects of diversion, of amusement, which allowed them to feed consumption." – Walter Benjamin: “Linke Melancholie" [The Left’s Melancholy], in: Die Gesellschaft 8 (1931), Vol. 1, p. 181–184. "Against the Weltbühne and especially against Tucholsky, the NSDAP waged a daily battle from the very beginning. Tucholsky was a metaphor for all the Jewish shamelessness and impudence of the November Republic." – Alfred Rosenberg in a letter from 7 January 1937 to Robert Ley. Cited from: Léon Poliakow, Josef Wulf: Das Dritte Reich und seine Denker [The Third Reich and its Thinkers], Berlin 1959. Reprint Munich 1978, p. 42. "The absence of tradition in many subjectively convinced democrats is shown by the fact that they, for their part, made the allegedly exclusively 'Western' character of democracy the basis of their propaganda, tactlessly and untactfully put their anti Germanism, their enthusiasm for Western democracy, in the foreground, and thus unintentionally aided the reaction in its anti democratic legend building. (This ideology is most clearly visible in the circle of the Weltbühne of that time.)" Georg Lukacs: Die Zerstörung der Vernunft [The Destruction of Reason]. Berlin 1954

"The Weltbühne must also – there is no mistaking it – be counted among the gravediggers of the Weimar Republic ( ). The metaphor of the gravedigger, as it is still used today, however, needs a correction. In only the rarest cases do the gravediggers cause the death. Rather, they put the corpse, the one already dead, under the earth. ( ) I have no hesitation in calling the Weltbühne the most typical periodical production of the Weimar state, even though there were never more than 15,000 copies of this weekly printed." Rudolf Augstein Eine Republik und ihre Zeitschrift [A Republic and its Newspapers], in Der Spiegel, 1978, 42, pp. 239–249. "Every democracy must be able to tolerate even radical journalistic criticism. But democracies must not allow democratic journalists’ ethics of responsibility to cross the line into principled hostility to the state. In its own way Carl von Ossietzky's Weltbühne contributed to weakening the deeply stricken republic yet more, even actively and without pardon discrediting it through his criticism from the left. Although von Ossietzky may have believed that he was always fighting for the Republic, in the end the effect that came from the leftist Weltbühne was destructive." Hans Ulrich Wehler, "Leopold Schwarzschild contra Carl v. Ossietzky. Politische Vernunft für die Verteidigung der Republik gegen ultralinke 'Systemkritik' und Volksfront Illusionen, [Leopold Schwarzschild versus Carl v. Ossietzky. Political Reason in Defense of the Republic against Ultra Leftist 'Systemic Criticism' and Popular Front Illusions " idem: Preußen ist wieder chic Politik und Polemik in zwanzig Essays [Prussia is chic again Politics and polemics in twenty essays]. Frankfurt a. M. 1983, pp. 77–83.