Кіріспе

Холестаз - өттің бауырдан он екі елі ішекке өтуінің бұзылуы. Екі негізгі айырмашылық: Көп жағдайда науқастар іштің ауырсынуын сезінеді. Ауырсынудың жоғарғы оң жақ квадрантына орналасуы холецистит немесе холедохолитияздың белгісі болуы мүмкін, олар холестазға дейін өршіуі мүмкін. Көптеген холестаз ауруы бар науқастарда жиі қабыну немесе қышу байқалады. Пациенттерде қисайтудың салдарынан көрінетін сызаттар болуы мүмкін. Бір түннің ішінде қуырудың жағдайы күрт жақсарады. Бұл цикл тамақ тұтынудан болатын жел семіздік элементтерінің концентрациясының күндіз артуына, ал түнде төмендеуіне байланысты болуы мүмкін. Бұл әдетте дене бітімін тексеруден кейін теріде, ауыз қабығында немесе конъюнктивада сары пигмент жинақтары ретінде көрінеді. Сары ауруы интрагепаттық (метаболистік) холестазда сирек кездеседі, бірақ обструктивті холестазда жиі кездеседі. Созылмалы холестазмен ауыратын науқастардың көпшілігі шаршауды да сезінуде. Бұл, мүмкін, кортикотрофин гормонының осі немесе нейротрансмиссияның басқа да аномалияларының салдарынан болады. Әдетте олар көбінесе көз мен буындар айналасында сары түсті, балауыз тәрізді болады. Бұл жағдай қандағы липидтердің жинақталуынан пайда болады. Егер өт тастары без без безінен жұқа ішекке өт ағынын тоқтатса, бұл өт тастары панкреатитіне әкелуі мүмкін. Денелік белгілерге іштің айнуы, құсу және іштің ауыруы жатады. Майда еритін витаминдерді сіңіру үшін сары су қажет. Осылайша холестаз ауруы бар науқастарда өт ағынының төмендеуіне байланысты А, D, Е немесе К витаминдерінің жетіспеушілігі болуы мүмкін. Холестаз ауруы бар пациенттерде ақшыл түстегі саңылаулар мен қараңғы дәмі болуы мүмкін.

Дәрілік заттармен әсер етілген холестаз

Кейбір дәрілік заттар немесе олардың метаболиттері жіті және созылмалы холестаздың пайда болуына себепші болуы мүмкін. Дәрілік заттармен әсер етілген холестаз (ДИК) дәрілік заттармен әсер етілген бауыр зақымдануы (ДИЛИ) деп аталады, атап айтқанда холестаздық немесе аралас типті. Кейбір дәрі-дәрмектер (мысалы, ацетаминофен) дозаға тәуелді түрде (ішкі ДИЛИ) ДИЛИ-ге әкеп соғады, бірақ ДИЛИ-нің көпшілігі ерекше, яғни дәрі-дәрмекті қабылдап жатқан адамдардың аз бөлігіне ғана әсер етеді. ДКИ жағдайларының 73% -ын бір ғана рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектерге, әдетте антибиотиктер мен саңырауқұлаққа қарсы препараттарға, диабетке қарсы, қабынуға қарсы және жүрек-қан тамырларына қарсы дәрі-дәрмектерге, психотроптық дәрі-дәрмектерге жатқызуға болады. Патомеханизм әр түрлі дәрі-дәрмектерде әр түрлі болуы мүмкін және одан әрі түсіндіруді қажет етеді. Клиникалық тұрғыдан алғанда, DIC - ді жіті холестаз, жіті холестаздық гепатит, екіншілік склерозингтік холангит (сары жолдың зақымдануы) немесе өт жолдарының жоғалуы синдромы (сары жолдың intrahepatic жоғалуы) деп сипаттауға болады. Жұмсақ холестаз қабыну немесе өт және бауыр зақымдануы болмаған кезде өт ағынының бұзылуы кезінде пайда болады, ал бұл белгілер холестаздық гепатитте кездеседі. көптеген дәрілер холестазиялық гепатитті тудыруы мүмкін, соның ішінде пенициллиндер, сульфанамидтер, рифампин, цефалоспориндер, фторхинолондар, тетрациклиндер және метимазол. ПКК таралуы географиялық орналасуына байланысты 19-402 жағдай/млн аралығында, ал диагноз қоюдың орташа жасы әйелдер үшін 68,5 жас, ерлер үшін 54,5 жас. Диагноз қойылған кезде ПКК-мен ауыратын науқастардың 50% -ы симптомсыз, бұл аурудың ерте сатысын көрсетеді, ал тағы 50% -ы шаршау мен күндізгі ұйқысы бар деп хабарлайды. Басқа симптомдарға қабыну мен тері зақымдануы, ұзақ уақыт холестаз, сіңірудің нашарлауы және стеаторрея жатады, бұл майда еритін витаминнің жетіспеушілігіне әкеледі. Аурудың өршуі порталды гипертензия мен гепатоспленомегалияның күшеюімен бірге жүреді. Клиникалық тұрғыдан диагноз қою үшін, әдетте, PDC E2- ге қарсы антимитохондриалды антидене (АМА) 1: 40 немесе одан жоғары титрін және 6 айдан астам уақыт бойы сақталған сілтілік фосфатазаның жоғары деңгейін талап етеді. Жарақат холангиоциттерді апоптозға ұшыратуға түрткі болуы мүмкін және осы процесте холангиоциттердің PDC E2 (митохондриялық пируват дегидрогеназа кешенінің E2 кіші бірлігі) ыдырауын басқарудың ерекше тәсілі ПСК- нің пайда болуына себеп болуы мүмкін. Атап айтқанда, апоптоздық холангиоциттердегі PDC E2 коваленттік модификацияға ұшырайды, бұл оларды антиденелер үшін танып- білуге мүмкіндік береді және осылайша өзін- өзі төзімділіктің бұзылуын тудырады. ПСК патогенезінің себебі әлі күнге дейін анық емес, бірақ қоршаған орта факторлары мен генетикалық бейімділіктердің үйлесімділігі болуы мүмкін. PSC негізінен 30-40 жастағы еркектерге (60- 70%) әсер етеді. Бірінші теорияда Т-клеткалардың желке жолдарын иммундық жүйе арқылы зақымдауы қарастырылған. PSC- де холангиоциттер мен гепатоциттерде адгезия молекулаларының аберрантты экспрессиясы байқалады, бұл ішек Т- клеткаларының бауырға жетуін жеңілдетеді.

Отбасылық интрагепаттық холестаз

Отбасылық интрагепаттық холестаз (ФИГ) - балалардағы интрагепаттық холестазға әкелетін аурулар тобы. FIH көбінесе өмірдің бірінші жылы пайда болады, оның жиілігі 1/50,000-дан 1/100,000-ға дейін. FIH үш түрлі нұсқасы бар, олардың әрқайсысы сарғаюдың әртүрлі ауырлығын тудырады. Әдетте балаларда қайта-қайта пайда болатын сары аурулар жиі кездеседі, олар бірте-бірте тұрақты болып кетеді. ABCB11 генінде өт тұздарының экспорттық сорғысы (BSEP) ақуызы, ал ABCB4 генінде көп дәрілік препараттарға төзімділік 3 (MDR3) ақуызы кодталады. BSEP және MDR3 гепатоциттердің апикальды мембранасы арқылы өт тұздары мен фосфолипидтерді, өттің екі негізгі құрауышын, тасымалдау үшін жауапты.

Алагиль синдромы

Алагиль синдромы - бес жүйеге әсер ететін аутосомалық басым ауру, оның ішінде бауыр, жүрек, сүйек, бет және көз. FIH сияқты, соңғы емдеу - бауыр трансплантациясы. Алагиль синдромы бар барлық дерлік науқастарда Notch сигналды жолға қатысатын гендердің мутациялары бар. Олардың көпшілігінде JAG1 генінің мутациясы бар, ал аз бөлігі NOTCH2 генінің мутациясы бар.

Сепсис

Сепсиспен байланысты әртүрлі факторлар холестазды тудыруы мүмкін. Әдетте пациенттерде гипербилирубинемия мен сілтілік фосфатазаның (АЛФ) жоғарылауы кездеседі, бірақ экстремалды деңгейге жетпейді. Сепсис- индуцирленген холестаз, сарысудағы липополисахаридтердің деңгейінің көтерілуіне байланысты болуы мүмкін. Липополисахаридтер гепатоциттердегі өт тұздарының тасымалдаушыларын тежеп, төмендетеді, осылайша холестазға әкеледі. Тиісті араласу болмаса, симптомдар тез нашарлап, бауыр циррозына және жетіспеушілігіне әкелуі мүмкін. Интравеноздық глюкоза майлы қышқылдар синтезінің артуы және олардың бөлінуінің төмендеуі нәтижесінде холестазды тудырады, бұл майлардың жиналуын жеңілдетеді.

Жүктіліктегі интрагепаттық холестаз (акушерлік холестаз)

Жүктіліктегі интрагепаттық холестаз (ЖЖК) - холестаздың ең жиі жүктіліктің үшінші триместрінде байқалатын жедел себебі. ИКБ- нің ерекшелігі - қатты қуыру және сарысу қышқылдарының, сондай-ақ трансаминазалар мен сілтілік фосфатазаның жоғарылау деңгейі. Бұл белгілер мен симптомдар босанғаннан кейін көп ұзамай өздігінен жойылады, бірақ олар кейінгі жүктілікте әйелдердің 45-70%-ында қайта пайда болуы мүмкін. ИКП емдеуде қазіргі деректер адамда кішігірім екіншілік өт қышқылы - урсодеоксихоль қышқылының (UDCA) - қуыруды азайту және бауыр қызметін жақсарту үшін ең тиімді дәрі екенін көрсетеді. ИКП-да эстрогеннің нақты патомеханизмі әлі де түсініксіз болса да, бірнеше түсініктемелер ұсынылған. Эстроген бауырдың синусоидты мембранасының сұйықтығының төмендеуіне әкелуі мүмкін, бұл базальтеральды Na+/ K+ АТФазаның белсенділігінің төмендеуіне әкеледі. На+ градиенттің әлсіздігі қаннан сіңірген сары қышқылдардың натрийге тәуелділігі төмендеуіне әкеледі. Соңғы деректер эстрогеннің холестазды оның метаболиті эстрадиол 17 β D глюкуронид (E2) арқылы ынталандыратынын көрсетеді. ІКП-ға генетикалық бейімділік жағдайларды отбасылық және аймақтық топтастыру арқылы анықталады. Соңғы кезде жүргізілген зерттеулер бойынша, кем дегенде 5% жағдайларда BSEP мутацияларының қатысы бар екені анықталды.

Механизм

Қиындықты көкбауыр майларды қорытуға көмектеседі. Қалқанның түзілуі ағаш бұтақтарына ұқсас бауыр жасушаларының (гепатоциттер) екі іргелес бетінің арасында түзілетін өт каналдарында басталады. Каналикульдер бір-бірімен қосылып, үлкен және үлкен құрылымдарды құрайды, кейде оларды Херинг каналдары деп атайды, олар эпителийлі беті бар кішкентай өт түтікшелерін құрайды. Жарық түтікшелер қосылып, өт түтікшелерін құрайды, олар ақырында бауырдың оң жағын құрғататын оң жақ бас бауыр түтігін немесе бауырдың сол жағын құрғататын сол жақ бас бауыр түтігін құрайды. Екі канал ортақ бауыр каналын құрайды, ол өз кезегінде өт қабығынан кістациттік каналға қосылып, жалпы өт каналын береді. Бұл канал он екі елі ішектің ампуласына кіреді. Холестаз кезінде өт бауыр паренхимасында жиналады. Қиындықты көбейтудің ең көп тараған себептерінің бірі - жоғарғы қан тамырларының бұзылуы. Бұл холедохолития деп аталады, яғни өт тастары жалпы өт жолының ішінде қалады.

Дәрілік заттармен костаздың механизмдері

Дәрі-дәрмектер холестазды 1) бауыр транспортерлеріне, 2) өт каналдары динамикасына және/ немесе 3) жасуша құрылымы мен белок локализациясына әсер етуі арқылы тудырады. Бауыр транспортерлері бауырдағы өт ағыны мен өт қышқылының гомеостазын сақтау үшін өте маңызды. Сондықтан олардың белгілі бір дәрілермен тікелей тежелуі холестазға әкелуі мүмкін. Байланысты тасымалдаушылар арасында BSEP, MDR3, MRP2 4, NTCP бар. Итраконазол сияқты антигрибкоздық азолдар MDR3 және BSEP- ті де ингибициялайтыны көрсетілді, осылайша оларға холестатикалық әлеуетті жоғарылатады. Бірнеше ерекше жағдайларды қоспағанда, холестаздың оптималдық тестілеуі сарысудағы өт қышқылының деңгейінің көтерілуі болып табылады. Алайда, бұл әдетте басқа биомаркерлерді қолдануды қажет ететін клиникалық жағдайлардың көпшілігінде қол жетімді емес. Егер 5' нуклеозидаза және АЛФ ферменттері жоғары болса, интрагепаттық холестазды экстрагепаттық холестаздан ажырату үшін компьютерлік томография (КТ), ультрадыбыс және магниттік резонанс бейнелеу (МРТ) сияқты бейнелеу зерттеулері қолданылады. Алайда, бастапқы деңгейдің жоғарғы шегінен 10 есе жоғары көтерілу интрагепаттық немесе экстрагепаттық холестазды айқын көрсетеді және одан әрі зерттеуді қажет етеді. Алайда, тек қана сарысудағы аминотрансферазаның деңгейін өлшеу холестазды анықтау үшін жақсы маркер болып табылмайды. Пациенттердің үштен бірінде холестаздың болмауымен АЛП деңгейі жоғарылауы мүмкін. Көптеген зертханалар 5' нуклеозидаза мен АЛФ деңгейін өлшемейді, сондықтан кейбір жағдайларда ГГТ өлшенуі мүмкін. Осылайша, GGT жоғарылауы холестаздың пайдалы растау тестісі болу үшін қажетті ерекшелікке ие емес. Бірақ, көбінесе өт жолдарының бұзылуының деңгейін немесе оның себебін анықтау үшін жеткіліксіз, өйткені ол іштегі газды жинап алады, ол көрсеткіштерге кедергі келтіреді. КТ сканерлері ішек газдарына әсер етпейді және артық салмақты пациенттер үшін қолайлы болуы мүмкін. МРТ сканерлері КТ сканерлеріне ұқсас ақпаратты береді, бірақ тыныс алу немесе басқа да дене функцияларының кедергілеріне бейім. КТ, УЗИ және МРТ-ның көмегімен бауырдағы және бауырдан тыс холестаздың айырмашылығы анықталса да, бұғаудың себебі мен ауқымын холангиография арқылы анықтауға болады. Анатомиялық аномалиялар болған жағдайда немесе егер эндоскопиялық ретроградты холангиография нәтиже бермесе, тері арқылы трансгепатикалық холангиографияны қолдануға болады. Обструктивті емес және обструктивті холестазда әдетте өтпен бөлінетін заттар жинақталады, сондай-ақ гепатоциттердің дегенерациясы болады. Гистопатологиялық тұрғыдан қарағанда ең маңызды белгісі - билирубиннің сақталуынан пайда болған пигментация. Микроскоппен қаралғанда, жеке гепатоциттер цитоплазманың ішінде қоңыр жасыл түсті нүктелі болып көрінеді, бұл жасушадан шыға алмайтын өтке ұқсайды. Пигментация Купфер клеткаларының фагоцитозынан пайда болған өттің синусоидтық кеңістікке қайта түсіп кетуін, гепатоциттерде билирубиннің жиналуын және каналикульдерде өттің инсписсикациясын қамтиды. Микроскоппен қараған кезде перивенуляр аймақтағы гепатоциттер ұлғайған және ұсақталған болып көрінеді. Холестаз көбінесе холат стазисімен белгіленеді, бұл перипортальдық гепатоциттерде болатын өзгерістер жиынтығы. Шолатты стазис обструктивті холестазисте обструктивті емес холестазиске қарағанда жиі кездеседі. Шолат стазисі кезінде гепатоциттер алдымен оянады, содан кейін бүлінеді. Микроскоппен қарағанда, бұл жасушаның перифериясы мен ядроның айналасындағы цитоплазманың кеңейгені көрінеді. Мыс құрамында өт сақталғандықтан, мыспен байланысты белоктарды бояуға арналған бояуларды гепатоциттердегі өт жиналуын визуализациялау үшін пайдалануға болады. Гепатоколестаздық розеткалар созылмалы холестазмен ауыратын балаларда пайда болуы мүмкін. Гистологиялық тұрғыдан бұл екі немесе одан да көп гепатоциттер ретінде псевдотубулярлық түрде байқалады, олар кеңейтілген өт каналикульдерінің сегментін қоршап тұрады. Гигант жасушалардың пайда болуына, бәлкім, өт тұздарының жуғыш қасиеттері себепші болады, бұл жақтаулық мембрананың жоғалуына және гепатоциттердің қосылуына әкеледі. Алагиль синдромы кезінде гепатоциттердің дегенерациясы сирек кездеседі. Ұзақ холангит порталды жолдардың өзгеруіне де әкелуі мүмкін. Бұл созылмалы сепсис кезінде пайда болады және өт түтіктерінің кеңейуіне әкеледі. Портальді жолдың емісуі өттің ұсталуының нәтижесін...

Медициналық басқару

Холестаз ауруы бар науқастардың едәуір бөлігі (80%) ауру кезінде бір мезгілде қуыру сезіміне ұшырайды. Бұл аурудың салдарынан науқастың өмір сүру сапасы төмендейді, себебі ол ұйқыға, зейінге, жұмыс қабілетіне және көңіл-күйіне әсер етеді. Емдеудің көптеген әдістері бар, бірақ олардың тиімділігі науқас пен оның жағдайына байланысты. Тиісті емді анықтау үшін визуалды аналогтық шкала немесе 5D қышыну шкаласы сияқты шкаланы қолдану пайдалы болады. Мүмкін болатын емдеу әдістері антигистаминдік, урсодеоксихоль қышқылы және фенобарбитал. Нальфурафин гидрохлориді созылмалы бауыр ауруы салдарынан пайда болатын қуыруды емдеу үшін де қолданылуы мүмкін және жақында Жапонияда осы мақсатта мақұлданды. Холестирамин сияқты өт қышқылымен байланысатын шайырлар ең көп таралған емдеу әдісі болып табылады. Бұл емнің жанама әсерлері шектеулі, олардың ішінде іш қату мен ішек-қарынның көтерілуі бар. Басқа кең таралған емдеу әдістеріне рифампицин, налоксон және сертралин жатады. Бауырдың холестазиялық ауруы кезінде билирубин концентрациясы өсе бастағанда майда еритін витаминдердің жетіспеушілігі де пайда болуы мүмкін. Бұл жағдайды басқару үшін витаминдер деңгейін сақтау үшін А, D, Е және К дәрумендерін қабылдау ұсынылады. Қант холестатының ауруы липидтерге әсер етіп, дислипидемияға әкелуі мүмкін, бұл коронарлық артерия ауруының қаупін тудырады. Статиндар мен фибраттар әдетте холестазиялық бауыр ауруы бар науқастарды емдеу үшін липидті төмендететін терапия ретінде қолданылады. Жүкті әйелдерде S аденозилметиониннің есік ішіндегі холестазды тиімді емдеуге болатыны дәлелденді. Дексаметазон - қатты қышудың симптомдарына қатысты тиімді емдеу.

Зерттеу бағыттары

Бастапқы склерозирушы холангит (БСК) - бауырдың холестатикалық ауруларының ең кең таралғандарының бірі, бірақ емдеудің мүмкіндіктері әлі де шектеулі. Алғашқы өт жолағын холангитті емдеу (ПВК) жиі урсодеоксихоль қышқылымен (УДКА) жүргізіледі және басқа қолайлы балама болмағандықтан, ол (УДКА) жауап бермейтіндер үшін проблема тудырады. Алайда молекулалық биохимия саласындағы технологияның дамуы және өт қышқылының реттелуін жақсырақ түсіну нәтижесінде жаңа фармакологиялық емдер қарастырылды. Алғашқы өт жолақтары холангитпен ауыратын науқастарға алғашқы емдеу ретінде қазіргі нұсқаулар 1315 мг/ кг урсодезоксихоль қышқылын ұсынады. Бұл препарат өт жолдарының бикарбонат секрециясын ынталандырады, бауыр трансплантациясы қажет болмай-ақ өмір сүруді жақсартады және өте жақсы шыдайды, сондықтан ол идеалды емдеу әдісі болып табылады. Алайда, алғашқы өт жолақтары холангиті бар пациенттердің шамамен 40% - ы UDCA- ға жауап бермейді. 2016 жылы тәжірибелер UDCA-ға жеткіліксіз жауап берген науқастардың жартысында бауыр үшін пайдалы жақсартулар байқалғаннан кейін, Obeticholic acid PBC үшін АҚШ Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасымен мақұлданды. Бастапқы склерозирушы холангит - бұл ауыр бауыр ауруы, өйткені емдеудің мүмкіндіктері шектеулі. Үшінші фазалық қан тамырларының қатқыры үшін урсодезоксихоль қышқылының тиімділігі әлі де белгісіз, зерттеушілер өзара қайшылықты ұсынымдар береді. Бір зерттеуде UDCA биохимиялық функцияларды жақсартқаны, бірақ өлім-жітім немесе трансплантациясыз тіршілік ету деңгейін төмендеткені анықталды.

Пероксисомалық рецептор агонисттері

Қиын қышқыл гомеостазының маңызды регуляторы пероксисомалық пролифератор белсендірілген рецептордың альфа және дельта изоформалары (PPARα, PPARδ). PPARα функциясы - ол өт қышқылының бөлінуі мен ядролық транскрипция факторларына әсер ету арқылы қабынуды төмендету. Белгілі бір агонист фибраттар болып табылады, ал клиникалық зерттеулерде пациенттердің көпшілігінде биохимиялық жауап байқалды. Безафибратпен бірге қолданылатын комбинациялық терапияда биохимиялық жағынан айтарлықтай жақсару байқалды, пациенттердің 67% - ында сілтілік фосфатаза деңгейі қалыпқа келді. ПКК- мен ауыратын 48 науқасты зерттеудің тағы бір нәтижесі бойынша, безафибрат пен УДКА- ның қосындысы барлық науқастарда сілтілік фосфатазаның төмендеуін көрсетті. Сонымен қатар, зерттеу барысында емделгендердің қуырулары айтарлықтай жеңілдегені анықталды. Алайда фибраттар бірқатар жағымсыз әсерлерге, соның ішінде артритке, аяқ едемдеріне, полидипсияға және миалгияға әкеледі.

Фарнезоидтық X рецепторларының агонисттері

Жаңа емдеу әдісі farnesoid X рецепторының желке қышқылының гомеостазын реттеуге жауапты екендігін көрсетеді. Бұл ядролық гормон рецепторының агонистін емдеудің ықтимал түрі ретінде қарастырылады, өйткені ол өт қышқылының синтезін және реабсорбциясын төмендетеді. Сонымен қатар, фарнезоидтық Х рецепторы липидтер мен глюкозаның гомеостазы үшін, сондай-ақ патогенді тану үшін ішінара жауапты. Сондықтан фарнезоид X рецепторының агонисттері токсикалық өт қышқылдарының бауырға әсерін азайту үшін антихолестатикалық ортаны қалыптастыруы мүмкін. 2018 жылдың ақпан айында FDA OCA үшін қара қорапты ескерту жасады. Жақында жүргізілген зерттеулер бойынша, егер препарат UDCA-мен бірге берілсе, цирроз мен бауыр трансплантациясының жиілігі төмендейді. Тағы бір мақсат - ретиноид X рецепторының активаторы - транс ретиноид қышқылы (ATRA). In vitro және жануарлар зерттеулерінде ATRA қан қышқылының мөлшерін төмендетіп, бауыр қабынуын азайтатынын анықтады.

24-Нурсодезоксихоль қышқылы

Соңғы кездегі холестаздың жаңа емдеу әдісін зерттеуге мүмкіндік беретін ғылыми жаңалық: гидрофильді орта мен бикарбонат өндірісі гепатоциттерді өт қышқылынан қорғайды. Мысықтарда norUDCA- ні қолданудың нәтижелі нәтижелері байқалды, препараттың антипролиферативтік және қабынуға қарсы қасиеттері бар. Жақында жүргізілген клиникалық зерттеуде norUDCA дозаға тәуелді түрде ALP деңгейін едәуір төмендеткенін анықтады. Бұл norUDCA- ні қарастыруға қолайлы мүмкіндік етеді, өйткені ол холестазды емдеуде маңызды рөл атқарады.

Иммуномодуляциялық емдеу

ПБК кезінде бауыр Т және В жасушаларымен толтырылады, бұл жағдайдың нашарлауына ықпал етеді. Сондықтан кейбір емдеу әдістері осы иммундық жасушалардың антигендерін нысанаға алуды қарастыруда. Моноклональды антидене - ритуксимаб В- клеткаларындағы CD20 антигенін нысанаға алады және басқа ревматологиялық аурулардың кең ауқымында қолданылуда. Ашық зерттеуде 6 пациенттің АЛП деңгейі ритуксимаб инфузиясынан кейін жақсарды. Алайда, ритуксимабтың тиімділігі әлі күнге дейін белгісіз, әрі қарай зерттеулер мен сынақтар күтілуде. ПБК- нің әсерінен интерлейкин 12 және интерлейкин 23- дің деңгейі де жоғарылауы мүмкін. Бұл интерлейкин 12 және 23- ге қарсы бағытталған моноклоналды антитело - устекинумабтың тиімділігін зерттеуге талпындырды. Бір экспериментте оның сарысудағы АЛП деңгейін айтарлықтай жақсартпағаны анықталды. Зерттеушілер тіпті иммуномодуляторлық терапия тіпті мүмкін емес аурудың озық сатыларына көшуге мүмкіндік беру арқылы науқастарды қауіпке ұшыратқаны үшін сынға түсті.

Ішек микробиомы

Бірнеше созылмалы бауыр ауруларында ішек микробиомы, яғни тумысынан пайда болған және бейімделген иммундық жүйені реттейтін микробиомы әсер етеді. Бұл иммунологиялық дамудың қалыпсыз дамуына және біріншілік өт қышқылдарының жиналуына әкелуі мүмкін. Осы мәліметтерді пайдалану арқылы желке қышқылының ішек микробиотасының холестаз үшбұрышы ПБК мен ПСК патогенезінде қатысы бар деп есептеледі. Өйткені, өт қышқылдары ішек микробиотасын реттейді; бұл жердегі бұзылу холестаздың дамуына және өршуіне әкелуі мүмкін. Бұл ақпарат зерттеушілерді жаңа емдеу әдістерін табу үшін микробиотаны антибиотиктер мен пробиотиктер арқылы өңдеуге талпындырды. PSC үшін тексерілген кейбір антибиотиктерге кеңінен зерттелген және қайта қаралған ванкомицин кіреді. Препаратты қолдану АЛП деңгейінің елеулі төмендеуімен бірге анықталды, бірақ ұзақ мерзімді клиникалық пайдасы белгісіз. Биохимиялық технологияның дамып келе жатқанынан кейін, болашақ мақсаттар пайда болды, бұл олардың жүзеге асырылуын бағалау үшін көптеген зерттеулер мен сынақтарды жүргізуге себеп болды. Фибраттар, FXR агонисттері және norUDCA - барлығы холестаз үшін инновациялық терапия.