Г.Ф. Гендельдің тұңғыш операсы «Альмира, Кастилия королевасы» (1705) туралы ақпарат. Гамбургтағы шығармашылық жолы, премьера және операның ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1705 жылы Георг Фридрих Гендельдің операсы
опера
1705 opera by George Frideric Handel
the opera
"Альмира, Кастилия королевасы" ("Almira, Königin von Castilien", HWV 1; толық атауы: Der in Krohnen erlangte Glücks Wechsel, oder: Almira, Königin von Castilien) – Гендельдің 19 жасында жазған тұңғыш операсы. Ол алғаш рет 1705 жылғы қаңтарда Гамбург қаласында қойылды.
Almira, Königin von Castilien ("Almira, Queen of Castile", HWV 1; full title: Der in Krohnen erlangte Glücks Wechsel, oder: Almira, Königin von Castilien) is Handel's first opera, composed when he was 19 years old. It was first performed in Hamburg in January 1705.
Өмірбаян
Георг Фридрих Гендель 1703 жылғы жазда Гамбург қаласына келіп, жергілікті базарда – Генсемаркттегі театрда скрипкашы болып ойнады. Кейін ол оркестрде клавесин де тартып берді. Оның алғашқы операсы – Singspiel деп жарияланған, бірақ онда сөйлеу диалогы жоқ – 1705 жылдың 8 қаңтарында тұңғыш рет қойылды, оған дейін бірнеше ай бойы жазылған еді. Италиялық либреттоны Джулио Панчери 1691 жылы Венецияда Джузеппе Беневентоның «Л’Альмира» операсы үшін жазған. Гендель қолданған неміс тіліне аудармасын Фридрих Кристиан Фейсткинг жасады. Операның речитативтері неміс тілінде, көптеген ариялар да неміс тілінде болғанымен, Гамбург опера театрындағы дәстүр бойынша, көптеген ариялар итальян тілінде орындалды. «Альмира» – Гендельдің көптеген операларының арасында кастратоға рөл берілмеген жалғыз операсы. және 2013 жылы Бостонның ерте музыка фестивалінде қойылды.
Georg Friedrich Händel came to the city of Hamburg in the summer of 1703 and played as a violinist in the theatre at the Gänsemarkt, the local market place. On later occasions, he also played the harpsichord in the orchestra. His first opera – announced as a Singspiel although it has no spoken dialogue – was premiered on 8 January 1705, after being composed in the months directly preceding this. An Italian libretto was written by Giulio Pancheri in Venice in 1691 for Giuseppe Benevento's opera L'Almira. The German translation used by Handel was made by Friedrich Christian Feustking. The recitatives of the opera are in German, and while most of the arias are also in German, many are in Italian, as was the custom at the opera house in Hamburg. Almira is the sole example among Handel's many operas with no role for a castrato. and by the Boston Early Music Festival in 2013.
Қысқаша мазмұны
Фикциялық оқиға ортағасырлық Вальядолид қаласында өрбиді.
The fictional story is set in medieval Valladolid.
1-ші акті
Алмира ханшайым әкесінен тақ мұрагерлік етіп, опера оның тәж кию рәсімімен басталады. Жаңа патшайымның қамқоршысы Консалво әкесінің өлім алдындағы соңғы тілегін оған сеніп тапсырғанын айтқанда, ол алаңдайды – яғни, Альмира "Консалво әулетінен" шыққан біреумен үйленуі керек. Консалвоның жалғыз ұлы, Осман есімді жаужүрексіз әскер офицері болғандықтан, әкесі онымен үйленуін қалағандай көрінеді. Бұл Альмира үшін қуантарлық жаңалық емес, себебі ол жеке хатшысы Фернандоға бейбақ ғашық. Осман осылайша патшалық дәрежеге көтерілуге риза, бірақ ол да ханшайым Эдилияға ғашық. Алмира салтанатты кеште сүйікті Фернандоның Эдилиямен әдемі тілдесіп жатқанын қателе түсіріп, қызғанышқа толады. Көңілі толмаған, шаршаған Осман ханшайым Беллантенің тағы бір сәнді кешінде болады.
Princess Almira has inherited the throne from her father and the opera opens with her coronation. The new queen is disconcerted when her guardian Consalvo claims that her father entrusted him with his dying wish, namely that Almira should marry someone from "Consalvo's house" and since he only has one son, a rather feckless army officer called Osman, it would seem her father wished her to marry him. This is unwelcome news to Almira as she is desperately in love with her private secretary, a young man of unknown parentage named Fernando. Osman is not unhappy to be elevated to royal status in this way, but he too is already in love with someone else, the Princess Edilia. At an elaborate court entertainment, Almira mistakenly believes that her beloved Fernando is flirting with Edilia and becomes consumed with jealousy. The restless and jaded Osman attends another brilliant festivity given by Princess Bellante.
2-ші акті
Белланте ханшайым Османға ғашық болды, бірақ Османның әкесі Консалво Беллантеге ғашық болып, ол оны ашуландырады және тоқтатуға тырысады. Осман, Эдилияға ғашық болса да, патшалық тұлға болуды ұнатады, сондықтан Альмирамен үйленуге құштар және Альмирамен ықпалы бар Фернандодан оның атынан сөйлесуді сұрайды. Мавританияның патшасы Раймондо Мавританияның "екі елшісі" ретінде маскировкаланып, Альмираның сарайына келеді және оның махаббатын жеңуге тырысады. Алмира әлі күнге дейін оның хатшысы Фернандоға ғашық болғандықтан, оған қызығушылық танытпайды, бірақ ол оған ешқашан айтпаған. Ол өзіне деген адалдықты мойындау үшін оған барады, бірақ Осман пайда болады және Альмираны өзі үшін емес, күйеуі ретінде алатын мәртебесін қалайды, Фернандоға пышақ соғуға дайын, Алмира одан пышақты тартып алады. Эдилия өзінің сүйіктісі Османның енді Альмирамен үйленуге құштар екендігін біліп, қызғанышқа түседі. Фернандоның қызметшісі Табарко осы махаббат түйіндеріндегі әртүрлі адамдардың хат-хабарларын табады және олардың барлық хаттарын ашып оқиды.
Princess Bellante has fallen in love with Osman, but Osman's father, Consalvo, is amorously pursuing Bellante, which she finds annoying and tries to put a stop to. Osman, although in love with Edilia, thinks it will be grand to be a royal personage, so is keen to marry Almira, and asks Fernando, whom he knows has influence with Almira, to speak to her on his behalf. The king of Mauretania, Raymondo, disguising himself as the "ambassador" from Mauretania, makes an appearance at Almira's court and tries to win her love. Almira is not interested, being still in love with her secretary Fernando, although she has never told him so. She goes to him to confess her devotion, but Osman appears and, desiring Almira not for herself but the status he would gain as her husband, is about to stab Fernando when Almira grabs the dagger from him. Edilia gets wind of the fact that her sweetheart Osman is now keen to marry Almira and throws a jealous fit. A servant of Fernando, called Tabarco, comes across correspondence from these various people in these love tangles, and opens and reads all their letters.
3-ші акт
Реймондоға арналған әсем сарайлық маскада Фернандо, Осман және Консалво Еуропа, Азия және Африканы әйелдеп бейнелейді. Реймондо енді Эдилияның махаббатын жеңіп алуға тырысады, бірақ ол әлі де Османға ғашық. Принцесса Белланте Консалвоның маған келмейтін ықыласын тағы да бір рет қабылдамайды. Шындығында, Белланте енді Османға ғашық. Табарко Фернандодан Альмираға қоштасу хатын және отбасылық мұра – рубин береді, ал Консалво рубинды көргенде Фернандоның өте ұзақ жылдардан жоғалған ұлы екенін түсінеді. Енді Альмира Фернандоға үйленіп, әкесінің өлім төсегіндегі тілегін орындай алады, Белланте Османға үйленеді, ал Эдилия Рамондоны қабылдайды. Барлығы оқиғаның бақытты аяқталуын тойлайды. Австралиялық Лист зерттеушісі және пианист Лесли Ховард осы туындыны Hyperion Records компаниясының толық Лист сериясының бір бөлігі ретінде жазды.
At an elaborate court masque in honour of Raymondo, Fernando, Osman and Consalvo allegorically impersonate Europe, Asia and Africa. Raymondo now tries to woo Edilia, but she is still in love with Osman. Princess Bellante once again rebuffs the unwelcome attentions of Consalvo. In fact Bellante is now smitten with Osman. Tabarco hands a goodbye letter and a family heirloom, a ruby, from Fernando to Almira, and when Consalvo sees the ruby he realises that Fernando is his long lost son. Now Almira can marry Fernando and still fulfill her father's dying wish, Bellante will marry Osman and Edilia will accept Raymondo after all. All celebrate the fortunate outcome of events. Australian Liszt scholar and pianist Leslie Howard has recorded this work as part of Hyperion Records' complete Liszt series.