Эдвард Кинг: Англиялық епископ және ғалымның өмірі мен қызметі
Edward King (bishop of Lincoln)
Эдвард Кинг – Англиялық епископ, дін ғалымы. Линкольн епископы (1885-1910). Куддестон колледжінің директоры, Оксфорд университетінің профессоры болды. Тарихы мен отбасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық англикандық епископ және ғалым, Ирландия шіркеуінің епископы.
British Anglican bishop and academic
the Church of Ireland bishop
Эдвард Кинг (29 желтоқсан 1829 – 8 наурыз 1910) – британдық англикандық епископ және ғалым. 1885 жылдан 1910 жылға дейін Англия шіркеуінде Линкольн епископы қызметін атқарды. Епископтыққа бекітілгенге дейін, ол англо-католиктік теологиялық колледж – Куддесдон колледжінің директоры (1863–1873) болды, содан кейін Оксфорд университетінде пасторальдық теология профессоры (1873–1885) қызметін атқарды.
Edward King (29 December 18298 March 1910) was a British Anglican bishop and academic. From 1885 to 1910, he served as Bishop of Lincoln in the Church of England. Before his consecration to the episcopate, he was Principal of Cuddesdon College (1863–1873), an Anglo Catholic theological college, and then Regius Professor of Pastoral Theology at the University of Oxford (1873–1885).
Өмір
Кинг Рочестер архидиаконы және Кенттегі Стоунның ректоры Уолкер Кингтің екінші ұлы, ал Рочестер епискобы Уолкер Кингтің немересі болды. Оның сіңілісінің ұлы, 1882 жылы Англия құрама командасы үшін футбол ойнаған дін қызметкері және канон Роберт Кинг еді. Оның анасы Анна, Уильям Хеберден кішінің (1767–1845) қызы, Георг III-нің жеке дәрігері болған. Кинг Оксфордтағы Ориел колледжін бітірді. 1854 жылы дін қызметкері болып тағайындалды және төрт жылдан кейін Каддесдон теологиялық колледжінің (қазір Рипон колледжі Каддесдон) капелланы және лекторы болды. 1863 жылдан 1873 жылға дейін Каддесдон колледжінің директоры қызметін атқарды, содан кейін премьер-министр Уильям Эварт Гладстон оны Оксфордтағы Пасторальдық теологияның королдік профессоры және Христос шіркеуінің каноны етіп тағайындады.
King was the second son of Walker King, Archdeacon of Rochester and rector of Stone, Kent, and grandson of Walker King, Bishop of Rochester; his nephew was Robert King, a priest and canon who played football for England in 1882. His mother, Anne, was the daughter of William Heberden the Younger (1767–1845), Physician in Ordinary to George III. King graduated from Oriel College, Oxford. He was ordained in 1854 and four years later became chaplain and lecturer at Cuddesdon Theological College (now Ripon College Cuddesdon). He was principal at Cuddesdon from 1863 to 1873, when the prime minister, William Ewart Gladstone, appointed him Regius Professor of Pastoral Theology at Oxford and canon of Christ Church.
Белгілі англо-католик
Кинг Англия шіркеуіндегі жетекші англо-католик теологиялық колледжінің, Оксфордтың Санкт-Стефан үйінің негізін қалаушы болды, ол 2003 жылдан 2023 жылға дейін Оксфорд университетінің тұрақты жеке залы болып табылды. Сыртқы әлемге Кинг сол кезде англо-католик және Эдвард Пузидің ең жақын достарының бірі ретінде танымал болды (тіпті 1882 жылы оның жаназасында шатыр тасушы болып қызмет етті), бірақ Оксфордта, әсіресе жас адамдар арасында, ол өзінің сүйкімділігі мен адалдығымен ықпал етті. Кинг анасына дайын болған, ол Кудсдон мен Оксфордта оның үйін басқарып, лауазымына сәйкес қонақтарды қабылдап көмектескен. Кинг ешқашан үйленбеді, ал анасы 1883 жылы қайтыс болды. Ағылшын шіркеуінің белгілі бір мүшесі болған Кинг 1874 жылғы Қоғамдық құлшылық регламенті заңы бойынша (Оксфорд қозғалысының өсуін шектеу мақсатымен Кантерберий архиепискобы Арчибальд Кэмпбелл Тейт және премьер-министр Бенджамин Дизраэли Гладстонның қарсылығына қарамастан қабылдаған) сот ісіне тартылды. 1879 жылы Кингтің қасиетті тамаққа қатысты жазбалары жергілікті пастордың памфлетінде "римдік" деп сынға ұшырады.
King became the principal founder of the leading Anglo Catholic theological college in the Church of England, St Stephen's House, Oxford, which from 2003 to 2023 was a permanent private hall of the University of Oxford. To the world outside, King was known at this time as an Anglo Catholic and one of Edward Pusey's most intimate friends (even serving as a pall bearer at his funeral in 1882), but in Oxford, and especially among the younger men, he exercised influence by his charm and sincerity. King had also been devoted to his mother, who assisted him at Cuddesdon and Oxford by keeping his house and entertaining guests as his position required. King never married and his mother died in 1883. A leading member of the English Church Union, King fought prosecutions in lay courts under the Public Worship Regulation Act 1874 (which Archibald Campbell Tait, Archbishop of Canterbury, and the prime minister, Benjamin Disraeli, had secured over Gladstone's opposition in order to restrict the growing Oxford Movement). In 1879 King's writings concerning Holy Communion were criticised as "Romish" in a pamphlet by a local vicar.
Линкольн епискобы
1885 жылы Гладстонның шақыруымен, ол қайтадан премьер-министр болғанда, Кинг Линкольн епископы болып қабылданды, ол Джон Уэслидің діни округі болғандығын атап өтті. Қасиеттілік беруге қатысқан епископтардың ішінде Кентербери архиепискобы Эдвард Уайт Бенсон, Оксфорд епискобы Джон Маккарнесс және Элли епискобы Джеймс Вудфорд болды. Басқа епископтар: Лондон епискобы Фредерик Темпл, Рочестер епискобы Энтони Торольд, Ньюкасл епискобы Эрнест Уилберфорс, Ноттингем епискобы Эдвард Троллоп, Бедфорд епискобы Уолшем Хоу, Рипон епискобы Уильям Бойд Карпентер және Претория епискобы Генри Бусфилд. Тейт 1882 жылы қайтыс болғанымен, пуритандық топ наразылықтарын білдіруді жалғастырды, оның ішінде Линкольнде Дж. Ханчард Кингтің өмірін сипаттап, оның римдік бейімділіктерін сынады.
In 1885, upon Gladstone's invitation when he again became prime minister, King accepted consecration as Bishop of Lincoln, which he noted had been the diocese of John Wesley. The consecrating bishops included Edward White Benson, Archbishop of Canterbury, with presenting bishops John Mackarness, Bishop of Oxford and James Woodford, Bishop of Ely. Other consecrating bishops were Frederick Temple, Bishop of London; Anthony Thorold, Bishop of Rochester; Ernest Wilberforce, Bishop of Newcastle; Edward Trollope, Bishop of Nottingham; Walsham How, Bishop of Bedford; William Boyd Carpenter, Bishop of Ripon; and Henry Bousfield, Bishop of Pretoria. Although Tait had died in 1882, the Puritan faction continued to voice its objections, including at Lincoln where J. Hanchard published a sketch of King's life, criticizing his Romish tendencies.
"Ритуалдық іс-әрекеттер" туралы шағымдар
1888 жылы Кливторпстан келген шіркеу күзетшісі, Шіркеу қауымдастығының қаржыландыруымен, Линкольн қаласындағы Говт шіркеуіндегі Санкт-Петерде өткізілген қызмет туралы шағым түсірді. Ол алты ритуалдық амалды қабылдаған деп айыпталды. Кингтің 1874 жылғы Қоғамдық құлшыныс туралы заң бойынша лаиктер сотында қудаланудан қорғау үшін Кентербери архиепискобы Бенсон өзінің архиепископтық сотын қайта жаңғыртты (1699 жылдан бері іс жүзінде тоқтап тұрған). Ол «Линкольн үкімінде» Кингке қарсы екі бап бойынша шешім шығарды: аралас тостаған, алтарь шамдары, шығысқа қарап оқылатын құлшыныс және Агнус Деи рұқсат етілді, бірақ күнәһарларды кешіру және бата беру кезіндегі крест белгісі Кингтің әрекеттері архиепископтың үкіміне толық сәйкес келмеді. Кейбіреулер бұл процесті ритуализмге қарсы қозғалыстың жеңілісі деп есептеді, бірақ ол Кинг үшін физикалық және эмоционалдық тұрғыдан қиын болды, өйткені оның дене бітімі ерекше мықты емес еді. Он жылдан кейін, Фредерик Темпл Бенсонның (1883–1896) орнын Кентербери архиепискобы ретінде басып алғаннан кейін, ол және Йорк архиепискобы Уильям Маклаган, түкірту және шамдар қолданғандары үшін екі дін қызметкерін соттады және Кингке олардың айыпталуы туралы хабарлады, ол оған бағынды. Кейіннен Кингтің көптеген литургиялық тәжірибелері, күнәһарларды кешіру және бата беру кезінде крест белгісін жасау және құлшыныс кезінде элементтерді араластыру сияқты, бұрынғы сын-ескертпелерге ұшыраған жаңашылдықтар ретінде кең таралды. «Линкольн үкімі» екі маңызды жайт бойынша маңызды болды. Біріншіден, даулы ритуалдық мәселелер заңмен шешілді. Екіншіден, Кентербери архиепискобының өзінің бір субсидиарлық епископын шіркеулік қылмыстар жасады деген айыппен соттауға құқығы бар екендігі сот кеңесінің және архиепископтың өзінің кеңесшілерімен келісімде жарияланды.
In 1888, a complaint by a churchwarden from Cleethorpes, funded by the Church Association, concerning a service conducted at St Peter at Gowts church in Lincoln, was brought against King. He stood accused of tolerating six ritualistic usages. To avoid King's prosecution in a lay court under the Public Worship Regulation Act 1874, Benson, the Archbishop of Canterbury, revived his own archiepiscopal court (inactive since 1699). In his "Lincoln Judgment", he found against King on two counts–ruling that the mixed chalice, altar candles, eastward facing celebration, and Agnus Dei were permissible but that the sign of the cross at both the absolution and blessing were not King loyally conformed his practices to the archbishop's judgment. Some considered the process a repudiation of the anti ritualism movement, though it proved physically and emotionally taxing for King, whose physique had never been particularly robust. A decade later, after Frederick Temple succeeded Benson (1883–1896) as Archbishop of Canterbury, he and William Maclagan, Archbishop of York, prosecuted two priests for using incense and candles, and notified King of their condemnation, which he abided. Later, many of King's liturgical practices became commonplace, including making the sign of the cross during the absolution and blessing, and mixture of elements during the service, for which the criticisms had been upheld as an innovation. The Lincoln Judgment had a permanent importance in two respects. First, certain disputed questions of ritual were legally decided. Secondly, the jurisdiction of the Archbishop of Canterbury alone to try one of his suffragan bishops for alleged ecclesiastical offences was considered and judicially declared to be well founded both by the Judicial Committee of the Privy Council and by the Archbishop himself with the concurrence of his assessors.
Епископ ретінде Кингтің пасторлық қызметі
Епископ ретінде Кинг өзінің епархиясындағы пасторлық қызметке, әсіресе шаруалар мен өнеркәсіп жұмысшыларының арасындағы, сондай-ақ айыпталған тұтқындар арасындағы кедейлерге көмек көрсетуге өзін толық арнады. Ол теміржолшылар кәсіби одағын, Бур соғысындағы капелланды және миссионерлерді қолдады. 1909 жылы ол Брасеноз колледжінің 400 жылдығына қатысу үшін епископ ретінде Оксфордқа сапар шекті.
As bishop, King devoted himself to pastoral work in his diocese, particularly among the poor, both farmers and industrial workers, as well as condemned prisoners. He supported the Guild of Railway men as well as chaplains in the Boer War and missionaries. In 1909 he visited Oxford in his episcopal capacity for the 400th anniversary of Brasenose College.
Өлім және мұра
Кинг 1910 жылы 8 наурызда Линкольн қаласында, таңғы құлшын айтылып жатқанда 80 жасында қайтыс болды және Линкольн соборының монастырьдық галереясына жерленді. Англия шіркеуінің күнтізбесі Кингті 8 наурызда, оның қайтыс болған күні "кіші мереке" немесе "қара әріп күні" деп еске алады. 1913 жылы оның немере інісі, Rev. Канон Роберт Стюарт Кинг, Ли-он-Сидегі Әулие Климент шіркеуінде Кингтің естелігі үшін шағын ғибадатхана салдырды. 2010 жылы Кентерберий архиепискобы Роуэн Уильямс Кингтің қайтыс болғанына 100 жыл толуын атап өту үшін Линкольнге епископтық сапар жасады. Кингтің пасторлық теологияға қосқан үлесі мен епископтық тәжірибені жаңартқандығын айтқаннан кейін, Уильямс жергілікті шіркеу газетіне берген сұхбатында бұрынғы қудалауды шіркеу мен мемлекет үшін ұятты жағдай деп атады.
King died in Lincoln as Matins sounded on 8 March 1910 aged 80 and was interred in the Lincoln Cathedral's cloister. The calendar of the Church of England remembers King with the status of a "lesser festival" or "black letter day" on 8 March, the date of his death. In 1913 a lady chapel was erected in King's memory at St Clement's Church, Leigh on Sea, by his nephew, Rev. Canon Robert Stuart King. In 2010 Rowan Williams, Archbishop of Canterbury, scheduled an episcopal visit to Lincoln to commemorate the 100th anniversary of King's death. In addition to citing King's contributions to pastoral theology and reinvention of episcopal practices, in an interview with the local church paper Williams called the former prosecution an embarrassment to the church and the state.