Эмеривилл қабық төбесі: ежелгі Охлоне халқының тарихы мен тағдыры
Emeryville Shellmound
Калифорниядағы ежелгі Ohlone тайпаларының тарихы: Chochenyo мәдениеті, Emeryville қаласының бас қаласы болған шағын төбелер мен қазбалар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың ортасында
Midden in the United States
Тарих
800 жылдан бастап, осы жерде, шығанақтың жанында, Олон тайпасына жататын үндістер өмір сүрген. Сан-Франциско шығанағы аймағы бірнеше диалект сөйлейтін топтарға бөлінген, олардың ең дамыған қоғамы Аламида округінде тұратын Чоченян тайпасы болды. Эмеривилл олардың астанасы болған деп есептеледі. Алғашқыда 60 футтан (18 м) биіктігі мен 350 футтан (107 м) диаметрі бар, қабықтан құралған үйінді, кішкентай төбе құрады және физикалық тұрғыдан бірнеше жақын төбелермен төменгі жатқан қалдықтар арқылы байланысты болды. Оның ең биік нүктесінен шығанақ пен Алтын қақпаның әдемі көрінісі ашылар еді. Археологтар үндістердің негізінен теңіз жануарлары мен жануарлардың сүйектерінен, осы жерде миллиондаған адамдар жеген тағамдардың қалдықтарынан тұратын қабық үйіндісін салғанын айтады. Олар теңіз өнімдерін аулағаннан кейін тастаған қабықтар жүздеген мың шаршы фут жерді жапқан, бірнеше конус тәрізді үйінділермен белгіленген. Дәлелдер бұл жердің кем дегенде 2800 жыл бұрын, 400 жыл бұрын мекенделген үлкен ауыл болғанын көрсетеді. Үндістер оны өлгендерді жерлеу орны ретінде де пайдаланған. Бұл орын Шығыс шығанағының алғашқы қоныстану кезінен бастап археологиялық ескерткіш ретінде танылды және АҚШ-тағы ең алғашқы археологиялық зерттеулердің бірі болды. Калифорния университеті 1902 және 1920 жылдары қазба жұмыстарын жүргізген кезде, үйіндінің негізінен моллюск, мидия және устрица (көбінесе Олимпия устрицасы) қабықтарынан, көптеген коктейль қабықтарынан тұратынын анықтады. 1870 жылдан 1924 жылға дейін бұл жерде үлкен ойын-сауық паркі жұмыс істеді. Паркте жарыс жолы, екі би залы, барлар, карусель, боулинг аллеясы және ұлттық жарыстар өткізілетін әлемдік деңгейдегі ату полигоны болды. 1900 жылдардың басында жарыс жолында ауадан жеңіл және ауадан ауыр ұшу машиналарын көрсетулер де өткізілді. Би павильондарының бірі қабық үйіндісінің үстінде орналасқан, бұл келушілерге шығанақтың тамаша көрінісін ұсынды. Сол кезде қабық үйіндісі паркі өте танымал болды және Сан-Франциско шығанағының барлық аймақтарынан келген көптеген адамдар үшін сүйікті орынға айналды. 1920 жылдары спирттік ішімдіктерге тыйым салынғаннан кейін келушілер саны күрт азайды, парк құлдырап, сатылды. Қабық үйіндісі орнында 1924 жылдан 1999 жылға дейін ірі өнеркәсіптік кәсіпорын орналасқан, ол 1999 жылы Эмеривилл қаласының қайта құру агенттігімен бұзылды. Бұзу кезінде жұмысшылар 1924 жылы өнеркәсіптік кәсіпорынның құрылысымен жойылған деп есептелген, ежелгі Олон үндістерінің тұрағы – Эмеривилл қабық үйіндісінің қалдықтарын қайта тапты. Наразылықтарға қарамастан, құрылыс жалғасты, және табылған заттар мен қалдықтар тағы да жабылып қалды. 1924 жылы Эмеривилл қабық үйіндісінің бұзылуын көрсететін суреттер оның жойылғанын нақты көрсетеді. Алайда, 1920 жылдары қолданылған құрылыс техникасының кішкентай өлшемдері және сол кездегі құрылыс әдістерінің ерекшеліктері қазіргі заманғы құрылыс әдістеріне қарағанда жер бетіне аз зиян келтірді. Шындығында, жер астындағы топырақтың бұзылуы күткеннен әлдеқайда аз болды. 1999 жылы өнеркәсіптік кәсіпорынды алып тастау кезінде археологтар шақырылды және Эмеривилл қабық үйіндісінің бөліктері әлі де сақталғаны анықталды. Қазіргі уақытта бұл жерде Бей-Стрит сауда орталығы мен қабық үйіндісіне арналған шағын саябақ орналасқан.
From 800 B. C., groups of Native Americans called the Ohlone lived at this spot by the Bay. The Bay Area region was divided into several dialect speaking groups, the most advanced society among them called the Chochenyans who resided in the Alameda county region. Emeryville was believed to have been their capital. Originally reported as over 60 feet (18 m) high and some 350 feet (107 m) in diameter, the shellmound constituted a small hill, and was physically linked to several adjacent mounds by extensive lower lying midden deposits. Its peak likely provided sweeping views of the Bay and the Golden Gate. Archaeologists believe that Native Americans constructed the Shellmound which was largely made up of shellfish and animal remains, the remnants of millions of meals consumed at the site by the prehistoric residents. The shells they threw aside from their catches of shellfish eventually covered some hundreds of thousands of square feet, marked by several cones. Evidence indicates that the site was a large village, occupied from at least 2800 years ago to 400 years ago. It was also used by Native Americans as a resting place for their dead. The site was recognized as an archaeological deposit from the time of the first historically recorded settlement of the East Bay, and was subjected to one of the earliest archaeological excavations in the United States. When the University of California excavated this site in 1902, and again in the 1920s, they found that the mound consisted mostly of clam, mussel, and oyster (predominantly Olympia Oyster) shells, with a plentiful mixture of cockleshells. A large amusement park operated on the site from the 1870s through 1924. The park contained a racetrack, two dance halls, bars, a carousel, bowling alley, and a world class shooting range where national competitions were regularly held. In the early 1900s, the racetrack was also the site of public demonstrations of lighter than air and heavier than air flying machines. One of the dance pavilions was actually located atop the shellmound, providing a fantastic view of the bay for party goers. At the time, Shellmound Park was quite an attraction, and was a popular destination for many people from all over the San Francisco Bay Area. With the passage of prohibition in the 1920s, the number of visitors fell off dramatically and the park fell into decline and was sold. The site of the shellmound contained a large industrial plant site from 1924 through 1999, which was demolished by the City of Emeryville Redevelopment Agency in 1999. During the course of demolition, workers at the site rediscovered remnants of the Emeryville Shellmound, a prehistoric Ohlone Indian habitation site, long thought destroyed by the building of the industrial plant in 1924. Despite protest, construction continued, and the artifacts and remains were covered over once again. Photos of the leveling of the Emeryville Shellmound in 1924 certainly suggest this destruction. However, the small size of construction equipment in the 1920s and the different construction techniques used at that time meant that there was far less destruction of the native ground surface than modern construction methods typically inflict. In fact, the disturbance of underlying soils was far less extensive and complete than might have been expected. In 1999, during the removal of the industrial plant, archaeologists were called to the site and it was determined portions of the Emeryville Shellmound still were intact there. The site is currently occupied by the Bay Street Shopping Center along with a small park in memorial to the shellmound.
XIX және XX ғасырлардағы тәртіпсіздіктер
19 ғасырдың ортасынан соңына қарай Эмеривилл қабықшасының үстіне және маңына толтыру материалы төселді. Бұл төселудің мақсаты – осы аймақтың өнеркәсіптік дамуын жеңілдету болды. 20 ғасырдың басында және ортасында, негізінен Джадсон Стил компаниясының өндіріс орны және П.И.Е. жүк тасымалдау терминалдары сияқты ауыр өнеркәсіп орналасты. Бұл пайдаланымдар жергілікті топырақтан, қабықшадан және шығанақтың лайынан үш-сегіз фут биіктіктегі толтыру материалының үстінде салынды; ал толтырудың өзі 1906 жылғы Сан-Франциско жер сілкінісінен қалған құрылыс қалдықтарынан, соның ішінде Сан-Францискодағы құрылыс қиындықтарынан алынған. Қалдықтардың арасында бояу қалдықтары, көптеген ауыр металдар және кейбір мұнай көмірсутектері де болды. 1980 жылдары Эмеривилл қабықшасының маңында қайта дамыту жоспарлау жұмыстары басталды, ол жеке мүдделер мен Эмеривилл қаласының жоспарлауынан тұрды. 1989 жылы Earth Metrics компаниясы Эмеривилл қабықшасы маңындағы топырақ пен жер асты суларының ластануын бағалау және залалсыздандыру мақсатымен түзету жоспарын әзірледі. Осы зерттеулерде қорғасын, мырыш және басқа да ауыр металдардың, сондай-ақ бензол және толуол сияқты мұнай көмірсутектерінің жоғары концентрациясы анықталды. Ластанудың көп бөлігі жоғарғы толтыру қабаттарында табылды және қабықшаның өзіне жеткен жоқ. Аймақты қайта дамытуға кіріспес бұрын көптеген ластаушы заттарды, соның ішінде ғасырлар бұрын жерленген көптеген адамдарды алып тастау жұмыстары жүргізілді. Сонымен қатар, археологтар құрылыс кезінде үймелердің ішінде көптеген жерлеу орындарын тапты. Көптеген адамдар жүздеген жерлеу орындары салынған жобаның астында қалды деп санайды. Қабықшаны қайта дамытуға қарсылық кеңінен тарады. Оған жергілікті халық, табиғатты қорғаушылар, антропологтар және аймақтан және штаттың түкпір-түкпірінен келген басқа да адамдар кірді. Газеттерде, журналдарда және бюллетеньдерде қабықшаның қалдықтарын сақтау және оны қасиетті орын деп жариялауды қолдайтын көптеген мақалалар жарық көрді. Осыған қарамастан, Эмеривилл қалалық кеңесі осы орынды Бей-Стрит сауда орталығымен алмастыруға дауыс берді. Сауда орталығы салынбауы керек, қабықшаға арналған ескерткіш жеткіліксіз және сауда орталығы Олон халқына жасалған құлық деп әлі де ашулы сезімдер сақталып келеді. Әр жылғы Қара жұма күні (Құрбан айттан кейінгі күн) жергілікті халық жиналып, наразылық білдіріп, саудагерлерге Эмеривилл қабықшасының тарихы мен маңыздылығы туралы хабарлайды. "Қабықша" деген 22 минуттық деректі фильмі үшін режиссер Андрес Седиел қала өкілдерімен, сауда орталығының құрылысшыларымен, археологтармен, Олон ұрпақтарымен және басқалармен сұхбаттасты.
Beginning in the mid to late 19th century, fill material was deposited over and in the vicinity of the Emeryville Shellmound. The purpose of this deposition was to facilitate industrial development of this locale. By the early to middle 20th century substantial heavy industry was in place principally in the form of the Judson Steel company manufacturing facility and P. I. E. trucking terminals. These developed uses were atop a layer of fill material measuring three to eight feet in depth above the native soil, shellmound and bay mud; the fill itself derived from construction wastes from San Francisco including debris from the 1906 San Francisco earthquake. Some of the wastes also included waste paints, numerous heavy metals and certain petroleum hydrocarbons. By the 1980s redevelopment planning for the Emeryville Shellmound vicinity was underway, consisting of planning by private interests and the city of Emeryville. In 1989 Earth Metrics prepared a remedial action plan to assess and remediate soil and groundwater contamination in the vicinity of the Emeryville Shellmound. These studies found elevated concentrations of lead, zinc and certain other heavy metals as well as petroleum hydrocarbons such as benzene and toluene. Most of the contamination was found in the upper fill layers and did not penetrate into the shellmound itself. Substantial amounts of contaminant removal, including many people buried there centuries ago, was conducted prior to area redevelopment. In addition, archeologists found a large number of burials in the piling headings during construction. Many believe that hundreds of burials remain beneath the project that was built. Opposition to the redevelopment of the moundsite was widespread. It included native people, preservationists, anthropologists and others from the region and around the state. Many articles were written in newspapers, magazines and newsletters supporting the preservation of the shellmound remnants and its designation as a sacred site. Despite this, Emeryville City Council voted to replace the site with Bay Street Shopping Mall. Bitter feelings remain that the mall should not have been built, that the mitigating memorial to the mound was insignificant, and that the mall was and is an insult to the Ohlone people. On Black Friday (the day after Thanksgiving) each year, native people gather there to protest and inform shoppers about the history and importance of Emeryville Shellmound. For Shellmound, a 22 minute documentary, filmmaker Andres Cediel interviewed representatives of the city and developers of the shopping mall, archeologists, Ohlone descendants and others.