Софонисба Престон Брекинридж: Американдық заңгер, реформатор және қоғам қайраткері
Sophonisba Breckinridge
Софонисба Престон Брекинридж (1866-1948) – АҚШ-тың белгілі әлеуметтік реформаторы, ғалымы, құқық қорғаушы. Әйелдер арасындағы бірінші доктор, адвокат және халықаралық делегат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық заңгер, әлеуметтік реформатор, әлеуметтік ғалым және азаматтық құқықтар белсендісі (1866-1948)
American lawyer, social reformer, social scientist and civil rights activist (1866 1948)
Софонисба Престон Брекинридж (1 сәуір 1866 – 30 шілде 1948) – американдық белсенді, Прогрессивтік дәуірдегі әлеуметтік реформатор, әлеуметтік ғалым және жоғары білім берудегі инноватор. Ол саяси ғылымдар мен экономика бойынша докторлық, содан кейін Чикаго университетінің заңгерлік дәрежесін алған алғашқы әйел болды және Кентукки штатында заңгерлік емтиханды тапсырған алғашқы әйел атанды. 1933 жылы президент Франклин Д. Рузвельт оны Уругвайда өткен 7-ші Панамерикандық конференцияға делегат ретінде жіберді, осылайша ол халықаралық конференцияда АҚШ үкіметін өкілдік еткен алғашқы әйел болды. Ол әлеуметтік жұмыс саласында академиялық кәсіби пән мен дәреже құру процесін жетекшілік етті. Өмірінде ол Марион Талбот және Эдит Эбботтпен қарым-қатынаста болды.
Sophonisba Preston Breckinridge (/s//ɒ//f//ɒ/'/n//i//z//b//ə// //p//r//ɛ//s//t//ə//n// //b//r//ɛ//k//ɛ//n//r//ɪ//ʤ/; April 1, 1866 – July 30, 1948) was an American activist, Progressive Era social reformer, social scientist and innovator in higher education. She was the first woman to earn a Ph. D. in political science and economics then the J. D. at the University of Chicago, and she was the first woman to pass the Kentucky bar. In 1933, President Franklin D. Roosevelt sent her as a delegate to the 7th Pan American Conference in Uruguay, making her the first woman to represent the U. S. government at an international conference. She led the process of creating the academic professional discipline and degree for social work. During her life she had relationships with Marion Talbot and Edith Abbott.
Өмірбаян
Кентукки штатының Лексингтон қаласында туған Софонисба "Нисба" Престон Брекинридж, Кентуккидің саяси белсенді және әлеуметтік жағынан белгілі элитасының мүшесі, Деша және Брекинридж отбасынан шыққан. Ол Кентукки штатынан Конгресске сайланған, редактор және заңгер полковник Уильям С. П. Брекинридждің екінші әйелі Исса Деша Брекинриджтің жеті баласының екіншісі болды. Оның әкесінің әкесі – құлдықты жоюшы пастор Роберт Джефферсон Брекинридж, ал анасының әкесі – генерал Джозеф Деша, АҚШ өкілі және Кентуккидің тоғызыншы губернаторы. Оның бабасы Джон Брекинридж – АҚШ Бас прокуроры болған. Оның туысы Джон К. Брекинридж, Джеймс Бьюкенен президенттігі кезінде АҚШ вице-президенті қызметін атқарды және 1860 жылғы президенттік сайлауда Авраам Линкольнге қарсы кандидат болды. Он төрт жасында ол 1880 жылы әйелдерге есігін ашқан Кентукки ауыл шаруашылығы және механикалық колледжіне (кейін Кентукки университеті деп аталды) оқуға түсті. Оған диплом алуға рұқсат берілмеді, бірақ ол онда төрт жыл бойы білім алды.
Born in Lexington, Kentucky, Sophonisba "Nisba" Preston Breckinridge was a member of the politically active and socially prominent Kentuckian elite, Desha family and Breckinridge family. She was the second child of seven of Issa Desha Breckinridge, the second wife of Col. William C. P. Breckinridge, a member of Congress from Kentucky, editor and a lawyer. Her paternal grandfather was the abolitionist minister Robert Jefferson Breckinridge; her maternal grandfather was General Joseph Desha, a U. S. Representative and the ninth governor of Kentucky. Her great grandfather was John Breckinridge, the United States Attorney General. Her cousin, John C. Breckinridge, was Vice President of the United States during James Buchanan's presidency, and ran against Abraham Lincoln in 1860 presidential election. At fourteen, she attended the Kentucky Agricultural & Mechanical College (later called the University of Kentucky) when it opened to women in 1880. She was not allowed to be degree seeking, but she studied there for four years.
Ерте өмір және білім
Брекинридж 1888 жылы Уэлсли колледжін бітіріп, екі жыл бойы Вашингтонда математика пәнінен жоғары сынып мұғалімі болып жұмыс істеді. Келесі екі жылды Еуропаны аралап, 1892 жылы анасының күрт қайтыс болуына байланысты Лексингтонға оралды. Ол әкесінің заң кеңсесінде заң жүйесін оқып, 1895 жылы Кентукки штатының адвокатурасына қабылданған алғашқы әйел атанды. Брекинридждің әйел заңгерді жұмысқа алуға дайын клиенттері аз болғандықтан, ол Кентуккиден Чикаго университетінің әйелдер деканы Марион Талботтың хатшысы болып кетті. Кейін аспирантураға түсіп, 1897 жылы магистр, ал 1901 жылы Чикаго университетінен саяси ғылым және экономика бойынша философия докторы (Ph.D.) дәрежесін алды. Магистрлік диссертациясының тақырыбы – "Кентуккидегі әділет әкімшілігі", ал 1903 жылы "Заңдық төлем: ағылшын және американдық ақша тарихындағы зерттеу" атты диссертациясымен саяси ғылымдар докторы ғылымын қорғады. Осыдан кейін 1902 жылы университеттің әйелдер деканының көмекшісі болып тағайындалды, ал келесі жылы оқытушы болып жұмысқа қабылданды. 1904 жылы Чикаго университетінің заң мектебін бітірген алғашқы әйел болды. "Менің ондағы жетістіктерім ерекше болған жоқ", - деп жазды ол кейін өмірбаянында, "бірақ профессорлық-оқытушылар құрамы мен студенттер мейірімділік танытты, және заң мектебі, университеттің қалған бөлігі сияқты, ерлер мен әйелдерді тең құқықтармен қабылдады". Сондай-ақ, ол құрметті заңгерлік академиялық қоғам – Коиф орденіне қабылданған алғашқы әйел атанды. Кентукки штатының Пари қаласындағы бір жаңалықтар жазушысы оның жетістігін жариялап, Брекинриджтің "Оңтүстіктегі ең дарынды әйелдердің бірі" екенін мәлімдеді.
Breckinridge graduated from Wellesley College in 1888 and worked for two years as a high school teacher in Washington, D. C., teaching mathematics. She traveled in Europe for the next two years returning to Lexington in 1892 when her mother suddenly died. She studied the legal system in her father's law office and in 1895 became the first woman to be admitted to the Kentucky bar. Since Breckinridge had few clients who would hire a woman lawyer, she left Kentucky to become a secretary to Marion Talbot, the Dean of Women at the University of Chicago. She enrolled as a graduate student eventually receiving a Ph. M. degree in 1897, and a Ph. D. in political science and economics in 1901 from the University of Chicago. Her thesis for the Ph. M. degree was on "The Administration of Justice in Kentucky," and her Ph. D. in Political Science came in 1903 with her dissertation, "Legal Tender: A Study in English and American Monetary History." Meanwhile, she was appointed in 1902 as assistant dean of women of the university, and the next year she was hired as an instructor. In 1904, she became the first woman to graduate from the University of Chicago Law School. "My record there was not distinguished," she later wrote in her autobiography, "but the faculty and students were kind, and the fact that the law school, like the rest of the University accepted men and women students on equal terms publicly". She also became the first woman to be admitted to the Order of the Coif, an honorary legal scholastic society. A news writer in Paris, Kentucky announced her achievement and gushed that Breckinridge, "is considered one of the most brilliant women in the South."
Әлеуметтік ғылым
Чикаго университетінде оқытушы және зерттеуші ретінде Брекинридж әлеуметтік проблемалар, мемлекеттік саясат және әлеуметтік реформалардың өзара байланысына назар аударды, әсіресе иммигранттар, афроамерикандықтар, бала еңбекшілер және американ қалаларындағы еңбекші әйелдер мәселелеріне баса назар берді. Бастапқыда ол белсенді ұстаным танытып, Әйелдер кәсіподақ лигасына (WTUL) қатысып, фабрика инспекторы болып жұмыс істеді. 1907 жылы ол Хулл Хаус жобасына қосылды және Чикагодағы қоныс үйлер қозғалысының жетекшілері – Джейн Аддамс, Мэри Макдауэлл және Маргарет Драйер Робинспен бірге кәсіптік оқыту, тұрғын үй мәселелері, жасөспірімдердің құқық бұзушылығы және мектептен қашу сияқты мәселелер бойынша белсенді жұмыс істеді. Брекинридж Вассар колледжінің түлегі және әлеуметтік реформатор Джулия Латроппен, сондай-ақ Чикаго Коммонс қонысының негізін қалаушы, әлеуметтік жақсылықты уағыздаушы пастор Грэм Тейлормен (теолог) бірлесіп, Чикагодағы Азаматтық және қайырымдылық мектебін құрды және оның алғашқы деканы болды. 1920 жылы Брекинридж және Латроп мектеп басқармасын оны Чикаго университетімен біріктіруге көндірді, нәтижесінде Әлеуметтік қызмет әкімшілігінің магистратурасы құрылды. 1927 жылы осы жаңа академиялық бөлімнің профессорлық-оқытушылық құрамы әлеуметтік жұмыс саласындағы жетекші журнал болып табылатын «Әлеуметтік қызметтерге шолу» журналын құрды. Брекинридж және Эдит Эбботт оның негізін қалаушы редакторлары болды, ал Брекинридж 1948 жылы қайтыс болғанға дейін жыл сайын оның жариялануына қатысты. 1909 жылы Брекинридж әлеуметтік экономиканың доценті болды, ал он жылдан кейін, 1920 жылы, ол өзінің зерттеу қабілеттерін ер әріптестеріне дәлелдеп, Чикаго университетінде доцент атағын алды. 1923 жылдан 1929 жылға дейін ол сондай-ақ өнер, әдебиет және ғылым колледжінің деканы қызметін атқарды. 1925 жылы ол толық профессор атағына ие болды, ал 1929 жылы 1933 жылы факультеттен зейнетке шыққанға дейін болашақ әлеуметтік қызметкерлердің деканы және қоғамдық әл-ахуалды басқару бойынша Самуэль Дойч профессоры болып қызмет етті.
As a social scientist, teaching and conducting research at the University of Chicago, Breckinridge focused on the intersection of the social problems, public policy and social reforms with an emphasis on immigrants, African Americans, child laborers, and working women in American urban centers, among other issues. From the beginning, she took an activist approach and became involved with the Women's Trade Union League (WTUL), serving as a factory inspector. In 1907 she joined the Hull House project and began in earnest to work with the leaders of the Chicago settlement house movement, Jane Addams, Mary McDowell, and Margaret Dreier Robins on such issues as vocational training, housing, juvenile delinquency and truancy. Breckinridge also collaborated with Vassar College graduate and social reformer Julia Lathrop, and social gospel minister Graham Taylor (theologian), a founder of the settlement house Chicago Commons, to create the Chicago School of Civics and Philanthropy, becoming its first dean. By 1920, Breckinridge and Lathrop had convinced the Board of the School to merge it into the University of Chicago, forming the Graduate School of Social Service Administration. By 1927 the faculty of this new academic unit created the scholarly journal Social Service Review which remains the premier journal in the field of social work. Breckinridge and Edith Abbott were the founding editors, and Breckinridge worked on its publication every year until her death in 1948. By 1909, Breckinridge had become an assistant professor of social economy, and over ten years later, in 1920, she finally convinced her male colleagues of her research abilities and earned tenure as associate professor at the University of Chicago. From 1923 to 1929, she was also dean in the College of Arts, Literature and Science. She earned full professorship in 1925, and in 1929 she served as the dean of pre professional social service students and Samuel Deutsch professor of public welfare administration until her retirement from the faculty in 1933.
Жеке өмір
1895 жылы Чикаго университетіне келген кезде Брекинридж әйелдер деканы Марион Талботпен жақын қарым-қатынас орнатты. Өмірінің соңына дейін Талботпен байланысын сақтап жүргенімен, 1910 жылдары оның ең жақын адамы Эдит Эбботт болды. Брекинридж мен Эбботт әлеуметтік жұмыс басқармасы мектебінде тығыз ынтымақтастықта жұмыс істеді. Екеуі де әлеуметтік әл-ауқат саясатын қолдады.
When she came to the University of Chicago in 1895, Breckinridge formed a close relationship with the Dean of Women, Marion Talbot. Although she remained close to Talbot throughout her life, by the 1910s her primary relationship was with Edith Abbott. Breckinridge and Abbott worked together closely at the School of Social Service Administration. The pair also promoted social welfare policy.
Ұлы депрессия және жаңа келісім
Брекинридж пен Эбботт бірнеше «Жаңа мәміле» бағдарламаларын жобалауға, насихаттауға және іске асыруға маңызды үлес қосты, оның ішінде 1935 жылғы Әлеуметтік қамсыздандыру заңы, ол қазіргі әлеуметтік мемлекеттің негізін қалады. Брекинридж өмір бойында жұмыс уақытын шектеу және ең төменгі жалақы туралы заңнаманы қолдады, сондай-ақ 1938 жылғы Әділ еңбек стандарттары заңының қабылдануына көмектесті.
Breckinridge and Abbott played an important role in designing, promoting, and implementing several New Deal programs, including the Social Security Act of 1935, which laid the groundwork for the modern welfare state. A lifelong advocate of maximum hour and minimum wage legislation, Breckinridge also helped promote the Fair Labor Standards Act of 1938.
"Қылмыскер бала мен үй" (1912)
"Қылмыскер бала мен үй" Брекинридждің алғашқы кітаптарының бірі болды. Ол 1912 жылы жарық көрді және Чикагодағы балалардың қылмысы, оның салдары мен қылмыстық істеріне қатысты мәселелерді жан-жақты қарастырды. Кітапта он бір тарау бар, онда зерттеудің мақсаты мен қаладағы түрлі ортада өмір сүрген балалардың болашағы туралы түсіндірілген. Бірінші тарау, "Тергеудің дискрециясы", осы кезеңде қылмысқа кінәлі деп танылған балалар, отбасылық ортаның оларға тигізген әсері және кәмелетке толмағандармен жұмыс істегенде соттардың жүйедегі өзгерістер жасауы қажеттігі туралы баяндайды. "Көшпелілердің баласы: Бейімделу мәселесі" еңбегінде Чикагодағы этникалық аймақтарда өскен балалардың жағдайы зерттелді. Брекинридж АҚШ өміріне бейімделген жастардың мысалдарын келтіріп, Америкада өмір сүрудің мәнін, сонымен қатар өздерінің тамырларына немесе ата-аналарының мәдениетіне байланысты үйдегі өмір салтын түсіндірді. "Кедей бала: Кедейлік мәселесі" тақырыбында жасөспірімдердің қылмысқа итермеленуіне кедейліктің себеп болатыны айтылды. Брекинриджтің сөзіне қарағанда, мұның себебі олардың күнкөріс үшін, отбасына көмектесу үшін немесе қылмыстық әрекеттерді азайтуға көмектесетін мектепке бару мүмкіндігінің болмауы болған. "Ойынсыз бала: Аудан мәселесі" деп аталатын тарауда 1900 жылдардың басында Чикагоның батыс жағына ерекше назар аударылып, балалар арасындағы қылмыс көбінесе тығыз орналасқан аудандарда болатыны, себебі балаларға арналған саябақтар мен ойнауға кеңістік жетіспегені түсіндірілді. "Жақсы отбасыдағы бала: Басқаруға келмейтін бала мәселесі" атты тарауында Брекинридж кітабының соңғы бөлімінде өсу кезеңінде туындаған мәселелердің болу мүмкіндігін талқылады. Осы балалардың көпшілігі жақсы отбасыларда өсіп, тәртіпке бағынғанмен, кейде олар жақсы тәрбие алуы үшін пансиондық мектептерге жіберілген. Брекинридж әр түрлі әлеуметтік топтардан шыққан балаларға қалай қаралатынын түсіндіріп, жоғары әлеуметтік статусы бар отбасылардың балалары пансиондық мектепке орналастырылса, төменгі әлеуметтік топтардың балалары көбінесе сотқа тартылып немесе мемлекеттік мекемеге жіберілгенін айтты.
The Delinquent Child and the Home was one of Breckinridge's first books. It was published in 1912 and looked specifically at crime, consequences, and criminal records of children in Chicago. There are eleven chapters that explained the study and expected outcomes of children that lived in different settings in the city. The first chapter, "Discretion of the Inquiry" talked about children who were charged with crimes during this period, how the family unit had an impact, and how the courts of the time needed to make adjustments in its system when working with juveniles. "The Child of the Immigrant: The Problem of Adjustment" looked at the impact of children growing up in ethnic enclaves in Chicago in the early 1900s. Breckinridge alluded to examples of young people adjusting to life in the United States and their understanding of what it meant to live in America while living a different kind of life in the home that tied back to their own roots or their parents' cultures. "The Poor Child: The Problem of Poverty" discussed how poverty often is the reason for juvenile delinquency. Breckinridge said it was usually because they were engaging in activities in order to survive, help their families, or did not have a school to go to that may have helped in lessening delinquent activity. "The Child Without Play: The Problem of Neighborhood" specifically referred to Chicago's West Side in the early 1900s and explained how dense neighborhoods were often where the most crime occurs among children because of the lack of parks and space for children to roam freely. In "The Child from the Comfortable Home: The Problem of the Unmanageable", Breckinridge discussed in the final parts of her book about how there could be underlying problems from growing up. Though most of these children were from good homes and lived under authority, sometimes they were sent to boarding schools where they might be better disciplined. Breckinridge talked about how children from different classes were treated by explaining how children from families of higher social status were put in a boarding school while children from families of lower social classes usually faced court or were put in a state mandated institution.
Қазіргі үй шаруашылығы (1912)
1912 жылы жазылған "Заманауи үй шаруашылығы" кітабы үй және қоғамдық өмірдегі әйелдердің қалыптасқан стереотиптік рөлін талдайды. Брекинридж және Талбот жұмыс істейтін әйелдердің үй шаруасын да жүргізуге міндетті болатынын, демек, қос жүкке ие болатынын айтады. Сондай-ақ, әйелге еңбекке қабілетті, жайлы тұрмыс салтын көрсету үшін үйдің стилін де сақтау қажет еді. Әрбір үйде кем дегенде бір үй шаруашылығын жүргізетін адам және бірнеше бала болады деген пікір қалыптасқан. Талбот пен Брекинридж құқықтық аспектілерді, экономикалық көзқарастарды және әлеуметтік рөлдерді қарастырады. Бұл кітап тамақ дайындау сияқты ең ұсақ мәселелерге де, үй кірісі сияқты ірі мәселелерге де назар аударады. Авторлар технологияның дамуымен әлемнің қалай өзгере бастағанын атап көрсетеді. Әр тараудың соңында оқырманды ойға жетелейтін сұрақтар тізімі берілген. "Заманауи үй шаруашылығы" кітабында қолданылған тіл ресми, бірақ түсінікті.
Written in 1912, The Modern Household analyzes the stereotypically feminine role in the domestic and social spheres. For those women who worked, Breckinridge and Talbot point out, they would end up with double obligations because they would also have to maintain a house. The wife would also need to maintain certain household style that indicated a wealthier lifestyle. There are assumptions such as that every house would have, at least, a housekeeper and multiple children. Talbot and Breckinridge incorporate the legal angles, economic perspectives, and social roles. This book serves focus on guiding the smallest details, such as preparation food, as well as covering the larger issues like house income. The authors remark how the world is already changing with the influx of technology. At the end of each chapter, she has a list of questions for the reader to reflect upon. The language used in The Modern Household is more formal but very clear.
Ескілерге жаңа үйлер (1921)
1921 жылы жарық көрген "Ескі үйлерге жаңа шаңырақ" кітабында Брекинридж Америка Құрама Штаттарына көшіп келген иммигранттардың түрлі тәжірибелерін талқылайды. Ол осы иммигранттардың келгеннен кейін бейімделуінен және бейтаныс жерде жаңа үй табу процесінен бастайды. Содан кейін Брекинридж иммигрант отбасындағы қарым-қатынастарды талдайды, жұмыс жағдайларын, отбасы құрылымын және тұрмыс жағдайларын егжей-тегжейлі сипаттайды. Келесі бөлімде ол үй шаруашылығына қарайтын мәселелерге, отбасындағы әйелдің жауапкершіліктеріне назар аударады. Одан кейін иммигранттардың қаржылық қажеттіліктері мен қиындықтарын түсіндіреді, соның ішінде валюта айырбасы, мерекелер, мүлікке ие болу, табыстың тұрақсыздығы және жиһаз бен киім-кешек сияқты заттарды сатып алу. Келесі бөлімде балаларға қарайтын мәселелер, мектеп, ата-ана билігі және кәмілетке толмағандар соты қарастырылады. Келесі екі бөлімде иммигранттарға көмек көрсететін ұйымдар мен мекемелер талқыланады. Кейбір ұйымдар нақты иммигрант топтарына бағытталған, ал басқалары көбірек жалпылама болып, иммигранттардың әртүрлі топтарына қолдау мен білім беруді ұсынады. Кітаптың соңғы бөлімінде сәтті бейімделе алмаған және қиындықтарға тап болған иммигрант отбасыларына әлеуметтік жұмыс агенттігінің қатысу қажеттігі туралы мәселе көтеріледі.
In her book New Homes For Old, published in 1921, Breckinridge discusses various aspects of the immigrant experience when moving to the United States. She begins with the adjustment which these immigrants must undergo upon arrival and the process of finding a new home in an unfamiliar place. Breckinridge then transitions to an analysis of the relationships within the immigrant family, detailing work situations, family structures, and certain living conditions. In the next section, she addresses taking care of the household, focusing on the responsibilities of the woman in a family. She follows with an explanation of the financial needs and difficulties faced by immigrants, including currency changes, special events, property ownership, the irregularity of income, and buying items such as furniture and clothing. Next is a discussion of the care of children, addressing issues such as school, parental authority, and dealings with the juvenile court. The next two sections address organizations and institutions which offer and provides aid to immigrants. While some of these organizations are focused on specific immigrant groups, others are more general and provide both support and education for varied groups of immigrants. The final section of the book addresses the need for involvement of a social work agency for those immigrant families who have been unable to successfully adjust and are facing difficulties.
Неке және әйелдердің азаматтық құқықтары: бөлек мекен және тәуелсіз азаматтық (1931)
1931 жылы жарық көрген "Неке және әйелдердің азаматтық құқықтары: бөлек тұрақ және тәуелсіз азаматтық" еңбегінде шетелде туған әйелдерге Кабель актілерінің тигізген әсері зерттеледі. Олар АҚШ-қа көшіп келгеннен кейін тәуелсіз азаматтық алу үшін не істеу керектігін білуге тиіс болды. Бірінші бөлімде проблемаға құқықтық тұрғыдан қаралып, тұрмысқа шыққан әйелдердің жеке тұрағы, олардың тәуелсіз азаматтығы және Кабель актісі түзетпеген азаматтық заңнамасының кемшіліктері сияқты мәселелер талқыланады. Сондай-ақ, американдық азаматтарға үйленгені үшін өз ұлтынан айырылып, бірақ американдық азаматтық алмай қалған шетелде туған әйелдердің жағдайы мен осы мәселеге қатысты халықаралық конвенцияны қабылдауға бағытталған қозғалыстың қысқаша сипаттамасы келтіріледі. Екінші бөлімде осы мәселелерге әлеуметтік көзқарас ұсынылып, Чикагода тұратын көптеген әйелдермен және кейбір еркектермен сұхбаттасу негізіндегі жағдайды зерттеу жасалады. Бұл зерттеу АҚШ-тан тыс жерде туған, азаматтық құжаттарын алып, азамат болған, азаматтық алуға тырысып сәтсіз болған және әлі тырыспаған әйелдердің көзқарасын, оларды ынталандырған факторларды және туындаған қиындықтарды көрсетеді.
Published in 1931, the focus of Marriage and the Civic Rights of Women: separate domicil and independent citizenship is studying the effect of the Cable Acts on women born in other countries who, after moving to the United States, needed to prepare themselves for independent citizenship. The first section addresses a legal approach to the problem, concerning questions such as separate domicil (place of residence) for married women, their independent citizenship, and flaws in the citizenship legislation which the Cable Act had failed to correct. Also discussed is the situation of women born in other countries who, by marrying American citizens, forfeited their nationality of origin without acquiring American citizenship in addition to a summary of the movement to implement an International Convention dealing with this subject. In the second section a social interpretation of these issues is established, presenting a case study based on interviews with a considerable number of women and some men living in Chicago. This case study illustrates the attitude, the motivating forces and the problems of women born outside the United States who have succeeded in obtaining their papers and have become citizens, those who have tried to do so and have failed, and those who have not yet tried.
XX ғасырдағы әйелдер: олардың саяси, әлеуметтік және экономикалық іс-әрекеттерін зерттеу (1933)
1933 жылы «Жыйырмасыншы ғасырдағы әйелдер: олардың саяси, әлеуметтік және экономикалық қызметі туралы зерттеу» жарияланды. Брекинридждің еңбегі әртүрлі саяси, әлеуметтік және экономикалық мүдделерді тудырған әлеуметтік жағдайлар мен мәдени ортаны мұқият зерттегенін көрсетеді. Ол материалды конференцияларға қатысушылар мен мүшелер санын бағалаумен, сондай-ақ миссиялық мәлімдемелермен бірге анық, хронологиялық тәртіпте ұсынады. Мәтіннің басынан бастап, ол өзінің бақылауларын деректерді жинау арқылы өмір сүрген ортаны талдау арқылы көрсетеді. Брекинридж өзінің еңбектерінде Эдит Эбботт сияқты басқа да әлеуметтанушыларды еске алады. «II тарау: Тоқсан жылдар – Жаңа ғасырға кіріспе» деген тарауында Брекинридж әйелдердің клубтарға қатысуының басталуы туралы толық мәлімет береді. Мысал ретінде 1890 жылы құрылған Әйелдер клубтарының жалпы федерациясы келтіріледі. Бұл ұйымның мүшелікке қатысты белгілі талаптары болды: «Қабылданған конституцияның IV бабында Жалпы федерацияға мүшелікке үміткер клубтар сектанттық немесе саяси талаптар қойылмайтынын, ал гуманитарлық қозғалыстарды мойындауға болатынын, бірақ олардың басты мақсаты қайырымдылық немесе техникалық емес, әлеуметтік, әдеби, көркем немесе ғылыми мәдениет екенін көрсетуі керек». Әртүрлі топтардың құрылуы Ұлттық американдық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы және Әйелдер христиандық қауымдастықтары сияқты ұйымдармен басталды, бірақ он жыл ішінде Америка революциясының қыздарының ұлттық қоғамы, Түсті әйелдердің ұлттық қауымдастығы және Ұлттық аналар конгресі де құрылды. Бұлардың барлығы кейіннен кәсіби бағыттарды қамтиды: Ұлттық әйелдер кәсіби одағы, Квота Халықаралық, Ұлттық бизнес және кәсіби әйелдер клубтарының федерациясы. Ол сондай-ақ «Өнеркәсіптік проблема әйелдер мен балаларға қалай әсер етеді» деген тақырыпта макро деңгейдегі мәселелерге де назар аударады. Бұл бизнес өзгерістер қазіргі еңбек заңдарына ұқсас заңнаманы қалыптастырды. Мысалы, «14 жасқа дейінгі балаларды диірменде, зауытта, шеберханада, дүкенде, кеңседе немесе кір жуу орнында, ал 16 жасқа дейінгі жігіттерді шахтада жұмыс істеуге болмайды» делінген және мектептерден қоғамға білім беру талап етілді. Жаңа топтардың пайда болуы үрдісі әлеуметтік рөлдерді түсінудегі қоғамдық өзгерістерге әкелді. Осының салдарынан Брекинридж еңбек нарығының өзгеруі қажет екенін атап көрсетті, өйткені осы уақытқа дейін жұмысшылардың көп бөлігі ер адамдар болған және олардың қарым-қатынасы жұмыс істегісі келетін үйленген әйелдермен салыстырғанда өзгеше болды. Жалпы, «Жыйырмасыншы ғасырдағы әйелдер» Брекинридждің прогрессивті және сыншыл көзқарасын көрсетеді.
Women in the Twentieth Century; A Study of Their Political, Social and Economic Activities was published in 1933. Breckinridge's work shows her careful documentation of the social situations and cultural climates that produced various political, social, and economic interest groups. She provided the material in a clear, chronological manner with estimates of attendance to conferences and members, along with mission statements. From the beginning of the text, she demonstrates her observations by reflecting on the environment she lived in through her data collection. Breckinridge references other sociologists like Edith Abbott in her literature. In "Chapter II: The Nineties – An Introduction to the New Century," Breckinridge presents a detailed account of the beginning of women joining clubs. An example listed is the General Federation of Women's Clubs which was founded in 1890. This group had certain requirements that, in turn, restricted membership: "Article IV of the adopted constitution provided that clubs applying for membership in the General Federation must show that no sectarian or political test is required and that while distinctly humanitarian movements may be recognized, their chief purpose is not philanthropic or technical, but social, literary, artistic or scientific culture." The various groups formations begin with groups like The National American Woman Suffrage Association and the Women's Christian Associations but within the decade, there was also the National Society of the Daughters of the American Revolution, National Association of Colored Women, and the National Congress of Mothers All of these eventually evolved to include occupational focuses National Woman's Trade Union League, Quota International, the National Federation of Business and Professional Women's Clubs. She also focuses on the macro level as seen by "The Industrial Problem as it affects Women and Children." These business changes created legislation similar to current labor laws. For example, "no child under 14 years of age be employed in mill, factory, workshop, store, office, or laundry, and no boy under 16 years in mines" and required schools to provide education to the community. The trend of new groups emerging continued exponentially lead to a societal shift in understanding the social roles. Consequently, Breckinridge points out that the labor market has to change because up until this point, the majority of workers were men and their relationship had different connotations than with married women who wanted to work. Overall, Women in the Twentieth Century demonstrates her progressive and scrutinizing lens through which she views the world.
Өлім
Чикаго университетінің факультетінен зейнетке шыққаннан кейін Брекинридж 1942 жылға дейін әлеуметтік қызмет курстарын оқытуын жалғастырды. Чикагода 1948 жылдың 30 шілдесінде Софонисба Брекинридж 82 жасында тесілген жарадан және артериосклероз салдарынан қайтыс болды. Ол Лексингтон (Кентукки) қаласындағы Брекинриджтер отбасының зират алабында жерленген.
Following her retirement from the faculty of the University of Chicago, Breckinridge continued to teach courses in public welfare until 1942. In Chicago, on July 30, 1948, Sophonisba Breckinridge died from a perforated ulcer and arteriosclerosis, aged 82. She is interred in Lexington (Kentucky) Cemetery in the Breckinridge family plot.