Чикаго және Батыс Индиана темір жолы, Диборн станциясының және оған келетін жолдардың иесі. Тарихы, құрылуы, Union Pacific Corporation-ға қосылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чикаго және Батыс Индиана темір жолы Чикагодағы Дирборн станциясының және оған келіп қосатын жолдардың иесі болды. Ол терминалға жетіп, оны пайдаланатын бес темір жолдың тең үлесіндегі меншігінде болды, бұл компанияларды қалаға өз желілерін салу қажеттілігінен сақтады. 1971 жылы Дирборн станциясының және 1985 жылы Калумет болат зауыттарының жабылуынан кейін, темір жол 1994 жылға дейін біртіндеп құлдырады, содан кейін ол Юнион Пасифик корпорациясының еншілес компаниясы болды.
The Chicago and Western Indiana Railroad was the owner of Dearborn Station in Chicago and the trackage leading to it. It was owned equally by five of the railroads using it to reach the terminal, and kept those companies from needing their own lines into the city. With the closure of Dearborn Station in 1971 and the Calumet steel mills in 1985, the railroad was gradually downgraded until 1994 when it became a subsidiary of the Union Pacific Corporation.
Тарих
C&WI 1879 жылдың 5 маусымында тіркелді және көп ұзамай 1880 жылдың мамырында Дольтоннан, Чикаго және Шығыс Иллинойс темір жолы Колумбус, Чикаго және Индиана Орталық темір жолымен біріккен жерден, Чикаго Loop-тың оңтүстік жағындағы Дирборн станциясына дейін желі ашылды. Бағыт Дольтоннан солтүстікке қарай Иллинойс Орталық темір жолының Кенсингтондағы Мичиган Орталық темір жолымен қиылысынан оңтүстікке қарай, содан кейін солтүстік-батысқа және солтүстікке қарай жалғасты, ақырында Питтсбург, Форт-Уэйн және Чикаго темір жолының (PRR) батыс жағында 47-ші көшеде пайда болды. Содан кейін ол солтүстікке қарай PFW&C темір жолын кесіп өтіп, Алтон-жанкшн арқылы солтүстік-шығысқа қарай жүрді, Сент-Чарльз әуе желісі темір жолы мен Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты темір жолынан өтіп, Дирборн станциясына дейін солтүстікке бұрылды. 74-ші көшеде жаңа салынған Уабаш, Сент-Луис және Тынық мұхиты темір жолымен және 49-шы көшеде Чикаго мен Гранд-Трнк темір жолымен байланыс орнатылды. Олар, Чикаго және Шығыс Иллинойс темір жолымен бірге, Дольтонның оңтүстік жағындағы желідегі алғашқы үш жалға алушы болды. Көп ұзамай 1882 жылдың 26 қаңтарында Чикаго және Батыс Индиана белдеуі темір жолы және Оңтүстік Чикаго және Батыс Индиана темір жолы C&WI-ге біріктірілді. Олардың жарғыларын пайдалана отырып, тағы бірнеше желілер салынды: 74-ші көшедегі негізгі желіден батысқа және солтүстікке қарай Чикаго, Милуоки және Сент-Пол темір жолындағы Крагинге дейінгі тармақ, 87-ші көшеден шығысқа қарай Оңтүстік Чикагодағы әртүрлі байланыстарға дейінгі тармақ және сол сызықтың Пуллман тоғысынан оңтүстікке және оңтүстік-шығысқа қарай, Нью-Йорк, Чикаго және Сент-Луис темір жолының шығысына және жанында, Индиана штатының Хаммонд қаласындағы штаттық желі тоғысына дейін. Хаммондта тағы екі байланыс жасалды: Чикаго, Индианаполис және Луисвилл темір жолы (Монон) және Чикаго және Атлантика темір жолы (Эри). Осы екі компания C&WI-ге де үлестерді сатып алып, жалпы саны беске жетті. Штаттық желі және Индиана Сити темір жолы кейіннен Уабаш, Сент-Луис және Тынық мұхиты темір жолына Хаммондтағы C&WI-ге екінші кіру нүктесін берді, ал алтыншы темір жол – Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолы Дирборн станциясын пайдаланды, бірақ C&EI-дің шығыс жағында Алтон тоғысынан станцияға дейін өз желісін қолданды. Крагин мен Оңтүстік Чикагоға (соңғысы Хаммонд тоғысының шығысында болса) 1883 жылы жаңа құрылған Чикагоның белдеулік темір жолына жалға берілді, сонымен қатар C&WI негізгі желісі мен Хаммонд тоғысына дейінгі тармағына жол жүру құқығы берілді. C&WI өзінің негізгі желісін Дирборн станциясынан оңтүстікке қарай 87-ші көшеге дейін жалғастырды, онда ол Дольтон мен Хаммондқа екі желіге бөлінді. Чикаго және Батыс Индиана темір жолы өз жүйесінде көптеген бір-біріне қосылған мұнаралар жүйесін пайдаланды. Солтүстіктен мұнаралар келесідей орналасқан: 12-ші көше мұнарасы, 15-ші көше мұнарасы, 16-шы көше мұнарасы, 21-ші көше мұнарасы, 40-шы көше мұнарасы, 47-ші көше мұнарасы, Форд көшесіндегі мұнара (59-шы көше), 74-ші көше мұнарасы, 81-ші көше мұнарасы, Оукдейл (кейін 81-ші көшеден қашықтан басқарылатын), Пуллман тоғысы, Оңтүстік Диринг (112-ші көше, кейіннен Main Line Drawbridge-тен қашықтан басқарылатын), Main Line Drawbridge және әйгілі State Line мұнарасы, бұл Солтүстік Америкадағы ең үлкен блоктау болды. Пуллман тоғысы кәдімгі тұйықталған тоғыс емес еді, бірақ C&WI BRC тоғысын қорғайтын сигналдар үшін кішкентай тұйықталу машинасы болды. Өтетін жерлері қақпалармен және көлбеу нысаналармен қорғалған. Барлық пойыздар тоқтатылуға міндетті болды. Сызбалар Дирборн станциясында, 31-ші көшеде, 80-ші көшеде және Пуллман тоғысында орналасқан. Чикаго мен Дольтон арасындағы қарапайым жолаушылар қызметі 1963 жылдың 26 шілдесінде тоқтатылды. Дегенмен, темір жол Дирборн станциясын пайдаланатын қалған тасымалдаушылар үшін терминал алмастырушы болып қалды.
The C&WI was chartered June 5, 1879, and soon opened a line in May 1880, from Dolton, where the Chicago and Eastern Illinois Railroad merged with the Columbus, Chicago and Indiana Central Railway, north to Dearborn Station on the south side of the Chicago Loop. The alignment ran north from Dolton to the crossing of the Illinois Central Railroad just south of its junction with the Michigan Central Railroad at Kensington, then continued northwest and north, eventually coming along the west side of the Pittsburgh, Fort Wayne and Chicago Railway (PRR) at 47th Street. Then it continued north to cross the PFW&C and head northeast at Alton Junction, crossing the St. Charles Air Line Railroad and Chicago, Rock Island and Pacific Railway before turning back north the rest of the way to Dearborn Station. Connections were immediately provided with the newly built Wabash, St. Louis and Pacific Railway at 74th Street and Chicago and Grand Trunk Railway at 49th Street, which, along with the Chicago and Eastern Illinois Railroad connection at the south end at Dolton, were the three initial lessees of the line. Soon after, the Chicago and Western Indiana Belt Railway and South Chicago and Western Indiana Railroad were merged into the C&WI on January 26, 1882. Several more lines were built using their charters — a branch from the main line at 74th Street, west and north to the Chicago, Milwaukee and St. Paul Railway at Cragin, a branch from 87th Street east to various connections at South Chicago, and a branch of that line from Pullman Junction south and southeast, parallel to and east of the New York, Chicago and St. Louis Railway, to just shy of State Line Junction in Hammond, Indiana. At Hammond two more connections were made — the Chicago, Indianapolis and Louisville Railway (Monon) and the Chicago and Atlantic Railway (Erie). Those two companies also acquired shares in the C&WI, bringing the total to five. The State Line and Indiana City Railroad later gave the Wabash, St. Louis and Pacific Railway a second access point to the C&WI at Hammond, and a sixth railroad — the Atchison, Topeka and Santa Fe Railway — used Dearborn Station, but used its own line on the east side of the C&EI from Alton Junction to the station. The branches to Cragin and South Chicago (the latter east of Hammond Junction only) were leased in 1883 to the newly formed Belt Railway of Chicago, which was also given trackage rights over the C&WI's main line and branch to Hammond Junction. The C&WI continued to operate its main line from Dearborn Station south to 87th Street, where it split into two lines to Dolton and Hammond. The Chicago and Western Indiana Railroad operated an extensive number of interlocking tower system on its system. From the north, towers were as follows: 12th Street tower, 15th Street tower, 16th Street tower, 21st Street tower, 40th Street tower, 47th Street tower, Ford Street tower (59th Street), 74th Street tower, 81st Street tower, Oakdale (later remote controlled by 81st Street), Pullman Junction, South Deering (112th St., later remote controlled from Main Line Drawbridge), Main Line Drawbridge and the famous State Line tower, which was North America's largest interlocking controlled by strong arm mechanical levers. Pullman Junction was not a conventional interlocked junction, although there was a small interlocking machine for the signals protecting the C&WI BRC junction there. The crossings were protected by gates and tilting targets. All trains were required to stop. Switchtenders were located at Dearborn Station, 31st Street, 80th Street and Pullman Junction. The modest commuter service between Chicago and Dolton was discontinued on July 26, 1963. However, the railroad remained the terminal switcher for the remaining carriers using Dearborn Station.
Дирборн стансасынан кейін (1971-1994)
Дирборн станциясы 1971 жылы Амтрак Чикаго Юнион станциясындағы барлық алыс қашықтықтағы жолаушылар қызметін біріктірген кезде жабылды. Барлық станция жолдары алынып тасталды және 1976 жылдың мамыр айына дейін тек бас ғимарат қалды. Кейіннен бұл жер қалалық саябақ ретінде қайта жаңартылды, ал станция коммерциялық кеңістік ретінде пайдаланыла бастады. Ескі C&WI Алтон торабынан бастап, 74-ші көшедегі Норфолк Соутерн темір жолымен қиылысқан жерге дейін қазір Metra компаниясына тиесілі және олардың Оңтүстік-Батыс бағытындағы қызметінде қолданылады. Бұл қызмет C&WI арқылы Wabash (кейін Норфолк және Батыс темір жолы) жүргізген бір жұп қала маңындағы пойыздың жалғасы болып табылады. 1976 жылы қызмет Дирборн станциясының қосымшасынан Юнион станциясына Алтон (21-ші көше) тұйықталуы арқылы көшірілді. 1973 жылы орталықтандырылған қозғалыс басқару жүйесі енгізілді, ол 40-шы және 47-ші, содан кейін 59-шы және 74-ші көшелерді біріктірді. Төрт мұнаралық комбинацияны Dearborn станциясынан көшірілгеннен кейін 47-ші мұнарада орналасқан пойыз диспетчері басқарды. C&WI-нің өз полиция бөлімі болды, олардың қызметкерлері арнайы агенттер ретінде тағайындалды және Иллинойс штатының құқық қорғау департаменті арқылы полиция куәлігін алды. C&WI 1940 жылдардың соңында дизельдік локомотивтерге толық көшуді жүзеге асырған алғашқы темір жолдардың бірі болды. 80-ші көшеден Долтонға дейінгі жолға қазір Union Pacific темір жолы иеленеді, сонымен қатар Долтоннан оңтүстікке қарай бұрынғы Чикаго және Шығыс Иллинойс темір жолы да оларға тиесілі. 81-ші көшеден 110-шы көшеге дейінгі бұрынғы магистральдық бөлігі Norfolk Southern компаниясына тиесілі және олар басқарады. NS бұрынғы NKP негізгі жолдарының учаскесін 130-шы көшеден Бёрнхэмге дейін ескі C&WI жолағына көшірді, себебі Ford Motor Company компаниясының араластыру орталығы бұрынғы NKP жолағында салынған. Қалған бөлігі тасталып кетті, тек Оңтүстік Дирингтегі шағын учаскесі Чикаго Реил Линк компаниясымен пайдаланылуда, сондай-ақ Чикаго айналма темір жолының бөлігі, қазір BRC компаниясына тиесілі.
Dearborn Station closed in 1971 when Amtrak consolidated all long distance passenger service to Chicago Union Station. All station tracks had been removed and only the headhouse remained by May 1976. The land was later redeveloped as an urban park, and the station was redeveloped as a commercial space. The old C&WI from Alton Junction as far south the junction with Norfolk Southern Railway at 74th Street is now owned by Metra and used by their SouthWest Service. This service is the successor to the single pair of suburban trains operated by the Wabash (and later Norfolk and Western Railroad) over the C&WI. The service moved from the Dearborn Station annex to Union Station in 1976 via a connection at Alton Junction (21st Street) interlocking. Centralized traffic control was introduced in 1973, combining 40th Street and 47th Street, later 59th Street and 74th Street, a four tower combination was operated by the train dispatcher located at 47th Street tower after their relocation from Dearborn station. The C&WI also had their own police department, and their officers were designated special agents and police certified through the Illinois Department of Law Enforcement. The C&WI was one of the first railroads in the late 1940s to completely switch over to diesel locomotives. From 80th Street to Dolton, the line is now owned by the Union Pacific Railroad, which also has the former Chicago and Eastern Illinois Railroad south from Dolton. The former Main Line segment from 81st Street to 110th Street is owned and operated by Norfolk Southern. NS also relocated the former NKP main tracks to the old C&WI right of way from 130th Street to Burnham when the Mixing Center for Ford Motor Company was built on the former NKP right of way. The rest has been abandoned, except for a short piece in South Deering now used by the Chicago Rail Link, and the part used by the Belt Railway of Chicago, now owned by the BRC.