Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1426 жылғы Еуропадағы шайқас
1426 battle in Europe
Брауверсхавен шайқасы 1426 жылдың 13 қаңтарында Зеландиядағы Брауверсхавен қаласында болды. Бұл шайқас Төмен елдерді бақылау үшін жүргізілген Құлақ және Треска соғыстарының бір бөлігі еді және Бургундия герцогы Филипп Жақсының маңызды жеңісімен аяқталды.
The Battle of Brouwershaven was fought on 13 January 1426 in Brouwershaven, Zeeland. The battle was part of the Hook and Cod wars waged over control of the Low Countries and resulted in a significant victory for Philip the Good, Duke of Burgundy.
Фракциялар
Конфликттің бастауы 1417 жылы граф Вильгельм VI қайтыс болғаннан кейін, Эно, Голландия және Зеландия графтықтарын мұраға алудағы Жаклин Эно және Бавария герцогы Иоанн III арасындағы талас-тартыста болды. Жаклин бастапқыда Брабант герцогы Иоанн IV-ке үйленген, бірақ күрделі жағдайлардың салдарынан бұл неке күштен шығарылып, 1422 жылы Генрих V-нің інісі Глостер герцогы Хамфриге үйленді. Жаклиннің екінші некесі Эноны Баварияның Иоаннымен келісімге келген Брабант герцогы Иоаннның қолына өткізді. Иоанн Бургундиялық Филиппті мұрагері етіп тағайындады, бұл оны дауға араласуға итермеледі. 1424 жылы Жаклин мен Хамфри ағылшын әскерлерімен Эноға қонды және оны жылдам басып алды. 1425 жылдың қаңтарында Баварияның Иоаннының өлімі Филипптің талабын іске асыру үшін Бургундия әскерлерінің шағын науқанына әкелді, нәтижесінде ағылшындар ығыстырылды. Жаклин соғысты Филипптің күзетінде аяқтады, бірақ 1425 жылдың қыркүйегінде Гудаға қашып, құқықтарын қайтадан жариялады. "Күкістердің" жетекшісі ретінде ол негізінен шағын дворяндар мен кішкентай қалалардан қолдау алды. Оның қарсыластары, "Кабандар", негізінен Роттердам және Дордрехт сияқты қалалардың тұрғындарынан құралды.
The origins of the conflict lay in a succession dispute between Jacqueline of Hainaut and John III, Duke of Bavaria over the Counties of Hainaut, Holland and Zeeland following the death of Count William VI in 1417. Jaqueline had originally been married to John IV, Duke of Brabant but in complex circumstances, had had this marriage set aside and, in 1422, married Humphrey, Duke of Gloucester, brother of Henry V. Jaqueline's second marriage left Hainaut in the hands of John of Brabant, who had reached a rapprochement with John of Bavaria. John had made Philip of Burgundy his heir and this led him to take a role in the dispute. In 1424, Jaqueline and Humphrey had landed with English forces and quickly overrun Hainaut. The death of John of Bavaria in January 1425 led to short campaign by Burgundian forces in pursuit of Philip's claim and the English were ousted. Jaqueline had ended the war in the custody of Philip but in September 1425 escaped to Gouda, where she again asserted her rights. As leader of the Hooks, she drew most of her support from the petty nobility and small towns. Her opponents, the Cods, were drawn largely from the burghers of the cities, including Rotterdam and Dordrecht.
Соғысқа әкелген оқиғалар
Жакелин Англияда болған күйеуі Хамфриден көмек сұрады, ол оны күшейту үшін 1500 ағылшын әскерін жинауға кірісті, оған 7-ші барон Уолтер Фицвальтер басшылық етті. Осы уақытта Жакелиннің әскері 1425 жылғы 22 қазанда Альфен шайқасында Бургундия қалалық әскерін жеңді. Герцог Филип ағылшын әскерінің жинала бастағанын ерте білді және оларды теңізде тоқтату үшін флот жинады. Ол 300 сарбаздан тұратын ағылшын күштерінің шағын бөлігін ұстап алды, бірақ ағылшын күштерінің басым бөлігі Брауверсхавен портына қонды және Зеландиялық одақтастарымен қосылды.
Jaqueline requested support from her husband Humphrey, who was in England, and he set about raising a force of 1500 English troops to reinforce her, led by Walter FitzWalter, 7th Baron FitzWalter. In the meantime, Jaqueline's army had defeated a Burgundian force of city militia at the Battle of Alphen on 22 October 1425. Duke Philip had plenty of notice of the assembly of the English force and raised a fleet to intercept them at sea. Although he did succeed in catching a small part of the English force, consisting of 300 men, most of the English force made landfall at the port of Brouwershaven, where they rendezvoused with their Zeeland allies.
Әскерлердің құрамы
Бургундия герцогы жеке басқарып, Брауверсхавенге Бургундия әскерін қондырды, оның құрамында оның жеке феодалдары мен Дордрехт, Гаага және Делфт қалаларының қалалық милициясы болды. Әскерде шамамен 4000 жауынгер болды, оның ішінде Дордрехттен келген зеңбілшілер және 1000-нан астам милиция арбалетшілері бар еді. Хаамстед мырзасының басшылығымен зеландтықтардың саны шамамен 3000 адамды құрады, олар ағылшындармен күшейтілді, ағылшындардың саны шамамен 1200 адамға дейін азайды.
The Duke of Burgundy personally led the Burgundian army landed at Brouwershaven, consisting of his own feudal retainers and municipal militia from Dordrecht, The Hague, and Delft. The force consisted of about 4000 combatants, including gunners from Dordrecht and over 1000 militia crossbowmen. The Zeelanders, led by the Lord of Haamstede, numbered about 3000 men, reinforced by the English, who were reduced to about 1200 men.
Шайқас
Зеландерлер қарсыластарына қайықтан қарсылықсыз жағаға түсуге мүмкіндік берді, мүмкін ағылшын одақтастарының көмегімен Агинкур сияқты жеңіске жетеді деп үміттенді. Бірақ бургундтар әлі де түсіп жатқанда, ағылшындар шабуылға көшті, жақсы тәртіппен алға жылжып, қатты дауыс салып, кернейлер тартты. Ағылшын әскерлері зеңбіректермен және оқ жаудырғыштардың садақ оқтарымен бомбаланды. Жақсы жаттығудан өткен ағылшын садақшылары бекініп тұрып, содан кейін ұзын садақтарымен оқ атып, садақшыларды шашыратты. Сосын, жақсы қаруланған және тәртіпті бургундтық рыцарьлар алға жылжып, ағылшын әскерлерімен қақтығысты. Рыцарьлардың күшті шабуылына төтеп бере алмай, ағылшын рыцарьлары мен садақшылары бөгетке тігіліп, жаппай қырылды. Янус Рейгерсбергтің "Хроник ен Истори ван Зеланд" еңбегінде Зеланд армиясының үш мыңы қаза тапқан, көптегені тұтқынға алынғаны жазылған. Герцог Филиптің өзі 200 ағылшынның тұтқынға алынғанын хабарлады. Соғыста жергілікті ақсүйектердің бірнеше өкілдері де қаза тапты, бірақ Хеемстед лорды тұтқынға алынды, ал лорд Фицвальтер қашып кетті.
The Zeelander forces allowed their opponents to land unopposed from boats, perhaps hoping for an Agincourt like triumph with the aid of their English allies. However, when the Burgundians were still disembarking, the English led an attack, advancing in good order, giving a great shout and blowing trumpets. The English troops were bombarded with a cannonade and a volley of arbalest bolts from the militia. The well disciplined English longbowmen held firm and then shot back with their longbows, quickly scattering the crossbowmen in disarray. The well armored and equally disciplined Burgundian knights then advanced and came to grips with the English men at arms. Unable to withstand the fierce attack of the knights, the English men at arms and archers were driven onto a dike and were virtually wiped out. The Chronyk en Historie van Zeeland of Janus Reygersberg records that three thousand of the Zeeland army were killed, and many captured. Duke Philip himself noted 200 Englishmen were captured. A number of the local nobility are also recorded to have been killed in the battle, though the Lord of Heemstede was captured and Lord Fitzwalter escaped.
Салдары
Бұл жоғалту Жаклиннің ісіне зор соққы болды. Герцог Хамфри көбірек үйдегі саясатқа ден қойып, Жаклиннің күтімшілерінің бірі Элеонора Кобхамға ғашық болды. 1428 жылы папа оның Жаклинмен жасаған некесін жойғаннан кейін, ол Элеонораға үйленді. Сыртқы қолдаусыз Жаклин Бургундияның күшіне қарсы тұра алмады және аумақтарын басқаруды Филипке беруге мәжбүр болды.
The loss was devastating to Jacqueline's cause. Duke Humphrey was increasingly preoccupied with politics at home, and had become infatuated with Eleanor Cobham, one of Jacqueline's ladies in waiting. In 1428, he married Eleanor after the pope annulled his marriage with Jacqueline. Without foreign support, Jacqueline was unable to resist the full strength of Burgundy, and she was compelled to surrender the administration of her territories to Philip.