Жак Саразен: Француз мүсіншісі және Louis XIV стилінің дамуы
Jacques Sarazin
Жак Саразен (1592-1660) – француз мүсіншісі, барокко өнеріндегі классикалық дәстүрдің өкілі. Ол Louis XIV стилінің қалыптасуына үлкен үлес қосты, шатолар мен шіркеулерді безендірді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз мүсіншісі (1592–1660)
French sculptor (1592–1660)
Жак Саразин немесе Саразин (8 маусым 1592 жылы Нуайонда шомылдырылды – 3 желтоқсан 1660 жылы Парижде қайтыс болды) – барокко өнерінің классикалық дәстүріндегі француз мүсіншісі. Ол өзінің және көптеген шәкірттерінің еңбегі арқылы Луи XIV стилін дамытуға зор үлес қосты. Ол үшін Париждегі Сен-Николас-де-Шамп шіркеуіндегі алтарьдың шеңберін безендіру үшін бірнеше періштелерді жасады. Саразин өзінің үлкен шеберханасын Иль-де-Франс аймағындағы бірнеше сарайларды безендіру үшін пайдаланды, соның ішінде қаржы министрі маркиз д'Эффиат үшін Château de Chilly (шамамен 1630–32, қираған), Эффиаттың мұрагері Клод де Бульон үшін Château de Wideville (1630 жылдан кейін, тек фрагменттері сақталған) және Château de Maisons (1642–50) сарайларының ішкі және сыртқы мүсіндерін жасады. 1654 жылы ол ректор болып тағайындалды. 1648 жылы Саразин Париждегі Сен-Поль-Сен-Луи шіркеуі үшін принц де Конденің жүрегіне арналған үлкен жерлеу ескерткішіне тапсырыс алды. Фронданың салдарынан оның құрылысы ұзаққа созылды. Саразин 1660 жылы қайтыс болған кезде ескерткіштің барлық бөліктері аяқталған, бірақ жиналмаған болатын, оны 1663 жылға дейін оның көмекшісі Ле Грос жинастырды. Кейіннен ескерткіш Шантильидегі Конде мұражайына көшірілді, онда ол өзгеше формада орнатылды.
Jacques Sarazin or Sarrazin (baptised 8 June 1592 in Noyon – died 3 December 1660 in Paris) was a French sculptor in the classical tradition of Baroque art. He was instrumental in the development of the Style Louis XIV through his own work as well as through his many pupils. and for whom he had created some angels in stucco to frame his altarpiece in Saint Nicolas des Champs, Paris. Sarazin used his large workshop for decoration campaigns for several châteaux in the Ile de France, including Château de Chilly (c. 1630 32, destroyed) for the Superintendent of Finances marquis d'Effiat, the Château de Wideville for Effiat's successor Claude de Bullion (after 1630, only fragments remain) and interior and exterior sculptures for the Château de Maisons (1642–50). In 1654 he became its Rector. Already in 1648, Sarazin received the commission for the large funeral monument for the heart of the prince de Condé for the Église Saint Paul Saint Louis in Paris. Due to the troubles of the Fronde its making was long delayed. At the time of Sarazin's death in 1660, all its parts were finished but not assembled, which was accomplished until 1663 by his assistant Le Gros. The monument has later been moved to the Musée Condé in Chantilly where it was installed in a different form.
Маңыздылық
Саразин Версаль бақтарына үлкен мүсіндерді тапсыру толыққанды басталмас бұрын қайтыс болса да, оның ең көп ықпалы осы жерде сезіледі. Ол Болонья суретшілерінің классикалық ерте барокко стилін және Франсуа Дюкеснойдың мүсініндегі шаттық пен тыныш ойыншылдықты Италиядан Францияға әкелді. Ол сол жерде өзінің стильдік ерекшеліктерін қалыптастырды. 1630 жылдардағы Вайдвиллге арналған мифологиялық мүсіндері Версаль мүсініне тән стильдік тәсілді көрсетіп тұрады. Сонымен қатар, оның Мейсонстағы құймаларының ойнақылық үлгісі француз мүсінінде 18 ғасырдан асып, ұзақ уақыт бойы қолданылды.
Although Sarazin died before the large sculpture commissions for the Gardens of Versailles were properly underway, it is there that most of his influence can be felt. He had brought the classical early Baroque style of the Bolognese painters and the restrained playfulness of the sculpture of François Duquesnoy from Italy to France. There, he developed his vocabulary. His mythological statues of the 1630s for Wideville already display a stylistic approach which was to become typical for Versailles sculpture. Moreover, the playful ease of his putti at Maisons provide an example which was to be followed in French sculpture well beyond the 18th century.