Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз архитектор және жазушысы.
French architect and writer
Philibert de l'Orme (filibɛːʁ də lɔʁm) (3 маусым 1514 – 8 қаңтар 1570) – француз архитектор және жазушысы, француз Ренессанс архитектурасының ұлы шеберлерінің бірі. Оның тегі де дель Орме, де Лорме немесе Делорме деп те жазылады.
Philibert de l'Orme (filibɛːʁ də lɔʁm) (3 9 June 1514 – 8 January 1570) was a French architect and writer, and one of the great masters of French Renaissance architecture. His surname is also written De l'Orme, de L'Orme, or Delorme.
Ерте мансап
Филберт де л'Орме 1514 жылғы 3-9 маусым аралығында Лион қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Джехан де Л'Орме – бас құрылысшы және кәсіпкер, ол 1530 жылдары үш жүз жұмысшыны жұмысқа алып, қала элитасы үшін мәртебелі ғимараттар салды. Филберт он тоғыз жасқа келгенде Лионнан Италияға аттанып, үш жыл бойы Папа Павел III-тің құрылыс жобаларында жұмыс істеді. Римде ол Франция королі Франсуа I-нің Ватикан елшісі, кардинал Жан дю Беллеймен танысты, ол оның қамқоршысы мен тапсырыс берушісіне айналды. Дю Беллей оның досы Франсуа Раблеге де демеушілік жасады. Шамамен 1540 жылы де л'Орме Парижге көшіп, көп ұзамай корольдік жобалармен айналыса бастады.
Philbert de l'Orme was born between 3 and 9 June 1514 in Lyon. His father was Jehan de L'Orme, a master mason and entrepreneur, who, in the 1530s, employed three hundred workers and built prestigious buildings for the elite of the city. When Philibert was nineteen he departed Lyon for Italy, where he remained for three years, working on building projects for Pope Paul III. In Rome he was introduced to Cardinal Jean du Bellay, the Ambassador of King François I to the Vatican, who became his protector and client. Du Bellay was also the patron of his friend Francois Rabelais. In about 1540 de l'Orme moved to Paris, and was soon occupied with royal projects.
Генрих II-нің (1548-1559) корольдік сәулетшісі
1548 жылдың 3 сәуірінде Генрих II оны корольдің бас сәулетшісі деп тағайындады. Он бір жыл бойы ол корольдің барлық сәулеттік жобаларын қадағалап отырды, бірақ Луврдегі өзгерістерді басқа корольдік сәулетші Пьер Леско жоспарлаған. Оның маңызды жобаларына Сент-Мур-де-Фоссе, Ане, Луара аймағындағы Шенонсо сарайлары; Булонь орманындағы Мадрид патша сарайы; Винсенн сарайы және Фонтенбло сарайына енгізілген маңызды өзгерістер кірді. Ол сонымен қатар жазушы, теоретик және құрылыс техникасындағы инноватор ретінде де танылды. Ол тас ғимараттар салу үшін қажетті ағаш каркастарын жасаудың жаңа жүйесін ойлап тапты, бұл жүйе charpente à petits bois деп аталды, ол бұрынғы әдістерге қарағанда жылдамырақ және арзанырақ болды, сонымен қатар ағаштан әлдеқайда аз қолданды. Ол 1555 жылы осы жүйені корольге көрсетті және оны жаңа патшалық Монцео сарайының құрылысында, сондай-ақ Сен-Жермен-ан-Лей орманындағы патшалық аң аулау үйінің құрылысында пайдаланды.
On April 3, 1548 he was a named architect of the King by Henry II. For a period of eleven years, he supervised all of the King's architectural projects, with the exception of changes to the Louvre, which were planned by another royal architect, Pierre Lescot. His major projects included the Château de St Maur des Fossés, the Château d'Anet, the Château de Chenonceau in the Loire Valley; the royal Château de Madrid in the Bois de Boulogne; the Château de Vincennes, and major modifications to the Palace of Fontainebleau. He also made a reputation as a writer and theorist, and as an innovator in building techniques. He invented a new system for making the essential wooden frameworks for constructing stone buildings, called charpente à petits bois, which was quicker and less expensive than previous methods and used much less wood. He demonstrated it before the King in 1555, and put it to work in construction at the new royal Château de Montceaux and at the royal hunting lodge in the Forest of Saint Germain en Laye.
Архитектуралық теоретик (1559-1563)
Франция королі Генрих II-нің 1559 жылғы 10 шілдедегі қайтысы оны күрт қамқорсыз қалдырып, оның жетістіктері мен стиліне қызықпаған, бәсекелес сәулетшілердің ықпалына түсірді. Екі күннен кейін, 10 шілдеде, ол лауазымынан босатылып, орнына итальян суретшісі және сәулетшісі Франческо Приматиччо тағайындалды, оның туындылары сол кезде өте танымал болды. Ол діни орденге қосылып, ойша толғануға, ғылымға және жазуға көшті. Ол Микеланджелоның жаңа жұмыстарын қарау үшін Римге тағы бір сапар жасады. 1565 жылдан бастап сәулет теориясы бойынша ғылыми және философиялық еңбектің бірінші томын жазды. Ол 1567 жылы жарық көрді, ал одан кейін 1576, 1626 және 1648 жылдары қайтысынан соң жаңа басылымдары жарық көрді.
The death of Henry II of France on July 10, 1559 suddenly left him without a patron and at the mercy of rival architects who resented his success and his style. Two days later, on 10 July, he was dismissed from his official posts, and replaced by an Italian artist and architect, Francesco Primaticcio, whose work was much in fashion. He had joined a religious order, and decided to turn his attention to meditation, scholarship and writing. He made another trip to Rome to inspect the new works of Michelangelo. Beginning in 1565 wrote the first volume of a work on architectural theory, which was scientific and philosophical. It was published in 1567, and was followed by new editions after his death in 1576, 1626 and 1648.