Шарль Персье: Француз архитектор және неоклассицизм шебері

Кіріспе

Француз сәулетшісі (1764–1838)

Шарль Персье (ʃaʁl pɛʁsje; 22 тамыз 1764 – 5 қыркүйек 1838) – француз архитекторы, интерьерді безендіруші және дизайнер, ол Пьер Франсуа Леонард Фонтенмен тығыз серіктестікте жұмыс істеді, бастапқыда студенттік кезінен бергі досы. 1794 жылдан бастап жасалған жұмыстарға қатысты, олардың біреуінің идеяларын немесе егжей-тегжейін анықтауға тырысу бекер, осылайша олардың бірлескен еңбегін бөліп қарау мүмкін емес. Персье мен Фонтен екеуі де бізге таныс Директория және Империя стиліндегі неоклассицизмнің бай, сәнді, археологиялық тұрғыдан саналы нұсқаларын жасаған және оларды қолдаған негізгі өкілдері болды. 1838 жылы Шарль Персье қайтыс болғаннан кейін Фонтен Пере-Лашез зиратында олардың ерекше стилінде қабір салған. Персье мен Фонтен әріптестер ғана емес, сонымен қатар бірге өмір сүрген. Фонтен өмірінің соңында үйленді және 1853 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның тілегі бойынша денесі сол қабірге қойылды.

Өмірбаян

Персье 1764 жылы Парижде дүниеге келді. 1784 жылы он тоғыз жасында ол Римде оқу үшін үкімет қаржыландырған Рим сыйлығын жеңіп алды. Сол жерде ол Фонтенмен танысты. Олардың алғашқы ынтымақтастығының бірі – «Римде жасалған сарайлар, үйлер және басқа да заманауи ғимараттар» («Palais, maisons et autres édifices modernes dessinés à Rome») атты еңбегі болды, ол Парижге оралғанда болашақ клиенттердің назарын аударды. 1792 жылдың соңында, Француз төңкерісінің бірінші кезеңі аяқталуға таяу, Персье Париж операсының сахналық безендірісін қадағалауға тағайындалды, бұл инновациялық дизайнның орталығы болған лауазым. Фонтен Лондон қауіпсіздігінен оралды, ол жерде ол жер аударылған еді, және олар 1796 жылға дейін Операда бірге жұмыс істеді. fr олардың командасының үшінші мүшесі болды. Наполеон Бонапарт олардың жұмысын ұнатып, Империя стилінің ерекшелігін, антикалық талғамның сәл құрғақ және дұрыс сезімімен шектелген агрессивті сәнін, сондай-ақ бұрынғы тәртіптен бөлек, императорлық құндылықтарын бағалады. Ол оларды жеке сәулетшілері етіп тағайындады және шешімінен ешқашан бас тартқан жоқ; олар Наполеон билікте болған уақыттың соңына дейін империялық жобалармен айналысты. Бұл қарым-қатынас Наполеон Эльбаға кеткенде ғана үзілді. 1814 жылы Бурбон әулетінің қайта орнатылуынан кейін олар Империямен тым байланысты екенін түсінді, сондықтан енді ресми тапсырыс ала алмады. Сол кезден бастап Персье студенттік ателье, яғни оқыту студиясын немесе шеберханасын басқарды. Персье шәкірттерінің бірі Огюст де Монферран Александр I патша үшін Санкт-Петербургтегі Исаак соборын жобалады. Олар Луврде он жыл (1802–1812) жұмыс істеді. Ескі сарай ұзақ жылдар бойы патшалық резиденция болмағандықтан, оған Бурбондармен байланысты жағымсыз пікірлер болған жоқ. Ол Париждің орталығында орналасқан, сондықтан Наполеонның келіп-кетуін көруге болады, ал Версаль, одан қала берді, қирату мен тонау салдарынан тұруға жарамсыз болды. Олар Луврқа қарап тұрған Тюильри сарайында, Карусель алаңы мен партерлерде жұмыс істеді. Осы маңызды алаңда Персье мен Фонтен Аустерлиц шайқасын еске алу үшін Арк-дю-Карусельді (1807–1808) жобалады. Олар сондай-ақ Жозефинаның Мальмезон шатосында, Паулин Бонапарт үшін Монтгобер шатосында жұмыс істеді, сонымен қатар Компиень, Сен-Клу және Фонтенблодағы бұрынғы Бурбон сарайларында өзгерістер мен безендірулер жасады. Персье мен Фонтен интерьердегі барлық бөлшектерді жобалады: төсек-орындар, скульптуралық қосымша үстелдер және басқа да жиһаздар, қабырға шамдары мен шамдар, люстралар, есік тұтқалары, маталар және обои. Арнайы жағдайларда Персье Севр фарфор фабрикасы үшін дизайн жасауға шақырылды: 1814 жылы Персьенің жарияланған дизайнын Севр директоры Александр Броньярт өңдеді, нәтижесінде 137 см биіктіктегі әсем классикалық ваза пайда болды, ол Людовик XVIII Вена конгресі алдында Лондондерри графына сыйлағаннан кейін «Лондондерри вазасы» деп аталды. Персье мен Фонтен кейінірек бірнеше кітап жариялады, олардың ішінде «Жиһазға қатысты барлық нәрсені қамтитын интерьерлік дизайн жинағы» («Recueil de décoration intérieure concernant tout ce qui rapporte à l'ameublement», 1812) ерекше көзге түсті, оның гравюралары қарапайым контурлы техникада жасалған. Бұл гравюралар олардың стилін Империядан тыс жерлерге таратты, ағылшын регенттік стиліне француздық мөр басып, голландтық британдық сарапшы-дизайнер Томас Хоупқа әсер етті.

Percier was born at Paris in 1764. In 1784, at age nineteen, he won the Prix de Rome, a government funded fellowship for study in Rome. There he met Fontaine. One early product of their collaboration was Palais, maisons et autres édifices modernes dessinés à Rome ("A palace, houses and other modern buildings designed in Rome"), which attracted the attention of prospective clients when they returned to Paris. At the end of 1792, near the end of the first phase of the French Revolution, Percier was appointed to supervise the scenery at the Paris Opéra, a post at the center of innovative design. Fontaine returned from the security of London, where he had been exiled, and they continued at the Opéra together until 1796. fr was a third member of their team. Napoleon Bonaparte liked their work. The calculated theater of the Empire style, its aggressive opulence restrained by a slightly dry and correct sense of the antique taste, and its neo Roman values, imperial yet separate from the ancien régime, appealed to the future emperor. He appointed them his personal architects and never wavered in his decision; they were at work on imperial projects almost until the very end of Napoleon's time in power. The relationship only dissolved when Napoleon retired to Elba. After the restoration of the House of Bourbon in 1814, they found themselves associated too intimately with the Empire ever to earn an official commission again. From that time forward, Percier conducted a student atelier, a teaching studio or workshop. One of Percier's pupils, Auguste de Montferrand, designed Saint Isaac's Cathedral in St Petersburg for Tsar Alexander I. They worked for ten years (1802–1812) on the Louvre. The old palace had not been a royal residence for generations, so it was free of any taint associated with the detested Bourbons. It stood in the heart of Paris, so that the vain Emperor could be seen coming and going, unlike Versailles, which, besides, had been rendered uninhabitable through destruction and looting. They worked on the Tuileries Palace that faced the Louvre across the Place du Carrousel and the parterres. In that prominent square, Percier and Fontaine designed the Arc du Carrousel (1807–1808), commemorating the Battle of Austerlitz,

They also worked at Josephine's Château de Malmaison, at the Château de Montgobert for Pauline Bonaparte, and did alterations and decorations for former Bourbon palaces or castles at Compiègne, Saint Cloud, and Fontainebleau. Percier and Fontaine designed every detail in their interiors: state beds, sculptural side tables, and other furniture, wall lights and candlesticks, chandeliers, door hardware, textiles, and wallpaper. On special occasions, Percier was called upon to design for the Sèvres porcelain manufactory: in 1814 Percier's published designs were adapted by Alexandre Brogniart, director of Sèvres, a grand classicising vase 137 cm tall, that came to be known as the "Londonderry Vase" when Louis XVIII gave it to the Marquess of Londonderry just before the Congress of Vienna. Percier and Fontaine published several later books, notably Recueil de décoration intérieure concernant tout ce qui rapporte à l'ameublement ("Collection of interior designs: Everything that relates to furniture", 1812) with its engravings in a spare outline technique. These engravings spread their style beyond the Empire; they helped put a French stamp on the English Regency style and influenced the Dutch British connoisseur designer, Thomas Hope.