Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын суретшісі (1796 ж. – шамамен 1832 ж.)
English painter (by 1796 – c. 1832)
Джордж Винсент (27 маусым 1796 ж. крещениеден өтті, 1832 ж. қайтыс болды) – акварель, гравюра және майлы бояулармен жұмыс істеген ағылшын пейзаж суретшісі. Өнер тарихшылары оны Норвич мектебінің ең талантты суретшілерінің бірі деп санайды. Бұл суретшілер тобы географиялық жағдайымен және жеке, кәсіби байланыстарымен біріктірілген, олардың шабыты көбінесе Норфолк ауылдарынан туды. Винсенттің туындылары голланд пейзаж мектебінің және сонымен қатар Норвич мектебінен шыққан Джон Кромның стиліне негізделген. 1820 жылдары мектептің Шығыс Англиядан тыс жерлердегі беделі, негізінен Винсент пен оның досы Джеймс Старктің еңбектеріне байланысты қалыптасты. Тоқымашының ұлы Винсент Норвич грамматикалық мектебінде білім алған, кейін Кромның шәкірті болды. Ол Корольдік академияда, Британ институтында және басқа да орындарда көрмелерге қатысты. 1811 жылдан 1831 жылға дейін Норвич суретшілер қоғамында Норфолк пейзаждары мен теңіз суреттерінен 100-ден астам туындысын көрсетті. 1818 жылы ол Лондонға көшіп, 1821 жылы хирургтың, көбінесе бай қызына үйленді. Ол онда бай клиенттердің қамқорлығына ие болды, бірақ қаржылық қиындықтарды бастан өткерді. Қымбат үй сатып алу және ішімдікке құмарлық оның қаржылық мәселелерін ушықтырып, 1824 жылы қарыз үшін Флит түрмесіне қамалуына әкелді. 1827 жылы босатылғаннан кейін ол Норвич суретшілер қоғамымен байланысын жаңартты, бірақ жұмыстарының көлемі азайды. 1831 жылдан кейін Винсент жоғалып кетті. Оның отбасы оны табуға тырысқанына қарамастан, ол ешқашан табылған жоқ, ал оның осы күннен кейінгі орналасқан жері белгісіз. Ол 1832 жылдың сәуірінен бұрын, мүмкін Бат қаласында қайтыс болған болуы мүмкін. Оның өлімінен үш он жыл өткен соң Лондонда көрсетілген «Гринвич ауруханасы өзеннен» атты суреті оның туындыларына жаңа қызығушылықты тудырып, Норвич мектебінің жетекші мүшесі ретінде оның беделін нығайтуға көмектесті. Өнер тарихшысы Герберт Минтон Кундалл 1920 жылдары Винсенттің «егер ол шектен тыс әдеттерге берілмеген болса, британдық пейзаж суретшілерінің алдыңғы қатарында тұрған болар еді» деп жазды.
George Vincent (baptised 27 June 17961832) was an English landscape painter who produced watercolours, etchings and oil paintings. He is considered by art historians to be one of the most talented of the Norwich School of painters, a group of artists connected by location and personal and professional relationships, who were mainly inspired by the Norfolk countryside. Vincent's work was founded on the Dutch school of landscape painting as well as the style of John Crome, also of the Norwich School. The school's reputation outside East Anglia in the 1820s was based largely upon the works of Vincent and his friend James Stark. The son of a weaver, Vincent was educated at Norwich Grammar School and afterwards apprenticed to Crome. He exhibited at the Royal Academy, British Institution, and elsewhere. From 1811 until 1831 he showed at the Norwich Society of Artists, exhibiting more than 100 pictures of Norfolk landscapes and marine works. By 1818 he had relocated to London, where in 1821 he married the supposedly wealthy daughter of a surgeon. There he obtained the patronage of wealthy clients, yet struggled financially. The purchase of an expensive house, combined with a tendency towards drink, exacerbated his financial problems and led to his incarceration in the Fleet Prison for debt in 1824. Before his release in 1827 he had resumed his connection with the Norwich Society of Artists, albeit with a much lower output of work. After 1831, Vincent disappeared. He was never found, despite attempts by his family to locate him, and his whereabouts after this date remain uncertain. His death may have occurred before April 1832, perhaps in Bath. His picture Greenwich Hospital from the River, which was shown in London three decades after his death, caused renewed interest in his paintings and helped to establish his reputation as a leading member of the Norwich School. The art historian Herbert Minton Cundall wrote in the 1920s that had Vincent "not given way to intemperate habits he would probably have ranked amongst the foremost of British landscape painters".
Өмірбаян
Норвич суретшілер мектебі – жеке немесе кәсіби байланысы бар пейзаж суретшілерінің аймақтық мектебі. Көбінесе Норфолк ауылдарынан шабыт алғанмен, олар көптеген басқа пейзаждарды, сондай-ақ жағалау және қалалық көріністерді бейнеледі. Мектептің ең маңызды мүшелері – Джон Кром мен Джон Селл Котман, қозғалыстың жетекші тұлғалары және ең көрнекті суретшілері, сондай-ақ Винсент, Джеймс Старк, Джозеф Станард, Роберт Лэдбрук және мектептің ең шебер гравері Эдвард Томас Дэниелл болды. Бұл 19 ғасыр британдық өнері тарихындағы бірегей құбылыс еді; Норвич Англиядағы басқа ұқсас қалаларға қарағанда табысты суретшілерді көптеп шығарды, ал оның театрлық, көркемдік, философиялық және музыкалық мәдениеттері астанадан тыс жерде ерекше үйлесім тапты. Бастапқыда заманауи және прогрессивті деп есептелген бұл қозғалыс 19 ғасырдың соңында өнер тарихшысы Эндрю Хемингуэй сипаттаған «ауылдық Англия мифологиясы» салдарынан өткен дәуірге жататын нәрсе ретінде қарастырылды. Норвич суретшілер қоғамын 1803 жылы Кром мен Лэдбрук құрды. Ол Норвич меценаттары қолдаған көптеген суретшілер арасында туындаған ұжымдық өзін-өзі тану сезімінен (бірақ ортақ стиль емес) пайда болды. Олар бір-біріне кешкі жиналыстар ұйымдастыру, бірге суреттер салу және туындыларын көрсете беру арқылы әсер етті; Кром мен Лэдбрук шәкірттер алды, ал басқалары әуесқойларға сабақ берді, олардың барлығы өз ұстаздарының стилін еліктеуге бейім болды. Ол жаратылды "". Ол тұрақты көрмелер өткізіп, ұйымдастырылған құрылымға ие болды, 1825 жылға дейін және 1828 жылдан бастап 1833 жылы таратылғанға дейін жыл сайын жұмыстар көрсетілді. Норвичтегі кез келген кәсіби суретші дерлік Қоғаммен бірге көрмеге шықты, бірақ Норвич мектебінің барлық мүшелері оған мүше болған жоқ. 17 ғасырдың соңында Эксетердегі Фрэнсис Таун және Оксфордтағы Джон Малчер сияқты суретшілермен байланысты басқа сурет салу мектептері де пайда бола бастады. Лондоннан тыс жерлердегі басқа да халық орталықтары өнер қоғамдарын құрып, олардың суретшілері мен сурет салу шеберлері өз шәкірттеріне әсер етті. Норвич мектебінен айырмашылығы, бұл суретшілер ағылшын ауылдарының көркем суреттерін сатып алып, өз патриотизмін көрсетуге ниеттенген бай саудагерлер мен жер иеленушілердің қолдауын алмады. 1768 жылы Корольдік академия құрылғаннан кейін құрылған алғашқы осындай ұйым – Норвич суретшілер қоғамы өз мүшелерінің мүддесін 30 жыл бойы қорғады, бұл басқа ұқсас ұйымдардан ұзақ мерзім еді. 1833 жылы Норвич суретшілер қоғамы таратылғаннан кейін және 1842 жылы Котман қайтыс болғаннан кейін, Норвичте осындай деңгейдегі кәсіби суретшілер қалмады. Мектепке қызығушылық 1830 жылдары азайды, бірақ 1878 жылы Корольдік академияның қысқы көрмесінен кейін олардың беделі қайта жаңғырды.
The Norwich School of painters was a regional school of landscape painters connected personally or professionally. Though mainly inspired by the Norfolk countryside, many also depicted other landscapes and coastal and urban scenes. The school's most important members were John Crome and John Sell Cotman—the leading spirits and finest artists of the movement—as well as Vincent, James Stark, Joseph Stannard, Robert Ladbrooke and Edward Thomas Daniell, the best etcher of the school. It was a unique phenomenon in the history of 19th century British art; Norwich produced more successful artists than any other similar city in England, and its theatrical, artistic, philosophical and musical cultures were cross fertilised in a way that was unique outside the capital. Originally regarded as modern and progressive, the movement was by the end of the 19th century seen as belonging to a bygone age, due to what the art historian Andrew Hemingway describes as the "mythology of rural Englishness" that prevailed. The Norwich Society of Artists was founded by Crome and Ladbrooke in 1803. It arose from a sense of collective identity (but not a common style) that emerged among the many artists supported by Norwich patrons. They influenced each other by forming evening meetings, sketching together, and exhibiting their works; Crome and Ladbrooke took on apprentices, whilst others taught amateurs, all of whom tended to imitate the style of their teachers. It was created "". It held regular exhibitions and had an organised structure, showing works annually until 1825 and again from 1828 until it was dissolved in 1833. Almost every professional artist in Norwich exhibited with the Society, but not all of the members of the Norwich School belonged to it. At the end of the 17th century, other schools of painting had begun to form, associated with artists such as Francis Towne at Exeter and John Malchair at Oxford. Other centres of population outside London were creating art societies, whose painters and drawing masters influenced their pupils. Unlike those of the Norwich School, these artists did not benefit from wealthy merchants and landed gentry demonstrating their patriotism by acquiring picturesque paintings of the English countryside. The Norwich Society of Artists, the first group of its kind to be created since the formation of the Royal Academy in 1768, was remarkable in acting in its members' interests for 30 yearsa longer period than for any other similar group. After the dissolution of the Norwich Society of Artists in 1833, and Cotman's death in 1842, no professional artists of a similar calibre remained in Norwich. Interest in the school fell off during the 1830s, until their reputation re emerged after the Royal Academy's 1878 Winter Exhibition.
Отбасы және білім
Джордж Винсент, Джеймс Винсент пен оның бірінші әйелі Мэри Фрименнің ең үлкен тірі ұлы, 1796 жылдың 27 маусымында Тимберхиллдегі Сент-Джон Баптист шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Екі жыл бұрын оның ағасы – сондай-ақ Джордж аталған – нәресте кезінде қайтыс болды; ал Джеймс есімді ағасы ересек шаққа дейін тірі қалды. Оның анасы шамамен 1800 жылы қайтыс болды. Оның әкесі шальдар жасаған жүн тоқымашысы болды. Анасының тарапынан Джордж, 1841 жылы Кьюдегі Корольдік ботаникалық бақтың директоры болған Уильям Джексон Хукердің туысы еді. Винсент отбасымен бірге Сент-Клемент шіркеуінің аллеясындағы үйінде, Венсум өзеніне жақын жерде тұрды және шамамен 1818 жылы Норвичтен кеткенге дейін сонда тұрды. Винсент Норвич грамматикалық мектебінде білім алды, онда ол Джон Берни Кром және оның інісі Фредерикпен жақын дос болып, Джеймс Старкпен өмір бойына достық қарым-қатынас орнатты. Джеймс Старктің әкесі Майкл Старк, бояу өндіруші, өзінің іскерлік байланыстары арқылы Винсенттің әкесімен таныс болған. Ол ерте жасынан бері көмірмен сурет салуды ұнатқан. Джон Кром, Норвичтегі ең белгілі сурет салу шебері, достарының көмегімен грамматикалық мектепте сурет салу шебері лауазымына орналасып, Винсент пен оның сыныптастарына сабақ берді; бұл лауазым, мүмкін, толық емес болғанымен, оның ең маңызды оқыту қызметі болды. Мектепте "Ескі Кром" деп аталған ол оқушылардың сүйіктісі болды, олар ұстаздарын өз суреттерін аяқтауға көндіруге немесе көбінесе оның жаңа туындыларын жасауға қуанды. Ол уақыттың қалай өтіп жатқанын ұмытып, өте жылдам сурет салып, "балалар оған таңсықпен қарап, оның суретшілік шеберлігіне қызығушылық танытар еді".
George Vincent, the eldest surviving son of James Vincent and his first wife Mary Freeman, was baptised on 27 June 1796, at St John the Baptist's Church, Timberhill. Two years earlier his older brother—also named George—had died in infancy; a brother named James, who survived to adulthood, is also recorded. His mother died around 1800. His father was a worsted weaver who manufactured shawls. On his mother's side, George was a cousin of William Jackson Hooker, who became the Director of the Royal Botanic Gardens at Kew in 1841. Vincent lived with his family in a house on St. Clement's Church Alley, close to the River Wensum, remaining there until he moved away from Norwich in around 1818. Vincent was educated at Norwich Grammar School, where he became good friends with John Berney Crome and his brother Frederick, and formed a life long friendship with James Stark, whose father Michael Stark, a dye manufacturer, would have known Vincent's father through his business connections. He enjoyed drawing with charcoal at an early age. John Crome, who was the best known drawing master in Norwich, had with the help of his friends been secured a post at the Grammar School as a drawing master, and would have taught Vincent and his classmates; the post, although likely to have been part time, was nevertheless his most important teaching activity. Known as "Old Crome" at the school, he was a great favourite with the boys, who greatly enjoyed tricking their teacher into completing their drawings, or more often than not producing a new work of his own. He would paint with extraordinary rapidity, quite forgetting how time was passing, and "with the boys looking on at him admiring his artistic skill".
Ерте жастағы ересек (18121821)
Мектепті бітіргеннен кейін Джордж Винсент, Джон Берни Кром және Джеймс Старк Джон Кромның шәкірттері болды, бұл шамамен 1812 жылы болған болуы мүмкін. Винсенттің алғашқы көрмеге қойылған туындыларының екеуі «Кромнан алынған» деп сипатталды және 1811 және 1812 жылдары сэр Бенджамин Ренчтің сарайында көрсетілді. Үш дос, олардың ең таланттысы Винсент болды, бірге сурет салу және бояу сапарларына шығып, осы процесте бір-бірінің көркемдік стиліне әсер етті. 1816 жылдың қаңтарында Винсент Джон Берни Кром және Бенджамин Стилмен бірге Франция мен Нидерландыға сапар шекті, ал Стил алты жылдан кейін Джон Бернидің қарындасы Ханнаға үйленді. Джон Кром жазған хатта Винсенттің Францияға өту кезінде теңіз ауруына шалдыққандығы айтылды. Қазір Норфолк мұражайларының коллекциясында сақталып тұрған Руан картинасы осы сапардың жалғыз нәтижесі болды. Одан кейін Эссекске саяхат жасады, сол кезде ол Ингатестон және Литтл Баддоу ауылдарын бейнелейтін туындыларды суреттеді, ал 1816 жылы ол және Старк аймақты аралап шыққаннан кейін Виндзор көріністерін көрмеге қойды. Шамамен 1818 жылы ол отбасылық үйін Сент-Клемент шіркеуінің аллеясында қалдырып, Лондонға көшіп, алдымен 7 Уэллс көшесінде, содан кейін Старктің жанында 86 Ньюман көшесінде тұрды. Ньюман көшесіндегі дерлік әрбір үйде жұмыс істейтін суретшілер тұрды; «Лондонның Оңтүстік-Шығыс Мэрилебоны» зерттеуіне сәйкес, «Ньюман көшесінің мекенжайы атаққа жету жолындағы қадам болған кезде, шынымен атақтылар кетіп қалды». Винсент 1821 жылға дейін сонда тұрды. Лондондағы Ескі шеберлерді зерттеу үшін ең маңызды орын Британ институты болды; Винсент пен Старк екеуі де 1817 жылы Институттың мектебіне қабылданғаннан кейін сол жерде оқыды. Олар зерттеген суретшілердің арасында Эльберт Куйп, Ян Дирксз Бот, Мейндерт Хоббема, Арт ван дер Нир және Николас Питерсзон Берхем болды. Оларға елордадағы басқа коллекциялар, аукциондық үйлердегі суреттер және көрмелерде көрсетілген жұмыстар да әсер еткен болуы мүмкін. Дюлуич сурет галереясындағы суреттердің барлығы дерлік, соның ішінде Куйп, Филипс Вуверман, Питер Пол Рубенс және Энтони ван Дайк суреттерін 1817 жылы көпшілікке ашылғаннан кейін көруге болады, ал Винсент және Старк сияқты студенттер колледждің коллекциясын зерттеуге және көшіруге ынталандырылды. Екі жылдан кейін Старк денсаулығының нашарлауына байланысты Норвичке үйіне қайтуға мәжбүр болды. 1819 жылы Винсент Шотландияға саяхат жасады, нәтижесінде «Калтон төбесінен Эдинбург көрінісі» және «Форт жағалауындағы балық аулау қайықтары» сияқты суреттер туды. Дейдің айтуынша, суреттердің сапасы суретшінің осы кезеңде өзінің шыңында болғанын көрсетеді. Келесі жылы ол Майлы және акварель суретшілерінің қоғамында «Ваттерлоо көпірінің Суррей жағынан Лондоны» картинасын көрсетті, оны автор Уильям Фредерик Дикс маңызды туынды деп санады. Оны Джон Лестер, 1-ші барон де Тэбли сатып алды және ол оны Лондон галереясында жұртшылыққа көрсетті, кейін ол оны Тэбли Хаусқа, Чеширге көшірді.
On leaving school, George Vincent, John Berney Crome and James Stark were apprenticed to John Crome, perhaps as early as 1812. Vincent's first exhibited works, two of which were described as "after Crome", were shown at Sir Benjamin Wrench's Court in 1811 and 1812. The three friends, of whom Vincent was the most talented, travelled together on sketching and painting trips, influencing each other's artistic styles in the process. In January 1816 Vincent travelled to France and the Netherlands with John Berney Crome and Benjamin Steel, a surgeon who was to marry John Berney's sister Hannah six years later. In a letter written by John Crome, Vincent was reported to be seasick during the crossing to France. Rouen, now in the Norfolk Museums Collections, is the only painting produced from this visit. It was followed by a tour of Essex, during which time he painted works depicting the villages of Ingatestone and Little Baddow, and in 1816 he and Stark exhibited views of Windsor after touring the area. In around 1818 he left his family home on St. Clement's Church Alley and moved to London, residing first at 7 Wells Street, and then at 86 Newman Street, next door to Stark. Nearly every house on Newman Street was occupied by working artists; according to the Survey of London: South East Marylebone, "by the time a Newman Street address had become a step on the road to fame, the really famous had moved out". Vincent lived there until 1821. The most important place in London for studying Old Masters was at the British Institution; Vincent and Stark both studied there after they enrolled at the Institute's school in 1817. The artists they studied probably included Aelbert Cuyp, Jan Dirksz Both, Meindert Hobbema, Aert van der Neer and Nicolaes Pieterszoon Berchem. They would have been influenced by other collections in the capital, as well as pictures on display at auction houses, and works shown in exhibitions. Almost all the pictures at the Dulwich Picture Gallery, including those by Cuyp, Philips Wouwerman, Peter Paul Rubens and Anthony van Dyck, could be viewed after it opened to the public in 1817, and students such as Vincent and Stark were encouraged by the college to study and copy its collection. After two years Stark was forced to return home to Norwich due to ill health. In 1819 Vincent toured Scotland, which resulted in paintings such as View of Edinburgh from Calton Hill and Fishing Boats on the Bank of the Forth—the quality of which, according to Day, shows how the artist was at the height of his powers during this period. The following year he exhibited at the Society of Painters in Oil and Watercolours his London from the Surrey Side of Waterloo Bridge, considered by the author William Frederick Dickes to be an important work. It was purchased by John Leicester, 1st Baron de Tabley and shown to the public in his London gallery before being relocated to his collection at Tabley House, Cheshire.
Неке және содан кейінгі құлдырау
Винсент пен Старк 1821 жылы Джон Кромның қосылу рәсіміне қатысу үшін Норфолктен Лондонға сапар шекті. Осы кезде Винсент ауырып қалған, бірақ оның денсаулығының нашарлау себебі ешбір деректе көрсетілмеген және оның жарияланған хаттарында да айтылмаған. Өнер тарихшысы Жозефина Уолполл оның бақытсыздықтары бұрынғы ұстазынан айырылып, тұрақтылықты қамтамасыз ете алмай қалғаннан басталды деп санайды. 1821 жылдың 3 қарашасында ол 19 жасар Мэри Элизабет Кугнониге үйленді, ол дәрігер Джеймс Кугнонидің жалғыз қызы еді. Старкқа сәйкес, ол өте бай болған. Бұл оқиға бір аптадан кейін «Норфолк хроникасында» жарияланды. Некеден бала туғаны белгісіз. Винсент Камден Таунда өзінің табысынан асып түсетін үй сатып алды; ол әйелінің ақшасы күткендей болмағандықтан сатылды, бірақ себебі ешқашан түсіндірілмеді. 1824 жылдың жазында ол әйелімен бірге Бедфорд скверіне жақын, 26 Үстіңгі Торнхау көшесінде, Лондон орталығына жақын, арзанрақ үйге көшті. Оның денсаулығы нашарлап, қарызы көбейді, оның ішінде ішімдік әдеттері де себеп болды. 1824 жылдың 27 шілдесінде досы Уильям Дейвиге жазған хатында ол «өткен қателік» туралы айтты, бұл Винсент пен оның Норвичтегі достары арасындағы қарым-қатынастың бұзылуына, сондай-ақ оның шектен тыс ішімдігіне алаңдаған әкесімен де араздық тудырған сияқты. Дейвиге жазған хаттарында оның қаржылық қиындықтары және оған тасталған «зиярат» туралы айтылады. Хаттағы «қателіктің» мәні туралы ешқандай мәлімет жоқ; Уолполл Винсенттің шектен тыс ішімдігі осы «қателікке» себеп болды деп санайды және Винсент туралы тараған «керемет емес және жағымсыз әңгімелерді» айтады, ал өнер тарихшысы Кэмпбелл Доджсон оның борыштары себеп болды деп болжайды. Сол жылдың қазан айында Дейвиге жазған хатында Винсент: «Маған және менің жақсы жартыма бұрынғы күндердің көріністерін аралау үлкен қуаныш сыйлады» деп жазды. Жазушы Харольд Дейге бұл оның осы уақытта бақытты некеде болғанын білдірді. Осы кезде Дейви Norwich-тегі досының жұмыстарын күткен бағадан төмен бағамен сатуға көмектесуге мәжбүр болды. 1824 жылы Винсент Британ галереясы директорлары ұсынған сыйлық үшін бәсекеге түсу мақсатында Нил шайқасы мен Трафальгар шайқасының екі суретін дайындауға кірісті. Лондонда тұрса да, ол өзін Норфолк адамы ретінде сезінді және Корольдік теңіз флоты офицері Нельсон туралы былай деп жазды: «Норфолк батыры осы шайқастарда жеңіске жетті, ал Норфолк суретшілері қазір ұсынылған сыйлық үшін күреспейді деуге бола ма?» Екі сурет те аяқталған жоқ. Оның қарызын төлей алмауы 1824 жылдың желтоқсанында оны Флит түрмесіне қамауға алып келді, ал келесі үш жыл бойы ол үшінші галереяда (яғни үшінші қабатта) тұрды, үлкен жұмыстарды аяқтау мүмкіндігі болмады. Флитке келгеннен кейін Дейвиге жазған хатында ол ұялғанын білдірді және Джеймс Старкпен сөйлескен кезде: «Оны Ж.С.-ге айту қажет болғандықтан, одан менің мекенжайымды ешкімге жарияламауын өтінесіз; және ең бастысы, әкемнің атын атамаңыз, өйткені бұл қарияны өте қайғылы етеді» деп сұрады. Оның қайын атасы мен достары оның суреттерін көрмеге қоюға көмектесті, соның ішінде Норичте көрсетілген бес сурет (Лох Катринге кіру – айдың жарығында; Highlanders Spearing Salmon және төрт пейзаж). Бір жыл Флитте өткеннен кейін, ол түрме күзетшісімен бірге Старкқа Норвичке барды. Ол жерде ол достарымен байланысты қайта жаңартуға және суреттерін сатудан немесе басқа жолдармен қаражат жинауға тырысты.
Vincent and Stark travelled from Norfolk to London to attend John Crome's funeral in 1821. At this time Vincent was ill, although the reason for his poor health is not given by any sources or mentioned in his published letters. The art historian Josephine Walpole considers that his misfortunes began once he was left without his old teacher to act as a steadying influence. On 3 November 1821 he married 19 year old Mary Elizabeth Cugnoni, the only daughter of the physician James Cugnoni, who was, according to Stark, extremely wealthy. The event was recorded in the Norfolk Chronicle a week later. No children are known to have been produced from the marriage. Vincent bought a house in Camden Town that was more than his own income could afford; it was sold when, for reasons that have never been explained, his wife's money failed to materialise. By the summer of 1824 he and his wife were living at 26 Upper Thornhaugh Street, close to Bedford Square, a more affordable house closer to the centre of London. Vincent's health deteriorated and his debts mounted, in part because of his drinking habits. In a letter dated 27 July 1824 to his friend William Davey, he referred to a "past folly", which seems to have been the cause of a permanent rift between Vincent and his Norwich friends, as well as with his father, already troubled by his intemperance. His letters to Davey reveal his financial problems and include a reference to the "infamy" he felt was levelled at him. No details have emerged about the nature of the 'folly' mentioned in the letter; Walpole suggests Vincent's intemperance contributed to the 'folly', and mentions "strange and unpleasant rumours" about Vincent that were circulating, whilst the art historian Campbell Dodgson presumed that his debts were the cause. In a letter written in October that year to Davey, Vincent wrote, "To me it has beenand likewise to my better halfa great source of pleasure to wander over the scenes of former days." To the author Harold Day, this implied that he was happily married at this time. By now Davey was having to help his friend sell works in Norwich at lower than expected prices. In 1824 Vincent started to prepare two pictures, of the Battle of the Nile and the Battle of Trafalgar, to compete for a prize offered by the directors of the British Gallery. Although living in London, he still saw himself as a Norfolk man, writing of the Royal Navy officer Nelson: "The Norfolk hero gained those battles, and shall it be said that Norfolk artists would not contend for the prize now offered?" Neither painting was completed. His inability to pay off his debts led to his committal to the Fleet Prison in December 1824, and for the next three years he lived in the 3rd gallery (i. e. on the third floor), unable to complete any large works. A letter to Davey written after his arrival at the Fleet revealed his embarrassment, requesting that when he spoke to James Stark: "As it will be necessary to name it to J. S., beg of him not to notice my residence to a soul; and, above all, do not name it to my father, as it would make the poor old man very miserable." His father in law and friends helped him to exhibit his paintings, including five shown in Norwich (Entrance to Loch Katrine – moonlight; Highlanders Spearing Salmon and four others simply entitled Landscape). After a year in the Fleet, and accompanied by a prison keeper, he visited Stark at Norwich. When there he attempted to resume connections with his friends, and raise funds from the sale of his paintings or by some other means.
Жоғалу (1831 жылдан бастап)
Винсент 1827 жылғы 13 ақпанда босатылғанға дейін флотта қызмет етті. 1828 жылы ол Норич көрмесіне алты картина жіберді, ал 1831 жылы онда бір картинасын көрсетті, бұл оның өмірінде көпшілік назарына соңғы рет ұсынылған туынды болды. 1831 жылдан кейін Винсент көпшілік алдынан жоғалып, отбасы оны табуға тырысқанына қарамастан, достары одан естімеді не көрмеді. Ботаник Джозеф Далтон Хукер 1902 жылғы әкесінің өмірбаянында былай деп еске алды: «Джордж Винсент жақсы білім алып, тәрбиеленген, бірақ жолын жоғалтты. Менің әкем, оның туысы, Лондонға барып, оның қайтысын анықтауға бекер тырысты». 1832 жылы Британ суретшілер қоғамы көрсеткен картиналар каталогында Винсент қайтыс болған деп көрсетілген, бірақ оның қайтыс болған күні мен себебі әлі де белгісіз. Ол 1832 жылғы 14 сәуірден бұрын, мүмкін Бат қаласындағы жұмыс үйінде қайтыс болған болуы мүмкін, себебі сол күні «Норвич Меркурий» газетінде былай делінген: «Жқында Бат қаласында 36 жасында, осы қаланың тұрғыны мистер Джеймс Винсенттің ұлы, суретші мистер Джордж Винсент қайтыс болды». Жазушы Ральф Хейл Моттрам Винсенттің өлімін «толыққанды құпия» деп сипаттап, оның қарыздардан жасыру ниеті оның жоғалуының себебі болуы мүмкін деп болжады. «Morning Advertiser» газетінің мәліметінше, оның Лондондағы үйінің мүлігі 1833 жылғы қаңтарда сатылды. 1899 жылғы «Ұлттық биография сөздігі» басылымында Винсенттің отбасы мүшелері соңғы рет 1833 жылғы сәуірде әкесінің жерлеу рәсімінде көргені айтылады. 1833 жылғы 2 мамырда Мэри Винсент Томас Мерфи есімді журналистке үйленді.
Vincent remained at the Fleet until his release on 13 February 1827. In 1828, he sent six pictures to the Norwich exhibition and in 1831 he showed one painting there, the last shown in public during his lifetime. After 1831, Vincent disappeared from public view, and was not heard from or seen by his friends again, despite attempts by his family to locate him. The botanist Joseph Dalton Hooker, writing in his father's 1902 biography, recalled that "George Vincent was well educated and brought up, but lost himself. My father, his cousin, vainly endeavoured to trace his end in London." In the catalogue of his pictures shown by the Society of British Artists in 1832, Vincent was described as deceased, but uncertainty surrounds both the date and cause of his death. He may have died before 14 April 1832, possibly at Bath in a workhouse, as a notice appeared in the Norwich Mercury on that day: "Died lately at Bath, in his 36th year, Mr George Vincent, artist, son of Mr. James Vincent, of this city." The writer Ralph Hale Mottram described Vincent's death as "completely mysterious" and suggested that his wish to avoid creditors was a possible reason for his disappearance. According to the Morning Advertiser, the contents of his London house were sold in January 1833. The 1899 edition of the Dictionary of National Biography claimed that Vincent was last seen by family members at his father's funeral in April 1833. On 2 May 1833, Mary Vincent married a journalist named Thomas Murphy.
Шығармалары
Винсент, Кром, Котман және Старк өнер тарихшысы Герберт Минтон Кундаллдың пікірінше, Норвич суретшілер мектебінің негізгі суретшілері саналады. Винсенттің туындылары оның шеберінің стиліне және голланд суреттерінің алтын ғасырындағы пейзаждарына негізделген. Оның көптеген жұмыстары уақыты көрсетілген, ал кейбіреулері GV монограммасымен қол қойылған. Ол 1811 жылдан 1831 жылға дейін Норвич суретшілер қоғамында 106 суретті көрсеткен, оның ішінде 75 пейзаж, 6 теңіз көрінісі және 16 «сәулеттік жұмыс» болды. Өмірі бойында Лондон, Манчестер және Глазго қалаларында көрмелер ұйымдастырды. 1814-1823 жылдары Корольдік академияда 9 картинасын көрсетті; 1824, 1825, 1929 және 1830 жылдары британдық суретшілер қоғамының үйі – Саффолк көшесінде 12 туындысын көрсетті; ал 1815-1831 жылдары Британ институтында (1816 және 1828 жылдардан басқа) 41 картинасы қойылды. Оның суреттері Лондонға көшіп келгенге дейін тұрақты түрде көрсетілмеді. Олар көбінесе Норфолк ауылдарының көріністері, сондай-ақ Шотландия көріністері (1819 жылғы саяхатынан) және қайықтарды бейнеледі. Винсент Лондонға көшуден бұрын гравировка жасауды үйренген. Норвич суретшілерінің көпшілігі, оның ішінде Винсент, қаржылық тұрақтылықты қамтамасыз ету мақсатында емес, өздері мен достарының қызығушылығы үшін гравюралар жасады. Олардың пластинкалары көбінесе атаусыз болды, себебі оларды жариялау жоспарланбаған және алғаш рет суретшінің өлімінен кейін жарық көрді. Британ мұражайында Винсенттің 23 гравюрасының көшірмелері сақталуда, олардың кейбіреулері әртүрлі күйде, оның суреттерінен немесе эскиздерінен жасалған. Олардың аз ғана саны басылып шығарылды. Серл Винсенттің «Жағадағы кеме апаттануы» туындысын «керемет түпнұсқа» деп сипаттаған. 1973 жылы Лондонда Норвич мектебінің гравюралары көрнекіленгенде, оның баспалары «жаңарып, Норвич суретшілері арасында бірегей күшті сапаға» ие екені айтылды. Винсент пен Старк екеуі де жел диірмендері, шатырлар және адамдар бейнеленген ауылдық пейзаждарды, Кром мен голланд суретшісі Якоб Исааксзон ван Руисдаэльдің ықпалымен жасалған стильде суреттеді. Тарихшы Джеффри Сёрл бұл туралы айта келіп, олардың гравюралары «суреттік конвенцияға құлдырап бара жатқанын» сезді, ал Норвич мектебінің басқа мүшелері, әсіресе суретші Джон Миддлтон, «осыдан әдемі өнертабыстардан сақтанды». Британ мұражайында Винсенттің бірнеше суреттері сақталуда, бұрын альбомның бөлігі болған, сондай-ақ оған жатқызылған үш сурет бар, бірақ қазір олар Норвич суретшісі Сэмюэл Дэвид Колкетттің туындылары деп танылған. Джозеф Кловердің Джордж Винсенттің (1796–1832) портреті, фондық пейзажы суретшінің өзі салған. Бұл туынды 1899 жылы Норич маңындағы Троуз Медоузбен бірге қыша өндірушісі Еремия Джеймс Колманға Касл мұражайына сыйға тартылды. 1885 жылы «Eastern Daily Press» газеті Винсенттің портретіне қарағанда, оның нағыз беті «көктің суретімен бұзылып, өте қарапайым адам болғандығын» хабарлады. Соңғысына қатысты, біздің ойымызша, бұл естелік портретпен толықтай расталмайды.
Vincent, Crome, Cotman and Stark are considered by the art historian Herbert Minton Cundall to be the principal artists of the Norwich School of painters. Vincent's work was founded on the style of his master, and on the landscapes of the Dutch Golden Age of paintings. His works, often dated, were sometimes signed with his monogram, GV. He exhibited from 1811 to 1831 with the Norwich Society of Artists, showing 106 pictures, including 75 landscapes, 6 seascapes and 16 "architectural works". He exhibited in London, Manchester and Glasgow during his career. From 1814 to 1823 he showed 9 paintings at the Royal Academy; in 1824, 1825, 1929 and 1830 he exhibited a total of 12 works at Suffolk Street, the home of the Society of British Artists; and from 1815 to 1831 a total of 41 paintings were shown at the British Institution (apart from in 1816 and 1828). His paintings were not regularly exhibited in London until he moved to the capital. They were mostly views of the Norfolk countryside, but also of Scottish scenes (from his tour of 1819), and of boats. Vincent learnt to etch before he moved to London. Most of the Norwich artists, including Vincent, etched to produce prints for their own and their friends' interest, and not with the aim of gaining financial security. Their plates were generally untitled, as they were not intended to be published, and were first seen in posthumously made publications. The British Museum has impressions of 23 of Vincent's etchings, some in different states, made from his own pictures or sketches. Few impressions of them were taken. Searle describes Vincent's Shipwreck on the Coast as "strikingly original". When etchings by the Norwich School were exhibited in London in 1973, his prints were described as fresh, and possessing "a forceful quality unique amongst the Norwich artists". Both Vincent and Stark tended to etch rural landscapes involving windmills, cottages animals and human figures, in a style that shows the influence of Crome and the Dutch artist Jacob Isaackszoon van Ruisdael. The historian Geoffrey Searle comments on this, sensing that their prints "descent into pictorial convention", when other members of the Norwich School—in particular the artist John Middleton—"steer clear of these picturesque contrivances". The British Museum holds a few drawings by Vincent, once part of an album, and three drawings once attributed to him, but which are now recognised as being drawn by the Norwich artist Samuel David Colkett. The background to Joseph Clover's undated Portrait of George Vincent (1796–1832), with landscape background by himself was painted by the sitter. The work was bequeathed to the Castle Museum in 1899 by the mustard manufacturer Jeremiah James Colman, along with Trowse Meadows, near Norwich. The Eastern Daily Press reported in 1885 that in contrast with the portrait, Vincent's actual face was "disfigured by , and that he was a very plain man. As to the latter point, we hardly think the recollection is confirmed by the portrait."
Табысы, беделі және мұрасы
Винсент Кромның суреттерінен әсер алды, олардың ішінде Булоньдегі балық базары (1820). Дикс: «Кромның басқа шәкірттерінің ешқайсысы шебердің атмосфераны бейнелеудегі керемет қабілетіне жақындамады» деді және оның пейзаждары композициясы мен бояуының сапасымен ерекшеленеді. Ол Винсенттің «Жол көрінісі мен коттеджін» жұмысына тән мысал ретінде келтіреді, оның «көк аспаны, зәулім сары бұлттары, алыстағы қызғылт түсті, алтын түсті ағаш бұтақтары [және] жақсы салынған фигуралары» бар. Өнер тарихшысы Эндрю Мурдың айтуынша, Винсент Кромның натурализміне жақындаған, бірақ композициялық шешімдер жағынан кемшіліктері болған. Оның туындылары Джон Констеблдің суреттерімен, оған ол құрметпен қараған, және Дж.М.У. Тернердің туындыларымен салыстыруға шақырады; екеуі де Винсент Лондонда тұрған кезде сол қалада өмір сүрген. Ол Старкпен де салыстырылған. Кундаллдың сөзіне сәйкес, Винсенттің суреттері атмосфералық, ал ол жақсы суретші болған; автор және коллекционер Дерек Клиффорд Винсенттің акварельде жақсы екенін айтқан. Кундаллдың пікірінше, егер Винсент «өтте көп ішімдікке берілмеген болса, британдық пейзаж суретшілерінің алдыңғы қатарында болған болар еді». Мур оны 1820-жылдардың ең талантты британдық суретшілерінің бірі деп есептейді, бірақ сапасы тұрақсыз болған. Доджсонның «Ұлттық өмірбаян сөздігіндегі» өмірбаяндық мақаласында ол Кромның ең жетілген шәкірті деп сипатталған, оның суреттері керемет туындылар жиынтығын құрайды. Уолпол оның шығармашылығының «тегіс емес» екенін мойындап, Винсенттің өлімі амбициялы, бірақ жас және гениальдылық белгілерін көрсеткен суретшінің жоғалуына әкелді деп жазды. Ол оның ерекше қабілеттерінің ішінде суреттерін ерекше аспанмен үйлестіре білуін, түстерді гармониялық қолдануын және жақсы ойластырылған және құрастырылған қызықты және күрделі туындыларды жасауын атап көрсетті. Ол оның шотландтық майлы суреттерін «таңғажайып» деп мақтайды. 1820-жылдардың ортасынан бастап оның денсаулығы мен жағдайының нашарлауы Уолпол үшін оның сол кезден бергі туындыларының сапасының төмендеуіне себеп болды. Норвич мектебінің Шығыс Англиядан тыс жерлердегі ықпалы Винсент пен Старктің жұмысына байланысты болды; екеуі де мектептің екінші буынының маңызды мүшелері болды және олардың астанадағы көрмелері баспасөзde жоғары бағаланды, олардың туған қаласымен байланысы сирек аталып өтті. Винсенттің ең танымал туындылары кейде аукциондарда пайда болады. Блэкфриарс көпірінің Суррей жағынан Сент-Пол шіркеуінің көрінісі, алдыңғы планға фигуралар мен желкенді баржалар қойылған майлы суреті 2019 жылы Кристис аукционында 10 000 фунт стерлингке сатылды, бұл бағалаудан екі есе жоғары, ал «Гринвичте кеме құрылысы», алдыңғы қайықта «GV 1823» деп қол қойылған кішкентай суреті 2011 жылы Бонхэмс аукционында 27 500 фунт стерлингке сатылды. Салыстыратын болсақ, «Гринвич ауруханасы» (1827) 1888 жылы 740 гинеяға сатылды, бұл бүгінгі шақта шамамен 61 000 фунт стерлингке тең. 2020 жылы американдық өнер сату компаниясы Винсенттің жақсы туындылары «сирек кездесетінін» атап өтті.
Vincent was influenced by Crome's paintings, among them A Fishmarket at Boulogne (1820). Dickes commented that "no other of Crome's pupil's so nearly acquired the master's wonderous power of representing atmosphere" and that his landscapes were distinguished by the quality of their composition and colouring. He provides Vincent's Road Scene and Cottage as being typical of his work, with its "ultramarine sky. amber edged clouds, indigo in the distance, golden tree branches [and] well drawn figures". According to the art historian Andrew Moore, Vincent approached Crome's naturalism, but was notably inferior with regard to sense of composition. His work invites comparison with the paintings of John Constable, whom he is known to have admired, and by J. M. W. Turner; both lived in London when Vincent was based there. He has also been compared favourably with Stark. According to Cundall, Vincent's paintings were more atmospheric, and he was the finer painter; according to the author and collector Derek Clifford, Vincent was the better watercolourist. Cundall believed that had Vincent "not given way to intemperate habits he would probably have ranked amongst the foremost of British landscape painters". Moore regarded him as one of the most talented British painters of the 1820s, if inconsistent in quality. Dodgson's biographical article in the Dictionary of National Biography described him as Crome's most accomplished pupil, whose paintings constitute a remarkable body of work. Walpole acknowledged that his output as "uneven", wrote that Vincent's death lead to the loss of an artist of ambition, still in his early years and who bore the hallmark of genius. Among the qualities she singles out are his ability to balance his pictures with unusual skies, his harmonious use of colour, and his way of producing interesting and complex works that were well thought out and constructed. She praises his Scottish oil paintings, describing them as "absolutely magnificent". The decline in his health and fortunes from the mid 1820s was to Walpole the cause of the general decline in the quality of his output from that time. The impact of the Norwich School outside East Anglia arose largely from Vincent and Stark's work; both became important members of the second generation of the school, and their exhibitions in the capital attracted much praise in the press, with their connection with their home city only occasionally noted. Notable works by Vincent occasionally appear at auction. St. Paul's from the Surrey Side of Blackfriars Bridge, figures and sailing barges in the foreground, an oil painting measuring sold for £10,000 at Christie's in 2019, double the estimated value, and Ship Building At Greenwich, a smaller painting measuring which was signed 'GV 1823' on the foremost boat, was sold at Bonhams in 2011 for £27,500. In comparison, Greenwich Hospital (1827) fetched 740 guineas in 1888, an amount equivalent to around £61,000 in modern currency. In 2020 an American art dealing company noted that good works by Vincent were "relatively rare".
Гринвич ауруханасы өзеннен
Винсенттің пейзаж суретшісі ретіндегі таланты Норфолктан тыс жерлерде толыққанды танылмады, 1827 жылы оның «Гринвич ауруханасы өзеннен» атты туындысы сол жылғы халықаралық көрмеде көрсетілді. Бұл ірі картинаның көрсетілуі оның беделін бекітуге көмектесті; Дикстің сөзімен айтқанда, ол «жетекші пейзаж суретшілерінің қатарына енді». Редгрейвтер 1890 жылғы «Өнер тарихындағы маңызды оқиғалар» сериясында: «Винсент картинаны мұқият орындады, барлық күшін осы жұмысқа жұмсады және көркем туынды жасады» деп жазды. «Гринвич ауруханасы өзеннен» Винсенттің шедевр туындысы саналды; Дикстің пікірінше, ол голланд пейзаж суретшілері Куйп пен Ян ван де Каппельдің жұмыстарымен теңестірілуге лайық. Дикс картинаны «Норвич суретшілер мектебі» атты кітабында былай сипаттады: «Күн суреттің ортасындағы алтын жиекті бұлттың артында, оның сәулесі аспанды жарықтандырып, екі кеме тобының арасындағы өзенде күшті шағылыс береді, онда ағаш сал жүзіп отыр. Алдыңғы жағында, осы жарыққа қарсы, қайықтағы үш теңізші бояға арқан байлап жатыр. Тағы да бірнеше қайықтар қозғалып жатыр, ал алыста ағаш кемелер, өзен жағасындағы кемелер мен Гринвич ауруханасының мұнаралары көрінеді». Бұл картина бастапқыда мистер Карпентерден 100 гинеяға тапсырыс ретінде алынған, бұл Винсенттің досы, сарапшы Джеймс Уадмордың әрекетінің нәтижесі болды. Уадмор 1819 жылы «Венсум көрінісі» картинасын Британ институтында көрсетілгеннен кейін сатып алды, ол Карпентердің жеке пайдалануы үшін қажет болған маңызды қолжазбаларына алмастыру шартымен Карпентерге осы картинаны тапсыруды талап етті. Бұл тапсырыс суретші үшін аса қажетті табыс көзіне айналар еді. Суретші картинаны Уадмор Британ суретшілер қоғамына берген болуы мүмкін, және ол 1834 жылы көрмеге қойылды. 1862 жылғы халықаралық көрмеде көрсетілгеннен кейін, ол 1866 жылы Стоуртон қамалынан мистер Фордхамға сатылды, содан кейін ол өнеркәсіпші Уильям Орм Фостерге өтті. Фостер 1877 жылы тағы бір көрмеге оны берді. Сол жылы «Spectator» журналында жарияланған мақалада картина «жақсы, күшті сурет, қайықтардың және топтаманың суреті өте жақсы, ал аспан да ерекше әдемі» деп сипатталды. Винсент «Гринвич ауруханасын» екі рет суреттеді; екінші, кішірек жұмыс, сондай-ақ «Гринвич ауруханасы» деп аталады, 1827 жылы салынған.
Vincent's talents as a landscape painter went largely unrecognised outside Norfolk until his 1827 work Greenwich Hospital from the River was shown at that year's International Exhibition. The excitement generated by the showing of this large picture helped to secure his reputation; according to Dickes, he was then "placed among the leading landscape painters". The Redgraves, in their 1890 Landmarks in Art History series, wrote that "Vincent executed the painting thoroughly, giving all his powers to the task, and he produced a noble picture." Greenwich Hospital from the River was considered Vincent's masterpiece; being in Dickes' opinion comparable with the works of Dutch landscape painters Cuyp and Jan van de Cappelle. Dickes described the painting in his book The Norwich School of painters: "The sun is behind a golden fringed cloud above the centre of the picture, its light suffusing the sky and powerfully reflected on the river between two groups of ships, where a timber raft is floating. In the front, dark against this light, three sailors in a boat are tying a rope to a buoy. There are other boats moving about, and in the distance between and beyond the timber ships, riverside craft and the towers of Greenwich Hospital." It was originally commissioned for 100 guineas by a Mr Carpenter, as a result of the action of Vincent's friend, the connoisseur James Wadmore. View on the Wensum had been purchased by Wadmore in 1819 after it was shown at the British Institution, who stipulated that Carpenter should commission the picture in return for some of his important manuscripts, required by Carpenter for his own use. The commission would have provided a much needed source of income for the artist. The painting was possibly lent by Wadmore to the Society of British Artists and exhibited in 1834. After being shown at the 1862 International Exhibition, it was sold in 1866 to a Mr Fordham of Stourton Castle, and then passed to the industrialist William Orme Foster. It was lent to another exhibition by Foster in 1877. A Spectator article of that year described the work as "a fine, vigorous painting, the drawing and grouping of the boats being first rate, and the sky also exceptionally good". Vincent painted Greenwich Hospital twice; a second, smaller work, also known as Greenwich Hospital, was painted in 1827.