Кіріспе
Амос Гитайдың 2003 жылғы фильмі
«Алила» – Амос Гитайдың режиссерлік жұмысы, 2003 жылы түсірілген израильдік фильм. Басты рөлдерде Яэль Абекассис, Ури Клаузнер және Ханна Ласло сомдаған. Драма қазіргі Израильдегі өмірлері арқылы әртүрлі алтыдай кейіпкердің тағдырын көрсетеді, бұл Гитайға елдегі маңызды әлеуметтік мәселелерге ой қоюға мүмкіндік береді. Фильмге қатысты пікірлер әртүрлі болды. Newsday басылымы оны «денді, түрлі-түсті, батыл және тартымды» деп сипаттады, ал Village Voice режиссерді «Израильдің бір адамдық жаңа толқыны» деп атады. The New York Times газетінен Стивен Холден: «Бүгін Манхэттенде көрсетілім басталған фильмде сүйкімді кейіпкер жоқ. Режиссердің адамзатқа деген көзқарасының күңгірттігі оның сұлулыққа деген көзқарасымен үйлеседі» деді.
Сюжет
Фильмнің басында жазылған титрлердің орнына, Гитай титрлерді оқып береді, көрерменге өзін таныстырады және «Алила» романы «Жоғалған махаббатты қайтару» шығармасының негізінде жасалғандығын түсіндіреді. Фильмнің қалған бөлігі бірнеше израильдіктердің өмірін көрсететін қырық жеке, бір кадрдан тұратын эпизодтардан құралған. Кейіпкерлердің өмірі өріліп, қақтығысады. Шашы қысқа, әдемі Габи және оның сүйіктісі Хези – жасы үлкен, шашы сиреген, үйленген адам – жасырын кездесу үшін бөлме жалдайды, ал Езра – ірі қараңғы ажырасқан ер адам – көрші үйдің заңсыз құрылыс алаңына қадағалайды. Осы дау-дамабылдың салдарынан Холокосттан аман қалған Шварц ақыл-есінен айырылады. Басқа кейіпкерлердің ішінде заңсыз көшіп келгендер, әскерге шақырылудан қорқатын жасөспірім және сыбайлас жемқор полицей бар. Әрбір эпизодта камера кейіпкерді бақылау үшін қабырғалардың, үстелдердің және бөлмелердің арасымен жылжиды, драмалық және күнделікті жағдайларда да назарды сақтайды.
Қабылдау
Әлила Metacritic-те 57 ұпай және Rotten Tomatoes-те 41% «жағымсыз» бағамен көбінесе ара-жібір пікірлер алды. Фильмде «Алтманға ұқсас құрылым» және «Киаростамия рухы» бар деп айтылады. Кейбір сыншылар фильмнің саяси үн-қабаты мен қазіргі Израиль туралы әлеуметтік сараптамасына назар аударды. Бір сыншы тіпті Гитайды Майкл Мурмен салыстырды. Гитайдың фильмі ізраилдіктерге көбірек әсер етеді деп болжанып отыр, бірақ сырттан келгендерге елге жақыннан танысу мүмкіндігін береді. Көптеген сыншылар Гитайдың фильміндегі хаос сезімін де атап өтті. Көп адамдардың шуы, олардың қызығушылығы мен дауыс-қорқынышы, сондай-ақ бір сюжеттен екіншісіне секіру фильмде үнемі байқалатын қыжылдақ атмосфераны құрайды. Film Journal International журналынан Льюис Бил былай деп жазады: «Бұл өте Жерорта теңізі атмосферасы, онда әркім жақсы көруге құштар, жек көруге дайын және дауысымен айғайлайды». Дегенмен, бұл хаос барлық сыншылардың көңілінен шыққан жоқ. Торонто Стар газетінен Питер Хауэлл бұл «біршама шатақ» екенін айтты.
Some reviewers point to the film's political tone and social commentary about modern Israel. One reviewer goes so far as to compare Gitai to Michael Moore. It's assumed that Gitai's film will resonate most with Israelis, but offer outsiders an intimate look at the nation. Many reviews also comment on the sense of chaos in Gitai's film. Noisy people, their excitement and clamor, and the hop scotch from one story line to another creates a bustle in the film that's consistent throughout. Lewis Beale, of Film Journal International, writes, "It's a very Mediterranean atmosphere, in which everyone seems to love hard, hate with intensity and speak at the top of their lungs." This chaos, however, was not to all reviewers tastes. Peter Howell, of the Toronto Star simply stated that "It's a bit of a mess".