Питтсбург қаласының Мононгахела өзені үстіндегі Смитфилд көпірі

Кіріспе

Питтсбургтегі Мононгахела өзені арқылы өтетін көпір, Пенсильвания штаты.

Смитфилд көшесіндегі көпір – АҚШ-тың Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында Мононгахела өзенін кесіп өтетін линза тәрізді фермалық көпір. Көпірді кейіннен Нью-Йорктегі Hell Gate көпірін жобалаған инженер Густав Линдентал жасаған. Смитфилд көшесіндегі көпір 1881 және 1883 жылдар аралығында салынды және 1883 жылдың 19 наурызында қозғалысқа ашылды. Ол 1889 жылы кеңейтіліп, 1911 жылы тағы да кеңейтілді. Көпір Ұлттық тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші және Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесіне ие, сондай-ақ Питтсбург тарихы және ескерткіштер қорынан тарихи ескерткіш тақтасы бар.

Тарих

Қазіргі көпір – бұл орындағы үшінші көпір. Ол АҚШ-тағы екінші ескі темір көпір болып саналады. 1818 жылы Луи Вернваг Мононгахела өзені арқылы 102 000 долларға ағаштан жасалған көпір салды. Бұл көпір 1845 жылғы Питтсбургтегі Ұлы өртте қирады. Осы орындағы екінші көпір – Джон А. Роэблинг салған сым арқанмен ілінісқан көпір болды. Көпір және өзен қозғалысының артуы нәтижесінде, сегіз қысқа аралықтан тұратын, жеңіл конструкциядағы көпір жеткіліксіз болып қалды. Оның орнына Роэблинг көпірінің тас тіректерін пайдаланып Линденталь көпірі салынды. Смитфилд көшесіндегі көпір – Мононгахела өзенін кесіп өтетін көптеген көпірлердің соңғысы, бұл өзен Аллегейни өзенімен бірігіп, Питтсбургтің орталық бөлігінде Огайо өзенін құрайды. Тек Форт-Питт көпірі ғана өзен бойымен төмен орналасқан. Көпір сонымен қатар Питтсбург теміржолының трамвай жүйесіне қызмет етті, жолдар Вашингтон транзиттік туннелінен және Карсон көшесінен келіп, көпірден өтіп, Грант және Смитфилд көшелерімен қала орталығына қарай жалғасты, ал Вуд көшесі немесе Грант көшесі арқылы көпірге қайта оралатын. Трамвай жолдары көпірдің шығыс жартысын алып жатты. 1985 жылдың шілде айында трамвай желісі тоқтатылды, содан кейін трамвайлар Panhandle көпіріне және жаңа жеңіл рельсті метроға ауыстырылды. Питтсбургтің орталық көшелерінде және Смитфилд көшесіндегі көпірде трамвай қызметінің соңғы күні 1985 жылдың 6 шілдесі болды, бірақ трамвайдың көпірден соңғы өтуі 7 шілдеде сағат 1:40-та ғана болды. Бұрынғы трамвай жолы солтүстік бағыттағы қозғалыс үшін асфальтталған жолға айналдырылды. Көпір 1974 жылдың 21 наурызында Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Екі жылдан кейін, 1976 жылдың 11 мамырында, ол Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Көпірдің өзеннен төмен қарайғы аз биіктігі және нашар жағдайы PennDOT шенеуніктерін оны бұзып, заманауи көпірмен алмастыруға көндірді. Шенеуніктер Питтсбург тарих және ескерткіштер қорының көпірді сақтау жөніндегі лоббилеу әрекеттерін қарастырды. 1994–1995 жылдары көпір жаңа жабынмен, әдемі бояу схемасымен және сәулеттік жарықтандырумен жаңартылды. Бұрынғы теміржол желілері қосымша қадамға айналды, ал қызыл шаммен басқарылатын автобус жолағы трафик ең көп болатын уақытта қосылды. Көпір сонымен қатар көптеген жаяу жүргіншілер, әсіресе Станция алаңында тұрақтап, жүретін адамдар үшін ең көп қолданылатын көпір болып ерекшеленеді. Көпір Питтсбургтің орталық бөлігіндегі Смитфилд көшесін Стейшн-сквермен байланыстырады.

The present bridge is the third bridge at the site. It remains the second oldest steel bridge in the United States. In 1818, a wooden bridge was built across the Monongahela by Louis Wernwag at the cost of $102,000. This bridge was destroyed in Pittsburgh's Great Fire of 1845. The second bridge on the site was a wire rope suspension bridge built by John A. Roebling. Increases in bridge traffic and river traffic eventually made the lightly built bridge with eight short spans inadequate. The Lindenthal bridge was built in its place, using the Roebling bridge's stone masonry piers. The Smithfield Street Bridge is the penultimate of the many bridges which span the Monongahela before the river joins with the Allegheny River to form the Ohio River at Downtown Pittsburgh. Only the Fort Pitt Bridge is farther downstream. The bridge also served the Pittsburgh Railways streetcar system with lines coming from the Mt. Washington Transit Tunnel and from Carson Street, crossing the bridge and continuing into downtown along Grant Street and Smithfield Street, returning to the bridge via Wood Street or Grant Street. The tracks occupied the eastern half of the bridge. The streetcar line was abandoned in July 1985, when the streetcars were diverted to the Panhandle Bridge and the new light rail subway, on July 7. The last day of streetcar service on downtown Pittsburgh streets and over the Smithfield Street Bridge was July 6, 1985, although the final crossing of the bridge by a streetcar did not take place until 1:40 a. m. on July 7. The former streetcar right of way was converted into a paved roadway for northbound traffic. The bridge was listed on the National Register of Historic Places on March 21, 1974. Two years later, on May 11, 1976, it was designated a National Historic Landmark. The bridge's short clearance from the river and its deteriorated condition convinced PennDOT officials to demolish and replace it with a modern bridge. Officials considered lobbying by the Pittsburgh History and Landmarks Foundation on preserving the bridge. In 1994–1995 the bridge was rehabilitated with a new deck, a colorful paint scheme, and architectural lighting. The abandoned rail lines became an extra traffic lane, and a light controlled bus lane was added during peak traffic hours. The bridge also has the distinction of being the bridge most heavily walked by pedestrians, mostly commuters who park at Station Square. The bridge connects Smithfield Street in Downtown Pittsburgh with Station Square.

Танымал мәдениет

Көпір 1993 жылғы Брюс Уиллистің «Striking Distance» фильмінде, 1983 жылғы «Flashdance» фильмінің бастапқы сахнасында және 2010 жылғы «Black and Yellow» рэп видеосында көрсетілген.