Кіріспе

Оңтүстік Африкадағы британдық отаршылар 1820 жылғы қоныс аударушылар Англия, Ирландия, Шотландия және Уэльстен келген, Ұлыбритания үкіметі мен Кейп колониясының билігімен Оңтүстік Африканың Шығыс Кап аймағына қоныстанған бірнеше топтарды құрады.

Шығу тегі

Наполеон соғыстарынан кейін Ұлыбританияда ауыр жұмыссыздық мәселесі туындады. 1820 жылғы қоныс аударушылардың көпшілігі кедей болды және Кейп үкіметі оларды Шығыс Кейпке қоныстануға ынталандырды. Бұл, көршілес ксоса тайпаларына қарсы шығыс шекараны нығайту және Оңтүстік Африкада ағылшын тілді халықтың санын арттыру мақсатымен жасалды. Осы қоныстану саясаты нәтижесінде Оңтүстік Африкадағы Албани қаласы құрылды, ол Африкадағы британдық диаспораның маңызды орталығына айналды.

Колонизация

90 000 өтініш берушінің 19 000-ы мақұлданды, бірақ қаржылық шектеулерге байланысты тек шамамен 4000-ын тасымалдау мүмкін болды. 1820 жылғы қоныс аударушылардың көпшілігі 1820 жылдың сәуір және маусым айлары аралығында 60-қа жуық топқа бөлініп Кейпке келді. Оларға Батерст ауылының жанындағы жерлер берілді, салымдарына қатысты жабдықтар мен азық-түлік ұсынылды, бірақ олардың егіншілік тәжірибесінің жетіспеуі олардың көпшілігін шаруашылықтан бас тартып, Батерст және Грэмстаун, Ист-Лондон және Порт-Элизабет сияқты басқа да елді мекендерге көшуге мәжбүр етті, онда олар көбінесе өз кәсіптеріне қайта оралды. 1820 жылғы қоныс аударушылардың бір тобы сол кезде Зулуландтың бөлігі болған, Зулу халқының мекені – Натальға жол тартты. Сол уақытта аймақты жақсы жаттығудан өткен әскерлерімен бірге Шакка патша басқарды. Натальдық қоныс аударушылардың басшылары Шаккадан жерде қалуға рұқсат сұрады. Патша қоныс аударушылардың технологиялық жетістіктерін көргеннен кейін, олардың қару-жарақ технологиясына қол жеткізуі шартымен рұқсат берді. Генеалог Шелах О'Бирн Спенсердің сөзінше, Натальға көшіп келген 1820 жылғы қоныс аударушылардың арасында "Шығыс Лондонның негізін қалаушы Джон Бейли және оның ұлы, ағыл-бур соғысымен танымал Джон Дэниел Кестелл болды, соның құрметіне Эрри-Стейт қаласы Кестелл деп аталды". Әдетте, ерекшеліктер де болды. Теңізде 5 айдан кейін екі кеме Лондоннан Ирландияның Корк қаласы арқылы Ізгі Үміт мүйісіне жетті. Көтеріліп келе жатқан жерді көрген 200-ге жуық қоныс аударушы Саймонстаун ("Саймонс шығанағы") жағасында бір апта бойы күтіп, содан кейін Сальданхаға қайтарылды. Одан олар Кланвильямға ("Ян Дисселсвлей") жеткізіліп, кішкентай жер участалары берілді. Барлық отбасылардың тек 5-і (Арчер, Стоун және т.б.) ғана құтқарылып, "Шығыс мысына" көшірілді. Қалған бес отбасы, басқа британдық қоныс аударушылардан мәдени тұрғыдан оқшауланған, голланд және африкаанс тілінде сөйлейтін қауымдастықтарға тез сіңіп кетті. Осы ағылшын ұрпақтарының кейбіреулері ағыл-бур соғыстарында ағылшындарға қарсы күрескені түсінікті.

Ескерткіш

Олар Грехамстаун қаласында 1820 жылғы қоныс аударушылардың ұлттық монументімен еске алынады, ол 1974 жылы ашылды. Ол – тірі ескерткіш, онда пьесалар, музыкалық өнерлестірулер мен мәдени шаралар ұйымдастырылады. Оны 1920 жылы сэр Уолтер Стэнфорд және басқа да ұрпақтары құрған 1820 жылғы қоныс аударушылар қауымдастығы қолдайды. Бұл сондай-ақ, "Оңтүстік Африкаға британдық иммиграцияның азаюын тоқтатуға және африканерлер мен ағылшындар арасындағы сандық арақашықтықты қысқартуға, британдық иммигранттарды, әсіресе бұрынғы әскери қызметкерлерді елге қоныс аударушылар ретінде әкелуге" бағытталған құрал ретінде де пайдаланылды.