Итальян генералы және Италия бірігуінің қайраткері Джероламо Биксио

Кіріспе

Итальяндық генерал Героламо "Нино" Биксио (dʒeˈrɔːlamo ˈniːno ˈbiksjo; 2 қазан 1821 – 16 желтоқсан 1873) – итальяндық генерал, патриот және саясаткер, Италия бірігуіне зор үлес қоскан ең белгілі тұлғалардың бірі.

Өмір және мансап

Ол Генуяда Джероламо Биксио болып дүниеге келген. Биксионы ата-анасы бала кезінде Сардиния Корольдігінің теңіз флотында қызмет етуге мәжбүр еткен. Әлемнің әртүрлі жерлерінде көптеген оқиғалардан кейін ол 1846 жылы Италияға оралып, «Жас Италияға» қосылды. 1847 жылғы 4 қарашада ол Генуяда Карл Альберттің жылқысының желкесін ұстап, «Тичиноны кесіңіз, мырза, және біздің бәріміз сізбен біргеміз!» деп айқайлап, көзге түсті. 1848 жылғы науқанда соғысып, 1849 жылы Римде Джузеппе Гарибальдидің қол астында капитан болды, француз батальонын тұтқынға алды және әскери ерлік үшін алтын медаль иеленді. 1859 жылы ол Альпі тауларының саятшылары батальонына басшылық етті, Варезе шайқасында соғысты және Савой әскери орденін алды. Гарибальдидің 1860 жылғы Екі Сицилия Корольдігіне қарсы «Мыңдық экспедициясын» ұйымдастырушылардың бірі ретінде, ол Калатафими шайқасында «Мыңдықтардың» жеңісіне үлкен үлес қосты. Осы уақытта сицилиялық шаруалар ақсүйектердің таңған шектеулі шарттарынан реформалар күткен, бірақ Гарибальдиден оларды алмады. Бұл үміт Гарибальдидің 1860 жылғы 2 маусымдағы жерді қайта бөлу туралы жарлығымен күшейді. Катания провинциясындағы Сицилияның Бронте ауылында көтеріліс болды, Гарибальди оны жергілікті қылмыскерлер мен қарақшылар бастады деп мәлімдеді, нәтижесінде 16 адам – шаруалар, офицерлер, дворяндар (ішінде екі бала) және дін қызметкері қаза тапты; көтеріліс кезінде қалалық театр мен муниципалды архивтер өртенді. 1860 жылғы 4 тамызда Гарибальди көтерілісті басу және кінәлілерді жазалау үшін Биксионы жіберуді шешті. Қызыл жейделі екі батальонмен келген Биксио ауылды қоршап алып, сәтті басып алды. Айыныштысы, көтеріліске себепкер болғандардың көпшілігі қашқан еді. Биксио әскери сот ұйымдастырды, ол 150 жергілікті тұрғынды кінәлі деп тапты және олардың бесеуін өлім жазасына кесті. Бұл оқиға Биксионың Сицилияға деген көзқарасын көрсетті, ол әйеліне былай деп жазды: «Бұл аймақтарда жауды өлтіру жеткіліксіз, оларды азаптау керек, оларды баяу отта тірідей өртеп жіберу керек. Бұл аймақтарды жою керек немесе кем дегенде халықты азайту керек, олардың халқын Африкаға өркениетке тәрбиелеу үшін жіберу керек». 21 тамызда Биксио мен Гарибальдилер Неаполь материгінде Реджо-Калабрияға кірді. Ол Волтурно шайқасына қатысып, аяғы сынды. 1861 жылы депутат болып сайланған ол Кавур мен Гарибальдиді келісуге тырысты. 1866 жылы жетінші дивизияның басында ол Кустоца шайқасынан итальяндықтардың шегінуін қамтамасыз етті, австриялықтардың берілу туралы талабын елемеді. 1870 жылғы ақпанда сенатор болып тағайындалған ол келесі қыркүйекте Римге қарсы науқанда дивизияға басшылық етті, Чивитавеккияны басып алды және 1870 жылғы 20 қыркүйекте Италияның бірігуін аяқтаған Римді басып алуға қатысты. 1873 жылғы 16 желтоқсанда ол Суматрадағы Ачех шығанағында холерадан қайтыс болды, ол Батавияға (қазіргі Джакарта) бара жатқанда, саудалық экспедицияға басшылық етуге тағайындалған еді. Оның қабірінің нақты орны белгісіз қалды. Жергілікті тұрғындар оның жағажайда жерленгенін және толқын кезінде қабірін көруге болмайтынын хабарлады. 1876 жылы Голландтың Шығыс Үндістан әскерлерінің шағын әскери экспедициясы дәл орнын анықтауға аттанды, бірақ бірнеше сарбаз қатыгездікпен өлтіріліп, апатқа ұшырады.

He was born Gerolamo Bixio in Genoa. While still a boy, Bixio was compelled by his parents to embrace a career in the navy of the Kingdom of Sardinia. After numerous adventures in various places of the world, he returned to Italy in 1846, joining the Giovine Italia. On 4 November 1847, he made himself conspicuous at Genoa by seizing the bridle of Charles Albert's horse and crying, "Pass the Ticino, Sire, and we are all with you." He fought through the campaign of 1848, became captain under Giuseppe Garibaldi at Rome in 1849, taking prisoners an entire French battalion, and gaining the gold medal for military valour. In 1859 he commanded a Hunters of the Alps battalion, fought in the Battle of Varese, and gained the Military Cross of Savoy. One of the organizers of Garibaldi's 1860 Expedition of the Thousand against the Kingdom of the Two Sicilies, he turned the day in favor of the Thousand at the Battle of Calatafimi. Meanwhile, the Sicilian peasants had hoped for – and did not get from Garibaldi – reforms from the restrictive conditions imposed by noble landowners. This hope had been reinforced by Garibaldi's decree of 2 June 1860 that land would be redistributed. At the little village of Bronte, Sicily in Catania province, a revolt took place, claimed by Garibaldi to have been led by local criminals and bandits, which caused the massacre of 16 people including peasants, officers, nobles (including two children) and a priest; during the revolt, the town theater and municipal archives were set on fire. On 4 August 1860, Garibaldi decided to send Bixio to suppress the revolt and punishing the responsible. Once he arrived with two battalions of Red Shirts, Bixio besieged and successfully secured the village. Unfortunately, most of those who had caused the revolt had already run away. Bixio organised a military court which found 150 locals guilty, and sentenced 5 of them to death. This episode reflected Bixio's bias about Sicily, bringing him to write to his wife: "In these regions it is not enough to kill the enemy, it is necessary to torment them, to burn them alive in a slow flame they are regions that need to be destroyed or at least depopulated, their people sent to Africa to become civilized." By August 21, Bixio and the Garibaldines entered in Reggio Calabria, in the Neapolitan mainland. He took part in the Battle of the Volturno, where his leg was broken. Elected deputy in 1861, he endeavored to reconcile Cavour and Garibaldi. In 1866, at the head of the seventh division, he covered the Italian retreat from the Battle of Custoza, ignoring the Austrian summons to surrender. Appointed senator in February 1870, he was in the following September given command of a division during the movement against Rome, took Civitavecchia, and on 20 September 1870, he participated in the capture of Rome, which completed the unification of Italy. On 16 December 1873, he died of cholera at Aceh Bay in Sumatra en route for Batavia (modern day Jakarta), where he was slated to take command of a commercial expedition. The exact location of his grave remained unclear. Locals reported that he had been buried on the beach and his grave could not be seen at high tide. In 1876, a small military expedition of the Dutch East Indian forces set out to pinpoint the precise spot, but met with disaster as several soldiers were brutally slain in the attempt.