Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аттилио (1811–1844) және Эмилио Бандиера (1819–1844) ағайындылары Итальян жаңғыруы (Рисорджименто) кезеңінде итальян ұлтшылдары болды.
The brothers Attilio (1811–1844) and Emilio Bandiera (1819–1844) were Italian nationalists during the Risorgimento.
Өмірбаян
Эмилио Венецияда, ал Аттилио Спалатода дүниеге келді: екеуі де Австрия әскери-теңіз флотының адмиралы, барон Франческо Бандиераның ұлдары еді және өздері де сол қызметте болды. Олар ерте жасында Италияның бірігуі идеяларына ықпал етіп, Джузеппе Маццини және «Жас Италия» патриоттық-революциялық құпия қоғамының басқа да мүшелерімен хат алмасты. 1843 жылы ауа түрлі заговорларға толы болды, сондай-ақ ұлтшыл көтерілістерге жасалған бірнеше сәтсіз әрекеттер болды. Бандиера бауырлары Австрия теңіз флотының офицерлері мен сарбаздары арасында, олардың көпшілігі итальяндықтар еді, үгіт-насихат жүргізіп, Мессина қаласын бомбалау үшін әскери кемені басып алуды жоспарлады. Бірақ оларды жасырын хабар берушілердің салдарынан аңғарғандықтан, 1844 жылдың басында Корфуға қашып кетті.
Emilio was born in Venice and Attilio was born in Spalato: both were sons of Baron Francesco Bandiera, an admiral in the Austrian Navy, and were themselves members of that service. At an early age they were won over to the ideas of Italian unification, and corresponded with Giuseppe Mazzini and other members of the Giovine Italia, a patriotic revolutionary secret society. During the year 1843 the air was full of different conspiracies and various other ill starred attempts at nationalist uprisings were made. The Bandiera brothers spread propaganda among the officers and enlisted men of the Austrian navy, nearly all Italians, and planned to seize a warship to bombard the city of Messina. Having been betrayed by informants they fled to Corfu early in 1844.
Оқиғалар
Корфуда Екі Сицилия Корольдығындағы алағайлық туралы хабарлар жетті, онда халық көшбасшының бірінші пайда болуымен бірден жаппай көтерілуге дайын тұрғандай көрінді. Маццинидің ынталандыруымен Бандиера бауырлары Калабрия жағалауына шабуыл жасауға бел буды. Олар шамамен жиырма адамнан тұратын жасақ жинап, өмірін құрбан етуге дайын болды және 1844 жылдың 12 маусымында жорыққа шықты. Төрт күннен кейін олар Кротоне маңына қонды, Козенцаға барып, саяси тұтқындарды босатуды және манифесттерін жариялауды жоспарлады. Бандиера бауырлары үшін өкініштісі, олар күтіп отырған көтерілісшілер тобын таппады, сондықтан Ла Силаға қарай жылжи бастады. Соңында оларды өздерінің тобынан бірі, корсикалық Боккечьямпе және оларды түрік қарақшылары деп ойлаған кейбір калабриялық шаруалар сатып берді. Оларға қарсы жандармдар мен еріктілерден жасақ жіберілді, қысқаша шайқастан кейін бүкіл жасақ тұтқынға алынып, Козенцаға жеткізілді, онда бұрынғы көтеріліске қатысқан бірнеше калабриялықтар да тұтқындалған еді. Бірінші кезекте калабриялықтар әскери сотта сотталды, көптегендері өлім жазасына немесе галереяларға кесілді. Содан кейін шабуыл жасаушылардың кезектері келді, бүкіл жасақ, сатқын Боккечьямпе болмағанда, атуға кесілді, бірақ сегізінің жазасы галереяларға ауыстырылды. 23 шілдеде Бандиера бауырлары мен олардың тоғыз серігі ату отрядымен атқыланды; кейбір мәліметтер бойынша, олар құлағанда "Viva l’Italia!" (Италия жасасын!) деп айқайлаған. Бандиера бауырларының және олардың серігі Доменико Мороның мәйіттері 1867 жылдың 18 маусымында 1866 жылғы Австрия-Пруссия соғысынан кейін қала босатылғаннан кейін Венецияға қайтарылды. Үш мәйіт Санти-Джованни-э-Паоло шіркеуіне, Венециядағы Санти-Джованни-э-Паоло алаңына, Коллеони ескерткіші орналасқан жерге жерленді.
Rumours reached them in Corfu of agitation in the Kingdom of the Two Sicilies, where the people were being represented as ready to rise en masse at the first appearance of a leader. The Bandiera brothers, encouraged by Mazzini, consequently determined to make a raid on the Calabrian coast. They assembled a band of about twenty men ready to sacrifice their lives, and set sail on their venture on 12 June 1844. Four days later they landed near Crotone, intending to go to Cosenza, liberate the political prisoners and issue their proclamations. Tragically for the Bandiera brothers, they did not find the insurgent band they were told awaited them, so they moved towards La Sila. They were ultimately betrayed by one of their party, the Corsican Boccheciampe, and by some calabrese peasants who believed them to be Turkish pirates. A detachment of gendarmes and volunteers were sent against them, and after a short fight the whole band was taken prisoner and escorted to Cosenza, where a number of Calabrians who had taken part in a previous rising were also under arrest. First, the Calabrians were tried by court martial, and a large number were condemned to death or the galleys. The raiders’ turn came next, and the whole party, save the traitor Boccheciampe, were condemned to be shot, but in the case of eight of them the sentence was commuted to the galleys. On 23 July the two Bandiera brothers and their nine companions were executed by firing squad; some accounts state they cried "Viva l’Italia!" (Long live Italy!) as they fell. The remains of the Bandiera Brothers and of their companion Domenico Moro were brought back to Venice on 18 June 1867, following the liberation of that city after the Austro Prussian War of 1866. The three remains are buried in the Church of Santi Giovanni e Paolo, Venice, at the Campo Santi Giovanni e Paolo, where the equestrian monument of Colleoni is located.
Салдары
Моральдық әсер бүкіл Италияда зор болды, биліктің әрекеті барлық жағынан айыпталып, Бандиера бауырларының шейіттік қасіреті келесі төңкерістерде жеміс берді. Бұл оқиға Ұлыбританияда да терең із қалдырды, онда Бандиера бауырларының Маццинимен хат алмасуына қол сұғылған және жоспарланған экспедиция туралы ақпаратты олардың Сыртқы істер министрі лорд Абердин австро-венгр және Бурбон үкіметтеріне жеткізген деген сенімде болды. Тарихшы Сальво Мастеллоне дипломатиялық және парламенттік құжаттар арқылы бұл мәселені "Маццини және Маркс: Еуропадағы демократия туралы ойлар" (Prager Publisher, 2003) атты еңбегінде дәлелдеген.
The moral effect was enormous throughout Italy, the action of the authorities was universally condemned, and the martyrdom of the Bandiera brothers bore fruit in the subsequent revolutions. It also created a profound impression in Great Britain, where it was believed that the Bandiera brothers’ correspondence with Mazzini had been tampered with, and that information as to the proposed expedition had been forwarded to the Austro Hungarian and Bourbon governments by their own Foreign Secretary Lord Aberdeen. This has been proven by way of diplomatic and Parliamentary records by the historian Salvo Mastellone, in his work Mazzni & Marx: Thoughts upon Democracy in Europe (Prager Publisher, 2003).