Отфрид Фёрстер: Немец неврологі және нейрохирургінің өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Неміс неврологі және нейрохирургы Отфрид Фёрстер (9 қараша 1873 – 15 маусым 1941) – неврология және нейрохирургия саласына инновациялық үлес қосып, спастикалықты емдеу үшін ризотомия, ауырсыну үшін алдыңғы-жанама бағананы кесу, эпилепсияны анықтау үшін гипервентиляция тестісі, Фёрстер синдромы, ми ісігінің алғашқы электрокортикограммасы және эпилепсияға жасалған алғашқы хирургиялық араласымдарды жасаған ғалым. Ол сонымен қатар дерматомаларды (бір жұп дорсалды жүйке тамырларымен қамтамасыз етілген тері аймағы) алғаш рет сипаттаған және мидың қозғалыс қабығының картасын жасауға көмектескен.

Өмір

Фёрстер Бреслауда (қазіргі Вроцлав) Рихард Фёрстердің отбасында дүниеге келді және Мария Магдален гимназиясын 1892 жылы бітірді. 1892 жылдан 1896 жылға дейін Фрайбург, Киль және Бреслауда медицинаны оқыды, 1897 жылы мемлекеттік емтихан арқылы лицензия алды және сол жылы докторлық диссертациясын қорғады. Докторлық оқуын аяқтағаннан кейін Карл Вернике (1848-1905) ұсынғандай, екі жыл бойы шетелде оқыды: жазда Парижге барып, Жозеф Жюль Дежеринмен оқыды және Пьер Мари мен Жозеф Бабинскийдің (1857-1932) лекцияларын тыңдады; ал жазда Швейцарияда Генрих Френкельмен неврологиялық науқастардың физиотерапиясын зерттеді. Фёрстердің студенттік жылдары неврологияның ішкі медицина мен психиатриядан тәуелсіз даму ала бастаған кезіне сәйкес келді, бұл процеске Жан Мартин Шарко (1825-1893), Вильгельм Генрих Эрб, Уильям Ричард Гоуэрс (1845-1912) және әсіресе функционалдық локализацияға бағытталған Карл Вернике сияқты ғалымдар ықпал етті. Верникемен бірлескен жұмысы Фёрстердің орталық нерв жүйесінің анатомиясына деген қызығушылығын арттырды. Екі зерттеуші 1903 жылы мидың анатомиялық атласын (Atlas des Gehirns) жариялады. Ол кезде неврология мектептерінің көпшілігі негізінен диагностикаға бағытталған еді, себебі тиімді терапияға қол жеткізу қиын болды. Фёрстер неврологиялық бұзылыстарды емдеудің жаңа тәсілі ретінде физиотерапияны қолдану идеясын алға ұсынды. Осы жұмыстан қозғалыс орындаудағы моторлық координацияның бұзылуы туралы теориялық қызығушылығы туды, бұл 1902 жылы қорғалған диссертациясының тақырыбы болды және неврологияға оңалту медицинасын жүйелі енгізумен байланысты маңыздылыққа ие болды. Бұлшықет спастикасының пайда болуында омыртқа рефлекстерінің ролі оның хирургиялық жолмен емдеуге мүмкіндік беретінін көрсетті. 1908 жылы Фёрстер спастиканы жеңілдету үшін сезімтал тамырдың артқы бөлігін кесу операциясын жасады. 1915 жылы Фёрстер оқ жарақатынан келген нерв зақымдануларын, сондай-ақ басқа да омырша және ми зақымдануларын хирургиялық жолмен емдеудегі жаңа нәтижелері туралы хабарлады. 1922 жылдан 1924 жылға дейін Фёрстер Лениннің инсульттан кейінгі жағдайына қарау үшін Ресейге барды. 1932 жылы Рокфеллер қорынан алған гранттың арқасында ол неврологиялық зерттеулер институтын ашты, кейіннен ол оның есімімен аталып, (Бреслау университетінің Отфрид Фёрстер неврология институты) деп аталды. Фёрстер Освальд Бумкемен бірге неврология бойынша монументалды оқулықтың тең редакторы болды, онда ол бірнеше тараудың авторы болды. Өмірбаянында нейрохирургияның алып есімді, зор интеллектуалдық қабілеттерімен, мейірімділігімен және тартымдылығымен сипатталған Фёрстер бірнеше тілді еркін меңгерді және 300-ден астам мақала мен бірнеше кітап жариялаған белгілі лектор және жазушы болды. 1953 жылдың 26 тамызында құрылған Отфрид Фёрстер медалі мен естелік лекциясы арқылы неміс нейрохирургиялық қоғамы оның есімін құрметтеді.

Foerster was born in Breslau (now Wrocław) to Richard Foerster, and studied in the Maria Magdalenen Gymnasium, graduating 1892. From 1892 to 1896 he studied medicine in Freiburg, Kiel and Breslau, obtaining his licensure by state examination in 1897 and his doctorate in the same year. Upon completion of the doctoral studies, he spent two years studying abroad, following a suggestion by Karl Wernicke (1848 1905): in the summer he went to Paris, studying with Joseph Jules Dejerine and attending classes by Pierre Marie and Joseph Babinski (1857 1932); and in the summer with Heinrich Frenkel in Switzerland, in order to study physical therapy of neurological patients there. Foerster's student years occurred in a time when neurology was starting to develop independently from internal medicine and psychiatry under the influence of, among others, Jean Martin Charcot (1825 1893), Wilhelm Heinrich Erb, William Richard Gowers (1845 1912) and particularly Karl Wernicke, who became well known by his direction toward functional localization approaches. By cooperating with Wernike, Foerster's great interest on the anatomy of the central nervous system was excited. The two researchers published together in 1903 an anatomical atlas of the brain (Atlas des Gehirns). At the time, the several schools of neurology were focused essentially on to diagnosis; because achieving an effective therapy was hardly possible. It was Foerster who took forward the idea of using physical therapy as a new way of treating patients with neurological disturbances. From this work arose his theoretical interest on the disturbances of motor coordination in the execution of movements: this resulted in the topic of his dissertation in 1902, a work which attained a great actuality in connection with the systematic introduction of rehabilitation medicine into neurology. The involvement of spinal reflexes in the genesis of muscular spasticity suggested its possible treatment by surgical interruption of the sensory branch of the thoracic and lumbar nerves (rhizotomy), and Foerster developed in 1908 an operation to cut the posterior sensory root in order to alleviate spasticity. In 1915 Foerster first reported on his innovative results concerning the surgical treatment of nerve damage by shot wounds, as well as other kinds of spinal cord and brain damage. From 1922 to 1924 Foerster went to Russia as he attended Lenin after his stroke. and the 1932's Rockefeller Foundation grant,

One of Foerster's important methods was to use local anaesthesia to keep brain surgery patients awake. While they lay there, Foerster would poke at their brain with an electronic needle, and use the subsequent motor reactions (hand movement, finger movement, etc.) to learn about the brain's motor cortex. He received the Hughlings Jackson Memorial Medal, which he cherished the most of all his academic honors during the second International Neurological Congress in London in 1935. But he received no single German honor between 1933 and his death. Fundamental work was developed about the electrical phenomena occurring in the reflex disturbances in the pyramidal system syndromes, such as lesions in the pallidum lesions etc. With the help of donations from the Rockefeller Foundation and the support of the State of Prussia, Foerster was able to open a new Institute of Neurological Research in 1934, which was later renamed after him (University of Breslau's Otfrid Foerster Institut Für Neurologie). Otfrid Foerster was, together with Oswald Bumke, co editor of a monumental textbook of neurology, in which he wrote several chapters. Described by his biographers as a giant of neurosurgery, a man of towering intelligence, kindness and charm, he commanded several languages fluently and was a prolific lecturer and writer, having published more than 300 papers and several books. His name has been honoured by the German Society of Neurosurgery by the Otfrid Foerster Medaille und Gedächtnisvorlesung (Otfrid Foerster Medal and Memorial Lecture), created on August 26, 1953.