Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Runaways – Элизабет Свадос жазған, музыкасын жазған, хореографиясын қойған және режиссерлік еткен мюзикл. Ол үйден қашып, қала көшелерінде өмір сүретін балалардың өмірі туралы. Кейіпкерлер 1970-ші жылдардың соңында Свадос нақты қашқан балалармен өткізген семинарларының негізінде жасалған.
Runaways is a musical which was written, composed, choreographed and directed by Elizabeth Swados, about the lives of children who run away from home and live on the city streets. The characters were taken from workshops conducted by Swados with real life runaways in the late 1970s.
Өмірбаян
Свадос "үйден, жігіттен, жыртқыштан, тіпті өзінен қашу" тақырыбындағы мюзикл идеясын Джозеф Паппке ұсынды, ол оны қоюға келісті. Ол Нью-Йорктегі қоғамдық орталықтар сияқты әртүрлі жерлерде мюзиклге қатысатын балаларды іздеді. "Біз біртіндеп қашып кеткендер жиналатын, өздерінің тағдырларын айтатын және бастарынан өткен қиындықтарды көрсететін әлемді құрдық". Свадос актерлерді таңдағанда жобасы үшін зерттеулер жүргізді, және актерлердің кейбіреуі шын мәнінде қашып кеткендер еді. Көрсетілім әндер, монологтар, көріністер, өлеңдер мен билерден тұрды.
Swados took her idea for a musical with the theme of running away "from home, from a boyfriend, from a predator, from yourself" to Joseph Papp, who agreed to produce it. She looked for the children who would be in the musical in various places in New York City, such as a community center, and "little by little, we built a world where runaways came together, told their stories, and acted out the hardships they endured." Swados did research for her project as she gathered the cast, and some in the cast were actual runaways. The show was done in a series of songs, monologues, scenes, poems, and dances.
Өндірістер
Музыкалық спектакльдің премьерасы 1978 жылдың 21 ақпанында Бродвейден тыс, Нью-Йорк Шекспир фестивалі ұсынған Қоғамдық театрдың кабаресінде өтті. 1978 жылдың 13 мамырында ол Плимут театрына (Бродвей) көшіріліп, 12 алдын ала көрсетілімнен және 274 қойылымнан кейін 1978 жылдың 31 желтоқсанында жабылды. Режиссер және хореограф – Элизабет Свадос, сахналық безендірушілер – Дуглас У. Шмидт және Вудс Маккинтош, костюм дизайны – Хилари Розенфельд, жарық дизайны – Дженнифер Типтон. 2007 жылы Джейми МакГоннигал өндірген, Родни Хикс режиссерлік еткен концерттік нұсқасы Джоз Пабта ойнатылды. Оркестр құрамына фортепиано және ойыншық фортепиано, скрипка, конга, тимбаль, бонго, сигналдық қоңыраулар және басқа да аспаптар, соққы аспаптар жиынтығы, үшбұрыш, шыны және тісті дөңгелек, саксофон мен флейталар, сондай-ақ гитара (Элизабет Свадос орындаған) кірді. 2016 жылы музыкалық спектакль Нью-Йорк қалалық орталығының Encores! Off-Center концерттік сериясы аясында қойылды. Ол Жаннин Тезоридің көркемдік жетекшілігімен және Сэм Пинклтонның режиссерлігімен сахналанды. 6-9 шілде аралығында 12-ден 20 жасқа дейінгі 25 жас актер қатысқан қойылым өтті: Френи Акоба, Сумая Бухбал, Кеннет Кабрал, Максвелл Кабрал, Тейлор Колдуэлл, София Энн Карузо, Ксавье Казимир, Джошуа ДеИсус, Адлеса Эдвардс, Айдан Гемм, Рейна Гюрра, Мэтью Гумли, Кристина Хименес, Кайли МакНилл, Селе Пахуцки, Сэм Пун, Сиена Рафтер, Клаудия Рамирес, Рен, Михаэла Жей Родригес, Деандре Севон, Джереми Шиндер, Рипли Собо, Крис Самптер және Максвелл Вайс. Элизабет Свадос 2016 жылдың басында қайтыс болмағанда, осы қойылымға қатысуға мүмкіндігі болған еді. Тезори: «Онымен бірге «Қашқандарды» қою мүмкін болмағандықтан, енді оны оның құрметіне қоямыз» деді. Бұл қойылым 2018 жылдың маусым айында «Қашқандардың» 40 жылдығын тойлау үшін екі күнге ғана Делакорт театрында қайта қойылды, көптеген Encores! актерлері бұрынғы рөлдерін қайта ойнады.
The musical premiered off Broadway on February 21, 1978, at the Public Theater Cabaret as presented by the New York Shakespeare Festival. It moved to Broadway at the Plymouth Theatre on May 13, 1978, and closed on December 31, 1978, after 12 previews and 274 performances. The director and choreographer was Elizabeth Swados, with scenic design by Douglas W. Schmidt and Woods Mackintosh, costume design by Hilary Rosenfeld, and lighting design by Jennifer Tipton. In 2007, a re worked concert version of the show produced by Jamie McGonnigal and directed by Rodney Hicks played at Joe's Pub. The orchestra consisted of Piano and Toy Piano, String Bass, Congas, Timbales, Bongos, Bell Sirens and Others, Trap Set, Triangle, Glass and Ratchet, Saxophone and Flutes, and Guitar (played by Elizabeth Swados). The musical was presented in 2016 as part of New York City Center's Encores! Off Center's concert series. It was done under the artistic direction of Jeanine Tesori and the direction of Sam Pinkleton. It was performed July 6 to 9, with a cast of 25 young performers between the ages of 12 20: Frenie Acoba, Sumaya Bouhbal, Kenneth Cabral, Maxwell Cabral, Taylor Caldwell, Sophia Anne Caruso, Xavier Casimir, Joshua DeJesus, Adleesa Edwards, Aidan Gemme, Reyna Guerra, Matthew Gumley, Christina Jimenez, Kylie McNeill, Cele Pahucki, Sam Poon, Siena Rafter, Claudia Ramirez, Ren, Michaela Jaé Rodriguez, Deandre Sevon, Jeremy Shinder, Ripley Sobo, Chris Sumpter and Maxwell Vice. Elizabeth Swados was supposed to have been involved with this production, had she not died earlier in 2016. Tesori said: "Since we can’t do 'Runaways' with her, we’ll now do it for her." This production was restaged at the Delacorte Theater in June 2018 for two days only to celebrate the 40th anniversary of Runaways, with much of the Encores! cast reprising their roles.
Толық мәтін
20 "көп ұлтты, көп этностық" балалар қаланың ішкі аудандарында қашқандардың "ұсақ-түйекке бөлінген" өмірін зерттейді. Әндер, монологтар және өлеңдер арқылы балалар неге қашып кеткендерін қарастырып, түсіндіреді. Олар зорлық-зомбылыққа ұшыраған, тоқыраған отбасылардан шыққан немесе жетімдер үйінде тәрбиеленген. Балалар түрлі эмоцияларды көрсетеді, олар құрбан ретінде де, сонымен қатар "қылмыскерлер" ретінде де көрінеді. Олар "отбасылары мен қоғамға: "Мені қайта бала болуға рұқсат етіңдер" деп жалбарынады".
20 "multi racial, multi ethnic" children explore the "fragmented" life of the runaway in an inner city. Through songs, monologues and poems the children examine and explain why they are runaways. They are abused, come from broken families, or are in an orphanage. The children show a range of emotions, and are seen as victims but also "perpetrators". They "plead with their families and society 'Let Me Be A Kid Again.'"
Жауап
Сесил А. Смиттің айтуынша, "Бұл тіпті жаңалықты іздеген музыкалық театр дәуірі үшін де жаңа шоу болды. Ашулы, мазалаған және соңында ұзаққа созылатын музыкалық қимыл үшін тым қарапайым, ол Элизабет Свадостың музыкалық театр үшін жаңа жоспарлары бар екенін және оларды іске асыруға қабілетті екенін толыққанды дәлелдеді. Гарольд Кларман былай деп жазды: "Шоу көптеген тартымды мүмкіндіктер ұсынса да, олардың тек азы ғана оның тақырыбымен үйлеседі. Бірнеше әдемі номерлер бар: олардың бірі – біздің ұлттық құштарлығымызды сынайтын "Энтерпрайз" деп аталады. Свадостың музыкасы лирикалық немесе драмалық тұрғыдан экспрессивті емес, көбінесе утилитарлық сипатта; ол жапон немесе қытай театрларындағыдай, маңызды сәттерге назар аудару үшін дыбыс ретінде қолданылады. Мен көптеген номерлерді ұнатсам да, бәрібір "тырысқан шоу!" дейтін едім". The New York Times газетінің рецензенты Public Theater қойылымы туралы: "Бұл шабыттандырған музыкалық коллаж, ол қашқандардың әлеміне қатал және келісімсіз көзқарас ұсынады, бірақ ол үлкен мейіріммен жазылған және орындалған" деп жазды. Музыкасы – "диско, сальса, кантри, вестерн және блюз". Әндер ғана емес, сонымен қатар актерлік құрамының мүшелері ұсынған монологтар мен өлеңдер де өте жекелеген. Барлық жағынан алғанда, "Қашқандар" – жеңіс!"
According to Cecil A. Smith, "It was a novel show, even for a period of musical theatre that sought novelty. Angry, disturbing, and ultimately too prosaic for sustained musical flight, it was complete proof that Elizabeth Swados had new plans for the musical and that she had the talent to realize them. Harold Clurman wrote: "Though the show offers a number of attractive features, only a few of them are actually congruent with its theme There are a few charming numbers: one of them is called 'Enterprise' derisive of our national fetish The Swados music is utilitarian rather than lyrically or dramatically expressive it is employed, as in the Japanese or Chinese theatres, as sound to call attention to signal moments Even if I had liked more of the numbers than I did, I would still have thought 'too much show!' ". The New York Times reviewer wrote of the Public Theater production that the show was an "inspired musical collage [it] takes a harsh and uncompromising look at the world of runaways, but it is written and performed with great compassion." The music is "disco, salsa, country and western and blues Not just the songs, but the soliloquies and poems some of them contributed by members of the cast are also deeply personal In all aspects 'Runaways' is a triumph."