Жамбас сүйек тігісінің қабынуы: себептері, диагностикасы және емдеуі
Osteitis pubis
Симфизит жамбас сүйегі – инфекциясыз қабыну, төменгі ішек және шағыр қаусотының ауруын тудырады. Спортшыларда да кездеседі. Симптомы мен себептері күмәнді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пубис остеиті – жұқпалы емес, пубис симфизінің (кейде ұйысқан жамбас, жамбас симфизі немесе пубика симфизі деп те аталады) қабынуы, ол төменгі ішек және жамбас аймағында әртүрлі деңгейдегі ауыруға себеп болады. Пубис остеиті алғаш рет пубис үстінен хирургиялық операция жасаған науқастарда сипатталды және жамбас аймағына қатысты инвазивті процедуралардың кең таралған асқынуы болып табылады. Бұл спортшыларда да қабыну процесі ретінде кездесуі мүмкін. Пубис остеитінің қабыну процесі ме, жұқпалы процесі ме деген мәселе бойынша дәрігерлер арасында пікір таласы әлі де жалғасуда, әсіресе ішек немесе жамбас ауыруларынан шағымданып келген науқастармен кездескенде. Ол алғаш рет 1924 жылы сипатталған.
Osteitis pubis is a noninfectious inflammation of the pubis symphysis (also known as the pubic symphysis, symphysis pubis, or symphysis pubica), causing varying degrees of lower abdominal and pelvic pain. Osteitis pubis was first described in patients who had undergone suprapubic surgery, and it remains a well known complication of invasive procedures about the pelvis. It may also occur as an inflammatory process in athletes. The incidence and cause of osteitis pubis as an inflammatory process versus an infectious process continues to fuel debate among physicians when confronted by a patient who presents complaining of abdominal pain or pelvic pain and overlapping symptoms. It was first described in 1924.
Белгілері мен симптомдары
Остеит жамбас симптомдарына жамбас аймағындағы икемділіктің жоғалуы, жамбастағы сырқырап ауыру, ал ауыр жағдайларда – жүгіру, тебу, бағытты өзгерту, тіпті тұру немесе көліктен түсу сияқты қарапайым әрекеттер кезінде өткір, шаншып ауыру сезімі кіруі мүмкін. Ададуктор лонгус бұлшық етінің басталу жерінде пальпация кезінде сезімталдық та жиі байқалады.
The symptoms of osteitis pubis can include loss of flexibility in the groin region, dull aching pain in the groin, or in more severe cases, a sharp stabbing pain when running, kicking, changing directions, or even during routine activities such as standing up or getting out of a car. Tenderness on palpation is also commonly present in the adductor longus origin.
Диагностика
Остеит жұтқыншағын рентген сәулесі арқылы диагностикалауға болады, онда жамбас симфизінің бұзылуы және кеңеюі ерекше белгілер болып табылады. Компьютерлік томографияда (КТ) да осыған ұқсас өзгерістер көрінеді, бірақ КТ-ның көп жазықтық мүмкіндігі, дәстүрлі рентгенографияға қарағанда жоғары сезімталдыққа ие. Ультрадыбыста (ҰДТ) жақсы көрінбесе де, жоғарғы буын капсуласының қалыңдауы және киста пайда болуы диагноз қоюға көмектеседі, сондай-ақ жақын орналасқан аддуктор бұлшық еттерінің (әсіресе, ұзын аддуктор және тік құрсақ бұлшық еттері) қосалқы өзгерістері (мысалы, тендиноз) де байқалады. ҰДТ сонымен қатар остеит жұтқыншағымен бірге болатын және қосымша емдеуді қажет ететін жамбас қысылының ісігін жоққа шығаруға да пайдалы. ҰДТ және КТ екеуі де спортшының емдеу бағдарламасының бір бөлігі ретінде жамбас симфизіне кортикостероид енгізу үшін қолданылуы мүмкін. Магниттік-резонанстық томография (МРТ) КТ және ҰДТ-ның диагностикалық артықшылықтарын біріктіреді, сонымен қатар сүйек кемігінің ісінуін көрсетеді және операторға тәуелді емес (ҰДТ-ден айырмашылығы), сондай-ақ сәулеленуді қолданбайды (КТ және рентген сәулесі сияқты). Осылайша, МРТ бағалау, диагностика және емдеу жоспарлау үшін ең қолайлы әдіс болып табылады.
Osteitis pubis may be diagnosed with an X ray, where irregularity and widening of the pubic symphysis are hallmark findings. Similar change is also demonstrated with Computed Tomography (CT), but the multi planar nature of CT has a higher sensitivity than conventional radiography. Though not well visualised on ultrasound (US), thickening of the superior joint capsule with cyst formation is a clue to the diagnosis, as well as secondary changes (i. e. tendinosis) of the adjacent adductor muscles particularly the adductor longus and rectus abdominis. US is also useful for excluding a hernia, which may co exist with osteitis pubis and warrant additional treatment. Both US and CT may be used for injecting the pubic symphysis with corticosteroid as part of an athlete's treatment program. Magnetic resonance imaging combines the diagnostic advantages of CT and ultrasound, also shows bone marrow edema, and has the advantages of not being operator dependent (unlike US), nor using radiation (such as CT and X rays). As such, MRI is the modality of choice for evaluation, diagnosis, and treatment planning.
Емдеу және алдын алу
Жақында ғана остеит жұтқыншағын емдеуге арналған нақты әдіс болған жоқ. Остеит жұтқыншағының тудырған ауырсынуы мен қабынуын емдеу үшін көбінесе қабынуға қарсы препараттар, созу жаттығулары және тұрақтандырушы бұлшықтарды күшейту тағайындалады. Аргентинада Topol және әріптестері 72 спортшыдағы созылмалы шатал/іш аймағындағы ауырсынуға шалдыққан, консервативті емге үмітсіз жағдайда, жаңа дәнекер тінін жасау және емделу процесін қайта жандандыру мақсатында глюкоза мен лидокаин инъекцияларын ("пролотерапия" немесе регенеративті инъекциялық терапия) қолдануды зерттеді. Емдеу жұтқыншақ сүйек тініне ай сайын инъекция жасаудан тұрды. Олардың ауырсынуы орташа есеппен 11 айға созылған, 3–60 ай аралығында ауысқан. Алынған емнің орташа саны 3 құрады, 1–6 аралығында. Ауырсынуларының 82%-ы жақсарды. Алты спортшының жағдайы жақсармады, ал қалған 66 спортшы 3 айдың ішінде спортқа толыққанды оралды. Ауыр жағдайларда жұтқыншақ симфизінің есімдік резеңдеуі сияқты хирургиялық араласуға тырысылуы мүмкін, бірақ оның сәттілік деңгейі жоғары емес, және хирургияның өзі кейінірек жамбас аймағында проблемаларға әкелуі мүмкін. Жамбас артроскопиясы саласындағы соңғы жетістіктер жұтқыншақ симфизінің эндоскопиялық резеңдеуін енгізді, бұл азырақ асқынулармен жоғары сәттілік деңгейіне ие болуы мүмкін. Австралия Футбол Лигасы остеит жұтқыншағының таралуын азайту үшін бірқатар шаралар қабылдады, атап айтқанда, жас ойыншылардың дене шынықтыру мөлшерін шектеуді және ойыншылардың денесі жетілмеген кезде оларға қойылатын физикалық талаптарды жалпы азайтуды ұсынды. Остеит жұтқыншағы, ерте және дұрыс емделмесе, спортшының мансабын аяқтауы немесе олардың болашағына белгісіздік әкелуі мүмкін.
Until recently, there was no specific treatment for osteitis pubis. To treat the pain and inflammation caused by osteitis pubis, antiinflammatory medication, stretching, and strengthening of the stabilizing muscles are often prescribed. In Argentina, Topol et al. have studied the use of glucose and lidocaine injections ("prolotherapy", or regenerative injection therapy) in an attempt to restart the healing process and generate new connective tissue in 72 athletes with chronic groin/abdominal pain who had failed a conservative treatment trial. The treatment consisted of monthly injections to ligament attachments on the pubis. Their pain had lasted an average of 11 months, ranging from 3–60 months. The average number of treatments received was 3, ranging from 1–6. Their pain improved by 82%. Six athletes did not improve, and the remaining 66 returned to unrestricted sport in an average of 3 months. Surgical intervention such as wedge resection of the pubis symphysis is sometimes attempted in severe cases, but its success rate is not high, and the surgery itself may lead to later pelvic problems. Recent advances in the field of hip arthroscopy have introduced endoscopic resection of the pubic symphysis which has a potentially higher success rate with less complications. The Australian Football League has taken some steps to reduce the incidence of osteitis pubis, in particular recommending that clubs restrict the amount of bodybuilding which young players are required to carry out, and in general reducing the physical demands on players before their bodies mature. Osteitis pubis, if not treated early and correctly, can more often than not end a sporting individual's career, or give them an uncertain playing future.
Эпидемиология
Австралиялық футболшылар арасындағы остеит жұтқыншасының жиілігі соңғы он жылда күрт артты. Бұған үш себеп деп есептеледі:
The incidence of osteitis pubis among Australian footballers has increased sharply over the past decade. There are believed to be three reasons for this:
Австралиялық футболдың физикалық талаптарының күшеюі. Ойынның кәсіби деңгейге көтерілуімен және ойыншылардың толық уақытты спортшыларға айналуымен қатар, жүгіру жылдамдығы, тепкілеу қашықтығы, секіру және тәсілдеу сияқты факторлардың өсуіне байланысты кіндік аймағына күшті күш түседі. Футбол алаңдарының бетінің қаттынуы. Алаңдар бұрынғыдан жақсы дренаждалған, және ойын көбінесе жабық стадиондарда өтеді, онда алаңға жаңбыр тимейді. Австралия футболы бастапқыда қысқы маусымда жұмсақ, лайлы алаңдарда ойналатын ойын ретінде дамыды, ал қазіргі заманғы беттер бұлшықет және сүйек жарақаттарының көбеюіне әкеп соқты. Футболшылардың дене мөлшері мен күшіне деген талаптың артуы. Бұл жас ойыншылардың денесі толық жетілмеген кезеңде бұлшық массасын дамытуға ұмтылуына себеп болды. Дамыған құрсақ бұлшықеттері кіндік сүйегіне қосымша жүктеме түсіреді, бұл жас ойыншыларда остеит жұтқыншасының көбеюін түсіндіреді. Кейбіреулер осы жағдайды мектеп футболында ойнап жүргенде дамытады.
The increasing physical demands of Australian rules football. As the game has become more professional, with players becoming full time athletes, such factors as running speed, kicking length, jumping, and tackling have all increased, placing increasing stress on the pubic region. The increasing hardness of the surfaces of football grounds. Grounds are better drained than in the past, and the game is increasingly played in roofed stadiums, in which the grounds receive no rain. Australian football evolved as a winter game played on soft, muddy grounds, and modern surfaces have made muscle and bone injuries more common. The increasing demand for size and strength among footballers. This has led young players to concentrate on building muscle mass before their bodies are fully mature. The additional strain that highly developed abdominal muscles place on the pubic bone explains the higher prevalence of osteitis pubis in young players. Some develop the condition while still playing school level football.
Жүктілік
Релаксин гормонының әсерінен жамбас буынын қоршап тұрған және оны байланыстыратын буындарға (симфиз) зақымдану мүмкін. Бұл гормон босану кезінде жамбас буындарын жұмсарту үшін бөлінеді. Осы кезде қайталамалы күш түсу, құлау, сығу және аяқтан тайғану буындардың оңай зақымдануына себеп болуы мүмкін. Гормон әдетте босанғаннан кейін жоғалып, буындар қайтадан нығаяды. Кейбір әйелдерде әлсіздік сақталып, нәрестені көтеріп жүру немесе тіпті кішкентай қадам басу сияқты әрекеттер симфиздің буынында аздап, бірақ үнемі бөлінуге немесе жылжуға алып келуі мүмкін, бұл буын беттеріне бекітілген буындарда фиброкартиляж мен жамбас сүйектерінің зақымдануына әкелуі мүмкін. Симптомдардың бірі немесе бірнешесі болуы мүмкін: жамбас аймағында, жамбаста, белдің төменгі бөлігінде және санатта ауыру. Бұл жағдайдан құтылуға бірнеше ай (немесе тіпті жылдар) қажет болуы мүмкін. Остеит пубис (жамбас сүйектерінің қабынуы) алғашқы сатыларында түсірілген рентген суреттері дұрыс емес нәтижелер көрсетуі мүмкін – ауыру сезімі болуы мүмкін, бірақ егер бір аяқтап тұрып сурет түсірмесе (яғни, «қарлығаш» позасында) зақым көрінбейді. Процесс жалғасып, дами бергенде, кейінірек түсірілген суреттерде жамбас сүйектерінде сүйек эрозиясы байқалады. Остеит пубис жамбас белдеуінің ауыруымен де байланысты болуы мүмкін.
Damage can occur to the ligaments surrounding and bridging the pubic joint (symphysis) as a result of the hormone relaxin, which is secreted around the time of birth to soften the pelvic ligaments for labor. At this time repetitive stress or falling, tripping, and slipping can injure ligaments more easily. The hormone usually disappears after childbirth and the ligaments become strong again. In some women the weakness persists, and activities such as carrying their baby or stepping up even a small step can cause a slight but continuous separation or shearing in the ligaments of the symphysis where they attach to the joint surfaces, even causing lesions in the fibrocartilage and pubic bones. Symptoms include one or more of the following: pain in the pubic area, hips, lower back, and thighs. This can take months (or even years) to go away. X rays taken during the early stages of osteitis pubis can be misleading pain may be felt, but the damage doesn't appear on the films unless stork views (i. e. standing on one leg) are obtained. As the process continues and progresses, later pictures will show evidence of bony erosion in the pubic bones. Osteitis pubis can also be associated with pelvic girdle pain.