Кіріспе
Александр Гамильтонның тұрақты әскерге қатысты «Федералист» қағазы. «Бірыңғай қорғанысқа қатысты заң шығарушы билікті шектеу туралы ойлар» деген тақырыптағы «Федералист» №26 – Александр Гамильтонның «Федералист» қағаздарының жиырма алтыншы саны. Ол 1787 жылдың 22 желтоқсанында барлық «Федералист» қағаздары жарияланған Publius псевдонимдерімен жарияланды. «Федералист» №26 Гамильтонның №24 және №25 қағаздарында айтқан федералды әскери туралы аргументтерін кеңейтеді және №27 және №28 қағаздарында тікелей жалғасады. «Федералист» №26 бейбіт уақытта тұрақты әскерді ұстауға заң шығарушының құқығын қарастырады, осы билікті реттейтін конституциялық ережелерді қолдайды және осы билікті Конгресске беруге қарсы болған антифедералистерді сынап көрсетеді. Бұл аргументтер Гамильтонның орталықтандырылған үкіметке қатысты көзқарасын және үкіметтік билік міндетті түрде азаматтық еркіндіктерді шектейді деген пікірге қарсылығын көрсетеді. Әскери билікке қатысты заң шығарушы билігіне байланысты аргументтер конституцияның екінші және үшінші түзетулеріне әсер етті, ал тұрақты әскерді заң шығарушының ұстауы АҚШ-та стандартты практикаға айналды.
Federalist No. 26, titled "The Idea of Restraining the Legislative Authority in Regard to the Common Defense Considered", is an essay written by Alexander Hamilton in the twenty sixth of The Federalist Papers. It was published on December 22, 1787, under the pseudonym Publius, the name under which all The Federalist papers were published. Federalist No. 26 expands upon the arguments of a federal military Hamilton made in No. 24 and No. 25, and it is directly continued in No. 27 and No. 28. Federalist No. 26 addresses the power of the legislature to maintain a standing army during peacetime, making an argument in favor of the constitution's provisions regulating this power and criticizing anti federalists who opposed granting this power to Congress. These arguments reflect Hamilton's views of centralized government and his rejection of the idea that government power necessarily constrains civil liberties. The arguments surrounding legislative power over the military would go on to influence the Second and Third amendments to the constitution, and legislative maintenance of a standing army has since become standard practice in the United States.
Қорытынды
Гамильтон жеке құқықтар атынан мемлекеттік билікті құрбан етуге қарсы шығады. Ол заң шығарушы биліктің әскериге қатысты билігін мысал ретінде келтіріп, осы биліктің маңыздылығын сипаттайды және өкілдік үкіметтің әскери төңкерістің алдын қалай алуға болатынын түсіндіреді. 1689 жылғы Англияның құқық туралы заңының Англия Парламентіне бейбіт уақыттағы әскерді реттеуге қалай құқық бергенін мысалға келтіре отырып, ол ұсынған жүйе үшін тарихи дәлелдер келтіреді. Сонымен қатар, ол Солтүстік Каролина және Пенсильвания штаттарының конституцияларында бейбіт уақытта тұрақты армияны толығымен тыйым салмай, оған кедергі келтіретін ережелерді сынап бағалайды. Гамильтон ұсынылып отырған конституциядағы шектеуді қолдайды: заң шығарушы орган әр екі жыл сайын армияны жаңару немесе тарату міндетімен жүктелуі керек. Оның пікірінше, оппозицияның саяси процесі мен қарсылығы, сондай-ақ штаттардың билігі осы биліктің үстінен жеткілікті бақылауды қамтамасыз етеді. Оның сөзіне göre, әскери қастандықтарға уақыт керек және оларды құпия ұстау мүмкін емес, бұл партияның үкіметке деген бақылауын бұзуға немесе үкіметті реформалауға мүмкіндік беретін көптеген мүмкіндіктерді жасайды. Ол штаттарды біріккен үкімет ретінде қорғау, олардың бөлініп кеткенінен гөрі оңайырақ екеніне тоқталады.
Бастапқы және жарияланым
Федералистік №26-ны Александр Гамильтон жазған. Барлық Федералистік мақалалары сияқты, Федералистік №26 да Нью-Йорк газеттерінде Публиус псевдонимдерімен жарияланды, мақсаты – АҚШ Конституциясының қағидаларын түсіндіру және Нью-Йоркты оны ратификациялауға ықпалдау. Ол алғаш рет 1787 жылдың 22 желтоқсанында «Independent Journal» газетінде, 24 желтоқсанда «Daily Advertiser» газетінде, ал 25 желтоқсанда «New York Journal» және «New York Packet» газеттерінде жарық көрді. Федералистік №26 Гамильтон Федералистік мақалаларының №24 және №25-інде бастаған бейбіт уақыттағы тұрақты армия мәселесін талқылауды жалғастырды. №24 мұндай армияның пайдалы екенін, ал №25 федералдық тұрақты армия штаттық армиялардан артық екенін дәлелдесе, №26 федералдық үкіметтің мұндай армия құру құқығын шектеуге қарсы шықты. Бейбіт уақытта тұрақты армияға қарсылар британдық отаршылдық билік кезінде болғандай, мемлекеттік билік пен американдық азаматтардың әскери бағындырылуынан қорқып, оған наразылық білдірді.
Талдау
Федералистік № 26 – Хамильтонның күшті орталық үкіметке жасаған «шексіз тілегі» болды. Ол заң шығарушы органның қорғанысқа қатысты мүмкіндіктерін шектеудің рационалды емес, керісінше, эмоционалдық реакция екеніне сенді. Осы эсседе жазғандары Америка революциясында бостандыққа тым көп мән берілгені және федералды үкіметке жеткілікті билік бермеу оны әлсіз еткені туралы алаңдаушылығын көрсетті. Бұл алаңдаушылықты Федералистік қағаздардың авторлары Джеймс Мэдисон мен Джон Джей де бөлісті. Заң шығарушы биліктен гөрі атқарушы билікке назар аудару – федералистерге қарсылардың конституция заң шығарушы билікке тым көп өкілеттік бергені туралы алаңдаушылығын көрсетеді. Сол кезде президенттің әскери құрылымды бақылауына қатысты алаңдаушылық аз болды. Федералистік № 26-ның аргументациясы Хамильтонның орталықтандырылған үкіметті қолдауымен үйлеседі. Ол мұндай үкіметтің тұрақты армияны пайдаланып азаматтық бостандықтарды шектеуі мүмкін деген пікірге қарсы тұрады және мұндай оқиға ерте анықталмаса, орын алуы екіталай деп санайды. Дегенмен, ол штаттық билік органдарының мұндай жағдайды шешуде пайдалы болатынын көрсетеді. Хамильтонның пікірінше, федералды үкімет халықтың өкілі болуы керек және федералдық заң шығарушы органға тұрақты армияны тапсыруға болады. Федералистік № 26 – Федералистік қағаздардың ең халыққа жақын тұрғандарының бірі, көптеген басқаларында кездесетін элитаризммен қарама-қайшы. Хамильтон қарапайым халықтың «бостандыққа деген құштарлыққа» қарсы тұратынын, оның анархияға әкелуі мүмкін екенін айтады және 13 штаттың тек екеуінің (Солтүстік Каролина және Пенсильвания) конституцияларында бейбіт уақытта тұрақты армияларды айыптағанын атап өтеді. Сондай-ақ, ол азаматтардың жақсы басшыларды жаман басшылардан ажырата білуге қабілетті екеніне және жаман басшылар пайда болған жағдайда оларды биліктен алуға сенімді екеніне сенді. Бейбіт уақытта тұрақты армияны федералдық деңгейде сақтау идеясы АҚШ-та кеңінен қабылданды, содан бері ерікті армия және қару-жарақ өндірісі үздіксіз сақталып келеді (Екінші дүниежүзілік соғыстан бастап). АҚШ-та ешқашан әскери төңкеріс болған емес.