Кіріспе

Федералист қағазы жоғарылық туралы ережені насихаттау

Федералист №33, Александр Гамильтон жазған және алғаш рет 1788 жылғы 2 қаңтарда «The Independent Journal» газетінде жарияланған, тиімді салық жүйесін құру мәселелеріне назар аударуды жалғастырады, сонымен қатар салық салуға үкімет бақылауы туралы халықтың күмәнін сейілтуге бағытталған. «Осы тақырыпты жалғастыру: салық салудың жалпы билігі туралы» деген тақырыптағы №33 еңбек Конгреске ұлттық үкіметтің тиімді жұмыс істеуі үшін қажетті барлық заңдарды қабылдауға мүмкіндік беру идеясын зерттейді. «Публиус» псевдонимімен Джон Джей, Гамильтон және Джеймс Мэдисон 1787 және 1788 жылдар аралығында Нью-Йорк газетінде сексен бес мақала жазып, жариялады (кейіннен 1788 жылы «Федералист қағаздары» деп аталатын кітап ретінде жарияланды) АҚШ Конституциясын ратификациялауды насихаттау мақсатында.

Даулар

Гамильтон атап көрсетеді, Қажетті және дұрыс бап, Жоғарғылық туралы бап «ұсынылып отырған Конституцияға қарсы көптеген өткір сын мен ызалы айтылымдардың себебі болды». Бұл «үкіметке тым көп билік берудің» салдарына байланысты халық арасында көптеген мәселелерді қозғады. Оның пікірінше, бірінші бап Конституцияда жасырылған: егер Конгреске билік берілсе, ол осы билікті іске асыруға қажетті заңдарды қабылдауға міндетті түрде қабілетті болуы керек. Гамильтон осы логиканы салық салу мәселесіне қолданады, Конгресс салық жинау үшін заң шығаруға құқылы болуы керек дейді. Халықтың тартыншақтығы түсінікті, себебі олар Ұлыбританиядан жақында ғана ажырасты. Гамильтон ұлттық үкіметке көбірек билік беруге қатысты антифедералистердің алаңдауын сынайды, ұлттық үкіметті «жергілікті үкіметтерін жою және олардың бостандықтарын жою үшін пайдаланылатын зиянды құрал ретінде, халыққа осының барлық асырылған түрлерінде көрсетілді; оның жұтып жатқан аузы ешкімді – жынысты, жасты, жоғарыны, төменді, қасиеттіні, бейқасиеттіні де аямайтын қорқынышты құбыжық ретінде» дейді. Бұл цитата Гамильтонның халықтың оны мұқият тыңдай алмауына және екі баптың себебі мен маңыздылығын толық түсінбеуіне деген наразылығын көрсетеді, себебі бұл заңдар мен баптар ешкімге тіктеп, кемшілік табуға мүмкіндік бермейтіндей етіп жасалған, ал оларды орындамаса, бұл тек келісім болар еді. Ол баптың күші түсініксіз болса, неге енгізілгенін сұрайды. Ол осы баптың «болашақта Одақтың заңды билігін шектеуге және одан қашуға бейім адамдардың кез келген шатасуын болдырмау үшін» енгізілгенін айтады, яғни Конституцияны тым әдеби түсіндіру арқылы Одақтың билігінен қашуға тырысатын адамдардан сақтану үшін. Ол өзінің эссесінде: «АҚШ үкіметіне осы Конституциямен берілген өкілеттіктерді іске асыру үшін қажетті және дұрыс барлық заңдарды қабылдау және олардың билігімен жасалған шарттар елдің жоғарғы заңы болады, кез келген штаттың конституциясында немесе заңдарында оған қайшы келетін нәрсеге қарамастан» дейді. Гамильтон барлық дау-жанжалдар мен қорқынышты сейілту үшін бапты және оның мақсатын егжей-тегжейлі түсіндіреді. Оның осы билікті теріс пайдалануға қатысты жауабы: үкімет өзінің билігін дұрыс пайдалану үшін жауапты болуы керек, бірақ соңында халық үкіметтен есеп талап етуі керек. «Егер федералды үкімет өзінің билігінің шегінен асып, оны зорлықпен пайдаланса, онда ол өзінің жаратылысы болған халық өздері қалыптастырған өлшемге жүгінуі керек және Конституцияға келтірілген зиянды өтеу үшін қажеттілік пен сақтық талап ететіндей шаралар қабылдауы керек». Гамильтон сондай-ақ Жоғарғылық туралы баптың үкімет билігін дұрыс іске асыруға кепілдік екенін, заңның өзі жоғарғылықты білдіретінін және жоғарғылық болмаса, ол ештеңеге тати алмайтынын айтады. Ол салық салу мысалына қайта оралып, Конституцияның елдің заңы ретінде үстемдігі штаттардың қажет болған жағдайда өздерінің салықтарын дербес түрде жинауына кедергі келтірмейтінін, импорт пен экспортқа салынатын баж салығын қоспағанда, айтады. Гамильтонның мақсаты – халықтың кез келген күмәнін, алаңдауын және қорқынышын сейілту болды. Ол осы мақсатқа екі даулы баптың негізгі мақсатын нақты баяндап жеткен арқылы қол жеткізеді. Ол аудиторияға бұл олардың бостандығын шектемейтінін, керісінше, болашақта туындауы мүмкін кез келген мәселені тиімді шешу үшін үкіметтің қабілетін күшейтетінін түсіндіреді. Гамильтон салық салу саласындағы осы бірдей юрисдикция федералды бақылауды толықтай алмастырудың жалғыз қана қабылданатын баламасы екенін айтып, сөзін аяқтайды, бұл идеяны «Федералист» №34-те одан әрі жазады.