Кіріспе

Джон Джейдің Федералист қағазы

Федералист № 64, "Сенат билігі" деген тақырыпта, Джон Джейдің 1788 жылғы 5 наурызда "Нью-Йорк пакеті" газетінде жарияланған мақаласы. Федералист қағаздарының барлығында Джеймс Мэдисон, Александр Гамильтон және Джей сыртқы істер саласындағы ерекше рөлді баса көрсетеді (Голоув). Дегенмен, Федералист № 64 нақтырақ келісімдер ұғымы мен олардың қалай жасалатынына тоқталады. Бұл эссе Федералист қағаздарында өте маңызды, келісімдер идеясы, автордың кім екендігінің құпиясы және Антифедералистердің аргументтерінің дұрыс еместігі талқыланады.

Қорытынды

Федералистік №64-те Джей Конституцияның президентке Сенаттың үштен екі бөлігінің келісімімен шарттар жасау құқығын беретін ережесін қорғайды. Сенат президенттің билігін тексеруге және шарт жасау процесінде барлық штаттың тең дауыс беруін қамтамасыз етуге мүмкіндік алады. Ол Конституцияны, өзге Құрылтайшы әкелерден өзгеше, шарттар арқылы президентке көбірек билік береді деп түсіндірді. Бірақ олар Сенаттың осы арқылы тым көп билікке ие болатынына сенді. «Кеңес беру және келісім беру» ережесі көбінесе Сенатқа шарттарды бекітуді бақылауға билік беру үшін түсінілсе, Джей бұл ережені президентке органнан «кеңес беру және келісім беруді» қашан сұрау керектігін шешуге билік беру ретінде түсіндірді. Бұл ескерілгенде, Джей Сенат штаттардың мәселелерін білдіретінін және президентке қарағанда шетел істері бойынша аз білетінін айтады. Бұл тұжырым Джейдің Конституция Сенатты басымдықпен қолдайтын күшті ұлттық үкімет құрады деген сенімін де қолдайды. Сенат нәтижеге қатысады, бірақ оның қалай қабылданатынына қатысы жоқ. Осы тұжырымдарды ескере отырып, Федералистік №64 – Федералистік қағаздардың маңызды бір бөлігі болып табылады.

Федерализмге қарсы аргумент

Антифедералистік қағаздар, Америка Құрама Штаттарының ұсынылған Конституциясының артықшылықтарына қарсы болған Ұлыбританияның негізін қалаушы әкелері тарапынан Федералистік қағаздардан бұрын жазылған. Федералист 64-те қорғалған Сенаттың мәселелеріне қатысты үш мақала бар. Антифедералист 62 Сенат мүшелерінің қалай таңдалуы және олардың ұйымдастырылуы туралы мәселелерді талқылайды. Халық, егер таңдалған Сенат ұзақ уақыт бойы жұмыс істесе, олар тек өз мүдделері үшін шешім қабылдай бастайды деп сенді, осыған қатысты нақты айта келіп: «Сенат сайлану мерзімі, менің ойымша, тым ұзақ, және ротация үшін ешқандай шара қарастырылмаса, қауіпті салдарға әкелуі мүмкін». Антифедералист 63 Сенаттағы адамдардың саны және осыған байланысты туындауы мүмкін мәселелер туралы пікірлерді келтіреді. Автор Сенаттың қатысуының пайдалы екенімен келіседі, бірақ ол соңында «ең үлкен жамандықтардың бастауына» айналады деп санайды. Уақыт өте келе, Президент пен Сенат арасындағы тепе-теңдік елдің мүддесіне орай шарттар жасау қабілетіне әсер етті. Сенаттан екі үшін бір бөлігінің қолдауын алу қиынға соқты. Президенттің атқарушылық келісімдер жасауы, формалды шарттар жасауға қарағанда тиімдірек болды, нәтижесінде келесі әкімшіліктер атқарушылық келісімдер жасауға бейімділік танытты. Президент Конгрестің мақұлдауысыз, сыртқы саясатқа қатысты атқарушылық келісімдерді жеке жасауға құқылы. Уақыт өте келе, атқарушылық келісімдердің саны айтарлықтай өсті, ал шарттар жасау азайды. 1937 жыл – шарттар атқарушылық келісімдерден көп жасалған соңғы жыл болды. 1789 мен 1839 жылдар аралығында АҚШ Мемлекеттік департаменті 60 шарт және 27 атқарушылық келісім туралы хабарлады; алайда, 20-ғасырда Маккинли, Тафт және Теодор Рузвельт сияқты президенттер маңызды сыртқы мәселелер бойынша көбірек атқарушылық келісімдерді қолдана бастады. Рузвельт (1901–1909) пен Буш (2001–2005) президенттік кезеңдері арасында атқарушылық келісімдерді пайдалану едәуір өсті, бұл президенттердің Сенаттағы саяси келіспеушіліктерден қашып, Сенатпен шарт жасау мүмкіндігін талқыламастан сыртқы саясат бойынша шешім қабылдауға ұмтылғанын көрсетеді. Рузвельт пен Буш президенттік кезеңдерінде талқыланған шарттардың үштен бірі Сенаттың қарауында болды.