Federalist No. 44

Кіріспе

Джеймс Мэдисонның Мемлекеттік шектеулер туралы Федералист мақаласы Федералист No. 44 - Джеймс Мэдисонның "Федералистік қағаздар" жинағының қырық төртінші есебі. Ол алғаш рет 1788 жылы 25 қаңтарда The New York Packet басылымында Publius деген атпен жарық көрді. Бұл эсседе Конституцияның жеке мемлекеттердің билігін шектеуі қарастырылады, бұл антифедералистердің күшті наразылығы, олар мемлекеттерге егемендіктің жоғары дәрежесін іздеді. Ол "Бірнеше мемлекеттің билігіне шектеулер" деп аталады.

Шолу

Бұл очеркте Мэдисон Конституцияның көптеген бөліктерін, атап айтқанда штаттардың өкілеттігін шектейтін, Конгресске өз өкілеттігін жүзеге асыру үшін толық құқық беретін және Конституцияны елдің жоғарғы заңы ретінде бекітетін бөлімдерді негіздеді. Оның талқылауы 1-баптың 10-бөлімімен (жеке мемлекеттердің өкілеттігін шектейтін) басталады, онда ол мемлекет қолдаған каперствоны заңсыз деп жариялауды, мемлекеттерге өздерінің сыртқы саясатын жүргізуге мүмкіндік бермеумен сәйкес келеді, бұл үлкен зиянға әкелуі мүмкін. Ол кейін мемлекеттерге өз валюталарын шығаруға немесе қағаз ақша шығаруға рұқсат етілмеуінің себебін түсіндіреді, бірнеше валюталар шатастыруға және сәйкессіздіктерге әкеп соғады, азаматтарға зиян келтіреді және мемлекеттер арасындағы қаскөйлікті арттырады. Ол 1783 жылғы бейбітшілік (мемлекеттер шығарған қағаз ақша инфляцияға әкелді) кейін туындаған проблемаларды атап, қағаз ақшаны шығаруды айыптайды. Мэдисон заңсыздыққа қарсы заңдарды, келісімшарт міндеттемелерін бұзатын заңдарды және заңдарды күшті қорғады. Ол мұндай заңдар дұрыс заңнаманың негізгі қағидаларына және әлеуметтік келісімнің өзіне қайшы келеді деп, қалаулы конгресске негізгі жеке құқықтар мен қауіпсіздікті алып тастауға мүмкіндік береді деп талап етеді. Содан кейін Мэдисон Конституцияның ешбір бөлігі бұдан да көп шабуылға ұшырамайтынын атап өтіп, Қажетті және Тиісті бапты ұзын-сонар дәлелдеді. Ол бұл баптың "жасырын" және ондай ереже болмаса, конституция "өлі әріп" болатынын ашық айтады. Оның айтуынша, Конституцияда қажетті және тиісті биліктерді санап шығу немесе тізімге енгізуге тырысу мүмкін, бірақ бұл іс-әрекет пайдасыз болар еді, өйткені ешқандай тізім ешқашан ұлттың барлық қазіргі және болашақ мәселелерін толықтай ескермейтін болады. Ол бұл бап үкіметке өз өкілеттігін асыра пайдалануына мүмкіндік береді деп қорқатын сыншыларға жауап береді, бұл тұрғындар заң шығарушы орган өз өкілеттігін теріс қолданған кез келген жағдайға сәйкес: атқарушы және заң шығарушы тармақтардың теңгерімі және құқық бұзушы заң шығарушыларды сайлау арқылы жою мүмкіндігі. Мэдисон да билік бағындыру туралы ережеді мемлекеттің жұмыс істеуі үшін маңызды деп қорғайды. Ол мемлекеттік заң шығарушы органдарға конституцияда нақты анықталмаған барлық өкілеттіктер берілгенін атап өтті, сонымен қатар федералды үкіметтің әртүрлі мемлекеттік конституцияларға бағынуы үкіметтің принциптерін кері айналдыратынын, оны мидың дене мүшелеріне бағынуына теңегенін айтты. Соңында ол мемлекеттік және федералды заң шығарушылар мен сот қызметкерлерінің конституцияға ант беруінің маңыздылығына тоқталып, федералды үкімет саясатты жүзеге асыру үшін штаттарға тәуелді екенін атап өтті.

In this essay, Madison justifies many parts of the Constitution, specifically those sections which limit the powers of the states, give Congress full authority to execute its powers and establish the Constitution as the supreme law of the land. His discussion begins with article 1, section 10 (which limits the powers of individual states), wherein he justifies the outlawing of state sponsored privateering as consistent with not allowing states to conduct their own foreign policy, which could lead to great mischief. He then expounds upon why states should not be allowed to mint their own currencies or issue paper money, saying that multiple currencies would cause confusion and discrepancies, hurt citizens and fuel animosity between the states. He condemns the state issuance of paper money by citing the problems caused by this after the peace in 1783 (paper money issued by the states led to runaway inflation). Madison vigorously defends the outlawing of bills of attainder, ex post facto laws and laws impairing the obligations of contracts. He insists that such laws would contradict basic principles of sound legislation, and of the social compact itself by allowing a capricious congress to remove basic individual rights and security. Madison then argues at length for the Necessary and Proper Clause, noting that no part of the constitution had come under more attack. He states flatly that the clause is "invulnerable" and that without it the constitution would be a "dead letter." He says that the Constitution might have listed or enumerated those necessary and proper powers or attempted to list those that were expressly not necessary and proper, but argues that either exercise would have been futile in that no list could ever fully take into account all of the nation's present and future concerns. He responds to critics who feared that the clause would allow the government to overstep its powers that the people would have the same redress to this as to any occasion on which the legislature abused its powers: the balance of the executive and legislative branches, and the potential to remove the offending legislators via the ballot box. Madison similarly defends the supremacy clause as vital to the functioning of the nation. He notes that state legislatures were invested with all powers not specifically defined in the constitution, but also said that having the federal government subservient to various state constitutions would be an inversion of the principles of government, comparing it to having the brain subservient to limbs of the body. Finally he speaks to the importance of having both state and federal legislators and judicial officers swear an oath to the constitution, noting that the federal government is dependent upon the states to carry out policy.