Кіріспе

Александр Гамильтонның АҚШ Конституциясы туралы очергі Федералист No. 61 - Александр Гамильтонның "Федералистік қағаздар" жинағының алпыс бірінші есебі. Ол алғаш рет 1788 жылы 26 ақпанда The New York Packet басылымында Publius деген атпен жарық көрді. Бұл - Конгресс мүшелерінің сайлауы бойынша Конгресс билігін талқылайтын үш мақаланың соңғысы. Ол "Бір тақырып жалғасуда: Конгресс мүшелерінің сайлауын реттеу өкілеттігі туралы" деп аталады.

Гамильтонның аргументі қарсы аргументтерге қарсы

Александр Гамильтон сайлаушылар санының көбеюі үшін сайлаушылар бір округте сайланғанын қалады. Гамильтон сайлауды әр уақытта өткізу арқылы Конгресс мүшелерін бірте-бірте өзгертіп, жаңа мүшелер құра аламыз деген. Бұл конгресс әрдайым бір жаққа дауыс беруді жеңілдетеді. Бұл басқаларға да конгресс өкілдеріне үміткер болуға мүмкіндік береді, және бұл өз кезегінде бұрынғы сайланғандардың бұрынғы жұмысына жаңа және оң өзгерістер енгізеді. Бұл идеяға қарсы шыққандар көп болған жоқ. Көпшілік бұған келісті, себебі сенатта және конгрессте халық үшін дауыс беру жеңілдетілді. Сонымен қатар, бұл конгресс саяси партияларға қатысты әртүрлі тәсілдерге жол береді. Алайда, кейбір адамдарға бұл ұнамады, өйткені олар конгресс өздеріне жағымды болғанын қалады, сондықтан олар дауыс бергенде, олар өздері қалағандай болады.

Конгресстегі ықпал

Александр Гамильтон мен Томас Джефферсон үкімет ішінде фракциялар құрылғанда не болатынын анық көрсетеді. Гамильтон мен Джефферсонның бір-біріне қарсы тұрып, үнемі айтысып-тартысып жүргені арқасында олар алғашқы институционалды американдық партия жүйесін құруға көмектесті. Джефферсондықтар Демократиялық-Республикалықтарға, ал Гамильтондықтар федералистікке айналды. Партия басшылары кез келген дау-дамайда кез келген қазіргі жағдайға қатысты көптеген саяси салдарды пайдалану үшін тез қозғалды. Тек қана жеткілікті және қатты дауыспен мәлімдеген екі жақтың редакторлары газеттермен қолдауға ие болды және негізінен партиялық емес даудан саяси мәселе шығара алды.

Талдау / Реакция

Александр Гамильтон конгресс ішіндегі фракциялардың қауіпін жоюды қалады. Ол фракциялар конгресс мүшелерінің қалауын қалыптастыратын, саяси бағдарламаларды әзірлейтін және осы бағдарламаларды алға жылжытатын маңызды ойыншылар бола алатынын білген. Конгресс құрамындағы билікті иеленетін фракциялар сайлаушылардың және фракцияға қарсы шыққан адамдардың билігін жояды. [Америкадағы] саяси партиялар кейбіреулер ойлағандай күшті де, басқалары ойлағандай әлсіз де емес, сондықтан олардың ішінде фракциялар маңызды рөл атқарады. Бұл топтар, әдетте, аты-жөндері бар желілер арқылы бейресми ұйымдастырылады және партияның негізгі кадрларын құрайды. Осы себепті фракция мүшелері өз мүдделерін көздеп билікті ұстап тұру немесе саясатты жазуға тырысады. Мұндай желілер конгресс мүшелерін партия белсенділерімен, мүдделік топтармен және зиялылармен байланыстырып, саясатты қалыптастыру процесін бақылауға тырысады. Өз мақсаттарын алға жылжыту үшін заң шығарушылар конгресс өкіметінің үлестірілуін өзгерту үшін фракцияларға қосылады; тіпті кейде институттардың ережелерін өзгерту үшін алысқа барады, бірақ олардың мақсаттарына жету стратегиясы әртүрлі. Соңғы нәтиже айқын және Гамильтонның оларға деген көзқарасына қарамастан, фракциялар конгресс режимдерін құруға және жоюға қатысқанның себебі.