Америкалық жарыс жүргізушісі Рэймонд Бидл туралы

Кіріспе

Американдық жарыс жүргізушісі

Реймонд Бидл (16 желтоқсан 1943 – 20 қазан 2014) – американдық дрэг-рейсингші және автожарыс командасының иесі. Бидл ең көп танымал болғаны – «Blue Max» Top Fuel күлкілі машинасының жүргізушісі және иесі болғандығымен. Бидл 1979 жылдан 1981 жылға дейін қатарынан үш рет NHRA Funny Car чемпионатында жеңіске жетті, сондай-ақ 1975–76 және 1981 жылдары IHRA Funny Car чемпионатында үш мәрте жеңімпаз атанды. NASCAR-да Бидл 1983 жылдан 1990 жылға дейін Winston Cup командасына иелік етті, 1989 жылы жүргізуші Расти Уоллеспен Winston чемпионатында жеңіске жетті. Бидлдің машинасының нөмірі 27 болды, көбінесе ол Pontiac машинасымен жарысқа қатысты. Ол сонымен қатар World of Outlaws спринт машинасына да ие болды, оны Сэмми Свинделл басқарды.

Жүгіруші жарыстар мансабы

Гарри Шмидттің Blue Max командасына қосылғаннан кейін бірден-ақ, Бидл "Джунгли Джим" Либерманмен танымалдықта және Дон Прудхоменмен жарыстағы жетістіктерімен теңесті. Макспен өткізген алғашқы жылының соңында Бидл NHRA U.S. Nationals Funny Car классында жеңіске жетті, ал онжылдықтың соңында ол әлем чемпионы және шын мәніндегі жұлдызға айналды. Бидл өзін тюнер деп ешқашан атаған жоқ, ал Шмидт көлік жүргізуге, жарнамалауға немесе жарыстың күнделікті мәселелерімен айналысуға мүдделі емес еді. Бидл осының бәрін өзі істеді. Ол "Blue Max" атауын авторлық құқыққа тіркеді, демеушілерді және жарыс күндерін ұйымдастырды, сондай-ақ Шмидттен бұрын сұрағаннан төрт есе көп гонорар талап етіп, оны алды. 1975 жылы көлік Гарри Шмидттің Blue Max-ы болды, ал 1976 жылы ол Бидл мен Шмидт деп жазылды. 1977 жылғы Ford Mustang II көлігі Beadle-дің жеке меншігінде болды және оны English Leather мен Napa Regal Ride демеушілік етті. Бидл 1979 жылы NHRA чемпионатында Том Гувер, Гэри Бургин, Билли Мейер, жас Джон Форс және Джим Даннға қарсы бес финалда екі рет жеңіске жетті. 1980 жылы ол Колумбуста, Денверде және Сиэтлда жеңіп, Гейнсвилл мен Онтариода екінші орын алды және чемпиондық атағын сақтап қалды. 1981 жылы ол үшінші рет жеңіске жетті, ал Прудхоум екінші орынға табан тіреп тұрды. "Blue Max", енді Plymouth Horizon болған, 1981 жылы төрт рет финалға өтті және NHRA-ның ең беделді жарысы – АҚШ Ұлттық чемпионатында тағы да жеңіске жетті. 1982 жылы Ford EXP көлігін жүргізе отырып, Бидл төртінші рет чемпиондыққа үміттене бірақ, жыл соңына қарай турнир кестесінде бесінші орынға түсті. Осы кезеңде Бидл "жанкүйерлерге киім-кешек сатудың жаңа стандартын белгіледі". 1983 жылы Бидл Springnationals жарысында бір рет жеңіске жетті, ал 1984 жылы ол Англистаунда және Денверде тікелей жеңіске жетті, тағы бір көк Mustang. 1985 жылы Бидл қызыл және көк Schlitz Blue Max көлігіне тәжірибелі "Лил Джон" Ломбардоны отырғызды, ал Ломбардо АҚШ Ұлттық чемпионатында жеңіске жетіп, Дейл Пулдтың Miller High Life демеушілігімен шыққан Buick Regal көлігін жеңіп, Бидлге соңғы маңызды жеңісін сыйлады. Бидл 1987 жылы қайтадан рульге отырып, сол жылдың соңында екі жарыстың финалдық кезеңіне жетті. Ричард Тарп, Шмидт көлікке ие болған кездегі көліктің алғашқы жүргізушілерінің бірі, 1988 жылы жарысқа қатысты.

Almost immediately after joining Harry Schmidt's Blue Max team, Beadle rivaled "Jungle Jim" Liberman in popularity and Don Prudhomme in on track success. By the end of his first year with the Max, Beadle won the NHRA U. S. Nationals Funny Car class, and by the end of the decade, he was the reigning world champion and a bona fide superstar. Beadle never claimed to be a tuner, and Schmidt was not interested in driving, promoting, or worrying about the day to day business of racing. Beadle was. He had the Blue Max name copyrighted, lined up sponsors and race dates, and immediately demanded four times what Schmidt had commanded in appearance fees, and got it. In 1975, the car had been Harry Schmidt's Blue Max, and in 1976, it said Beadle and Schmidt. The 1977 car, also a Ford Mustang II, was Beadle's alone, sponsored by English Leather and Napa Regal Ride. Beadle won the NHRA championship in 1979 with two wins in five finals against Tom Hoover, Gary Burgin, Billy Meyer, a young John Force, and Jim Dunn. In 1980, he won in Columbus, Denver, and Seattle, was runner up in Gainesville and Ontario, and defended the championship. In 1981, he won the title a third time, and again Prudhomme was second. The Blue Max, now a Plymouth Horizon, reached the final round four times in 1981 and again won NHRA's most prestigious event, the U. S. Nationals. Driving a Ford EXP in 1982, Beadle went after a fourth straight championship, but slipped to fifth in the points standings by year's end. In this period, Beadle also "set a new standard for apparel marketing to fans". In 1983, Beadle won just once, at the Springnationals, and in 1984, he scored back to back wins, in Englishtown and Denver, with another blue Mustang Beadle put veteran "Lil' John" Lombardo in his red and blue Schlitz Blue Max in 1985, and Lombardo won the U. S. Nationals, defeating Dale Pulde's Miller High Life sponsored Buick Regal and giving Beadle his last great win. Beadle got back in the seat in 1987 and reached the final round of two races late that year. Richard Tharp, one of the car's original drivers when Schmidt owned the car, drove in 1988.

NASCAR иесі / Blue Max Racing

Бидл 1983 жылы М.С. Андерсонның жабдықтарын сатып алып, команда иесі ретінде NASCAR Winston Cup сериясына қатысты, Андерсонның No. 27 нөмірін сақтап қалды. Ол Old Milwaukee сырасының демеушілігімен және жүргізуші Тим Ричмондпен бастады. Бидлдің Blue Max Racing командасының жетістіктері әр түрлі болды. 1986 жылы Ричмонд Hendrick Motorsports командасына өткеннен кейін, Бидл Расти Уоллесті және Kodiak компаниясының демеушілігін алды. Джимми Макар команданың шасси маманы болды. Команда жұмысын тоқтатар алдындағы соңғы жылы 1989 жылы NASCAR Winston Cup Series чемпионатында жеңіске жетті. Сол жылы Уоллес пен Бидл арасында шиеленіс болғандығы хабарланды. Дегенмен, Уоллес 1990 жылғы маусымда командамен келісімшарт бойынша қала берді. 1990 жылы Kodiak демеушілігі Hendrick Motorsports командасына No. 25 машинасына берілді, ал No. 27 машинасы Miller Genuine Draft сырасымен демеушілік алды. Төрт жылдық демеушілік келісімі Уоллеске тікелей байланысты болды, яғни ол 1989 жылғы чемпионмен бірге жаңа командаға өтті. Команда 1990 жылғы маусымның соңында жұмысын тоқтатты және Кубок сериясынан шықты. Роджер Пенске олардың жабдықтарын сатып алды, ал машина бүгінде Team Penske No. 2 машинасы ретінде Остин Синдрикпен жүреді. No. 27 машинасы 1990 жылы Уоллеспен екі жарыста жеңіске жеткендіктен, Бидл 1991 жылы The Winston жарысына жеңімпаз команда иесі ретінде қатысуға құқылы болды. Осыған байланысты Бидл команда иесі Дик Моросомен келісім жасап, көрме жарысына Боби Хиллин кіші жүргізетін No. 27 Oldsmobile машинасын ұсынды. Хиллин қозғалтқыш клапандарының ақауларына байланысты жарысты 19-шы орында аяқтады.

Жарыстан кейінгі

Жарыстан кейін Бидл Батыс Техас және Арканзас штаттарында мал шаруашылықтарын, сондай-ақ Техас штатының Валли-Вью қаласының жанындағы құрттұмсық жылқы фермасын басқарды. Ол жарыс кезінде демеушілерді қыдырту үшін шаруашылық ашқанын, екеуінде де үлкен чемпиондар өсіргенін айтты.

NASCAR отбасылық байланыстары

1989 жылғы Чемпионатта Бидлдің машинасы, жүргізушісі Расти Уоллес, Кубок атағы үшін Дейл Эрнхардт аға басқаратын Ричард Чайлдресс командасының машинасымен күресті. Бидл мен Эрнхардттың ұлдарының арасында байланыс бар. Райан Бидл, адвокат, Дейл Эрнхардт-младшийдің автоспорттық операциялары JR Motorsports-тың бас кеңесшісі. Тайлер Реддик "Олд Милуоки" ретро-көлігін таныстырғанда, осы келісімді жүзеге асырудағы Райан Бидлдің еңбегін атап өтті.

Өлім

2014 жылдың шілдесінде Бидл жүрек талмасынан зардап шекті және артериялардағы бітелуді жою үшін операция жасады. Бидл сол жылдың 20 қазанында дүние салды.