Александр Гамильтонның «Федералист» еңбегі: Импичмент және Сенат билігі

Кіріспе

Александр Гамильтонның Федералист қағазы

Федералист №65 – Александр Гамильтонның «Федералист қағаздары» жинағының алпыс бесінші мақаласы. Ол 1788 жылдың 7 наурызында «Публиус» деген псевдониммен, барлық «Федералист қағаздары» осы атпен жарияланған болатын. «Сенаттың өкілеттіктері жалғасты» деп аталатын бұл мақала Джон Джейдің «Федералист №64» мақаласында көтерілген тақырыпты одан әрі дамытады.

Шолу

Публий АҚШ Сенатының импичмент процесінде "сот тәрізді" рөлін талқылаудан бастайды. «Федералист» 65 – «Федералист» қағаздарында Фреймерлердің импичмент және қызметтен шеттету билігінің мақсатты қолданылуы мен мақсатын ерекше көрсететін жалғыз эссе. Конституцияда импичментке негіз болатын құқық бұзушылықтар «елге опасыздық, пара алу немесе өзге де ауыр қылмыстар мен құқық бұзушылықтар» деп анықталады. «Ауыр қылмыстар мен құқық бұзушылықтар» анықтамасы импичмент саласында беймәлімдік пен түрлі түсіндірулерге мүмкіндік тудырды. Алайда Публий импичменттің ауқымын былай белгілейді: «Импичмент [импичмент] қарауына адамдардың жаман мінез-құлқынан, яки қоғамдық сенімді жеңілтек пайдалануынан немесе бұзуынан туындайтын құқық бұзушылықтар жатады. Олар ерекше жағдайда «САЯСИ» деп аталуға лайық, себебі олар негізінен қоғамға тікелей келтірілген зиянға қатысты». Айыпталушының жасаған қылмысы саяси сипатта және қоғамдық сеніммен байланысты болғандықтан, Публий импичменттің өкінішті салдары бүкіл қоғамның ықыласын қоздырып, адамдарды партиялар мен топтарға бөлетінін түсіндіреді. Сондықтан импичмент тергеуі тек жасалған құқық бұзушылыққа ғана емес, сонымен қатар қарсы тараптардың жеке мүдделеріне де негізделеді. Публий «мұндай жағдайларда шешімнің дұрыстығы кінәсіздік немесе кінәлілік туралы нақты дәлелдерге емес, тараптардың күшіне байланысты болу қаупі әрқашан жоғары» дейді. Бұрынғы импичменттер мен импичмент әрекеттерін қарастырғанда, импичментке ұмтылудың бастапқы себептері реніш пен ыстық ықылас болғаны байқалады. Содан кейін Публий Сенаттың мұндай биліктің дұрыс сақтаушысы екендігіне күмән келтіреді. Ол импичмент туралы дауыс беру және сот процесін АҚШ Өкілдер палатасы мен Сенаты арасында бөлудің ұсынылған моделі Конституциялық конвенттің бастапқы идеясы емес, керісінше, британдық парламенттегі жүйеден алынғанын түсіндіреді. Британдық жүйеде Төменгі палата импичмент туралы дауыс береді, ал импичмент болған жағдайда сот Лордтар палатасында өтеді. Бұл жүйе сәтті жұмыс істеді, бірақ Публий бұл модель біздің үкіметімізге сай келе ме деп сұрайды. Ақырында Публий басқа ешбір орган мұндай міндетті орындай алмайтынын айтады. Ол былай дейді: «Қай орган өз жағдайына жеткілікті сенімділікпен қарап, айыпталушы адам мен оны айыптаған халық өкілдері арасында қажетті бейтараптықты сақтай алады?» Публий сот немесе қазылар алқасы ретінде әрекет ете алатын басқа да органдарды қарастырады. Ол Жоғарғы Соттың сот жүргізу үшін айқын таңдау екенін айтады, бірақ одан әрі тексергеннен кейін, кейбір тараптар сот шешіміне қарсылық білдіре алатынын және сайланбаған орган болғандықтан Жоғарғы Соттың сот процесінен туындаған кез келген дауды шешу үшін жеткілікті «құрмет пен өкілеттікке» ие болмауы мүмкін екенін атап өтеді. Сондай-ақ Жоғарғы Сотта адамдардың саны аз; Публий қазылар алқасының саны айыпталушының кінәлі екеніне көптеген адамдардың сенгенін дәлелдеу үшін жеткілікті болуы керек деп мәлімдейді.

Publius begins by discussing the U. S. Senate's role as a "judiciary character" during the trial of impeachments. Federalist 65 is the only essay in the Federalist Papers that specifically delineates the Framers’ intended use and purpose of the impeachment and removal power. The constitution defines impeachable offenses as "treason, bribery, or other high crimes and misdemeanors." The latter definition of "high crimes and misdemeanors" left ambiguity and room for interpretation within the realm of impeachment. Publius, however, goes on to designate the scope of impeachment to: "The subject of [impeachment's] jurisdiction are those offences which proceed from the misconduct of men, or in other words, from the abuse or violation of some public trust. They are of a nature which may with peculiar propriety be denominated POLITICAL, as they relate chiefly to injuries done immediately to the society itself." Because the accused offence is political and directly related to the public trust, Publius explains that the unfortunate side effect of impeachment will subsequently agitate the passions of the entire community and divide individuals into parties and factions. The impeachment inquiry will thus become not entirely based upon the offense itself but also on rival factions' pre existing biases and personal interests. Publius asserts that " in such cases there will always be the greatest danger, that the decision will be regulated more by the comparative strength of parties, than by the real demonstrations of innocence or guilt." Looking retrospectively at previous impeachments or impeachment attempts, there does seem to be true to the fact that initial resentment and passion were leading factors in the pursuit of impeachment. Publius then questions whether the Senate is the proper depository for such a power. He explains that the proposed model of dividing the vote of impeachment and the trial between the U. S. House of Representatives and the Senate was not the Constitutional Convention's original idea but rather was borrowed by the system in place in the British Parliament. In the British system, the House of Commons votes upon the call for impeachment, and then if impeached, the trial takes place in the House of Lords. The system has been successful, but Publius continues by asking if this model is proper for our proposed government. Ultimately Publius says that no other group is capable of such a task. He states, "What other body would be likely to feel confidence enough in its own situation, to preserve, unawed and uninfluenced, the necessary impartiality between an individual accused, and the representatives of the people, his accusers?" Publius goes through other possible bodies that could act as a tribunal or jury. He states that the Supreme Court is an obvious choice for a trial, however upon his further inspection, he notes that certain parties could contest the results of the trial and that the Supreme Court, an unelected body, may not have the "degree of credit and authority" to settle any qualms brought on as a result of the trial. The Supreme Court also has only a small number of individuals; Publius states that the number of jurors must be high enough to prove without a doubt that an overwhelming number of individuals were convinced of the guilt of the accused.