Кіріспе

Федералист қағаз Александр Гамильтон Федералист No. 76, Александр Гамильтонның 1788 жылы 1 сәуірде жарық көрген. Федералистік қағаздар - Америка Құрама Штаттарының Конституциясын бекітуге шақыру үшін жазылған сексен бес эсселер сериясы. Бұл хаттарды 1780-ші жылдардың аяғында Александр Гамильтон, Джеймс Мэдисон және Джон Джей Публиус деген атпен жазған. Бұл мақалада тағайындалу өкілеттігінің құрылымы мен бақылау мен тепе-теңдік жүйесі қарастырылады. Бұл мақала "Атқарушы биліктің тағайындалу билігі" деп аталады және ол атқарушы биліктің өкілеттігі мен шектеулерін талқылайтын 11 эсселер сериясының оныншы мақаласы. Билікті сеніп тапсырудың үш нұсқасы бар: жеке тұлға, таңдалған қауым немесе жиналыстың бірауыздан келісімімен жеке тұлға. Гамильтон президентке кандидатураларды ұсыну өкілеттігін беруді қолдады, бірақ ратификациялау өкілеттігі сенатқа беріледі, бұл процесстің ең аз бейтараптығын қамтамасыз ету үшін.

Мақсаты

Президент елшілерді, басқа да мемлекеттік министрлерді және консулдарды, Жоғарғы Сот судьяларын және АҚШ-тың барлық басқа лауазымды адамдарын тағайындайды. Президентпен бірге осындай шешімдерді қабылдағанда Сенат осындай таңдауларға келісім береді. "Тағайындау үш жолмен жасалуы мүмкін: бір адам, орташа сандағы таңдалған жиналыс немесе жиналыстың келісімімен бір адам". Заң бойынша Конгресс төменгі лауазымды адамдарды тағайындауға Президентке ғана, немесе сотқа, тіпті ведомство басшыларына ғана құқылы.

Қорғау / Контекст

Гамильтон атқарушы билікті тағайындау Сенаттың ғана емес, бүкіл АҚШ үшін үлкен шешім екенін көрді. Гамильтон осы бапсыз АҚШ-тың жаңа ғана құтылған тиранияға қайта оралуы мүмкін екенін түсінді. Президент тағайындауға толық құқылы болса, Англия королі АҚШ-ты басқаратын кезге ұқсайды. Алайда, керісінше, президенттің Сенатқа қарағанда тағайындауға билігі аз, бұл бірқалыпты жұмыс істейтін үкіметті басқару үшін қажеттіден артық аргументтерге әкеледі. Гамильтонның тұжырымы оның екі идеясына негізделген. Президент Сенатқа білікті адамды тағайындай алады, ал олардың дұрыс кандидатура екенін Сенат анықтайды.

Конституция

1781 жылы ратификацияланған Конфедерация мақалалары бастапқыда мемлекет конфедерациясы болған кездегі елдің үкіметін бейнелеген. Конфедерация мақалаларына сәйкес Конфедерация Конгресі жалпы билік пен билік, оның ішінде тағайындаулар билігі бар заң шығарушы орган болды. 1787 жылы Филадельфиядағы конвенцияда жаңа үкімет жүйесі туралы ұсыныс жасалды. Бір ғана билік пен үстемдік құратын орган орнына делегаттар үш өкілетті органның жоспарын жасады: атқарушы, заң шығарушы және сот. Бұл ғана емес, бақылау мен тепе-теңдік жүйесі салалар арасындағы тең емес билікті болдырмау үшін де құрылған. Жаңа үкімет құрылымы Америка Құрама Штаттарының Конституциясында жазылған негізгі идеал болды, оған 17 қыркүйекте 1787 жылы Континенттік конгресс делегаттары қол қойды. Федералист 76 мақаласына қатысты очеркте тағайындау билігінің және биліктің бөлінуінің тәртібі талқыланады. Гамильтон АҚШ Конституциялық Конвенциясының ұсыныстарын қолдап, Федералист 76 деп жазды.

Қорытынды

Публий бұл эссесін АҚШ Конституциясының тағайындалу туралы ережесінен үзінді келтіре бастайды. Содан кейін Публий "бұл жоспардан артық жоспар жасау мүмкін емес" деп, өзінің неліктен солай ойлайтынын түсіндіреді. Біріншіден, ол бойдақ еркекке берілген осындай билік оны жеке бейімділіктері мен сүйіспеншіліктеріне итермелейді. Сондықтан бұл ең жақсы таңдау емес еді. Бұл да жақсы жұмыс істемейді. Тек Сенаттың келісімімен Президенттің тағайындауға билік беруі ғана қалды. Публийдің айтуынша, бұл шара Сенаттың ұсынылған кандидаттың біліктілігін есепке алуын және оны тағайындау аяқталғанға дейін толық қарастыратынын қамтамасыз етеді.

Қазіргі заманғы талдау және реакция

Гамильтон президенттің кандидатураны ұсынуға және Сенат кеңестері мен келісімімен тағайындауға құқығы бар деп санайды. Тарих Гамильтонның идеясын күмәнге ұшыратты. Вашингтон президент болған кезде де Сенат президенттің кандидатурасын оның қажетті біліктілігі болмағандықтан емес, басқа кандидатураны артық көргендіктен қабылдамады. Жоғарғы Сотқа тағайындалу ұзақ уақыт бойы президенттің құқығы ретінде кеңінен қабылданды, бірақ Сенаттың кеңес беру және келісім беру рөлі жұмыс істемеді. Барлық президенттер өздерінің кандидатураларын алды; кейбір сарапшылар мұны "келісімі" емес, жай ғана растау деп қарастырады. Бұл Сенаттың "кеңес беруі мен келісуі" деген нені білдіреді деген сұраққа әкеледі. Сенаттың рөлі - кандидаттың идеологиясына немесе партиясына емес, оның біліктілігіне қарау.