Federalist No. 77

Кіріспе

Федералист қағаз Александр Гамильтон Федералист No. 77 - Александр Гамильтонның "Федералистік қағаздар" жинағының жетпіс жетінші есесі. Ол 1788 жылы 2 сәуірде барлық Федералист қағаздары басылып шыққан Паблиус деген атпен басылды. Бұл мақала "Тағайындау өкілеттігі жалғастырылды және атқарушы биліктің басқа да өкілеттіктері қаралды" деп аталады және ол атқарушы биліктің өкілеттіктері мен шектеулері туралы талқыланатын 11 эсселер сериясының соңғысы. Бұл мақалада Гамильтон Сенаттың президенттің тағайындалуын бекіту, атқарушы органның Конгрессті одақтың жағдайы туралы баяндама жасауға шақыру қабілеті туралы және Федералистік қағаздардың барлық алдыңғы түсініктемелерінде талқыланған Президенттің өкілеттіктері туралы қорытынды ойларымен бөліседі.

Қорытынды

Гамильтон "Сенаттың Президентпен Одағына" қарсы келетін қарсы аргументтерді мойындаумен бастайды, оны үкіметтің екі тармағы да тағайындау процесінде рөл атқарады. Ол кейбір адамдар президент Сенатқа "қажетсіз ықпал етеді" деп айтады, ал басқалары керісінше болады дейді. Жауап ретінде Гамильтон бұл ереже президенттің Сенатта билік құруы идеясы, бірақ растау процесі іс жүзінде атқарушы билікті шектейді, бұл "сөзбен айтқанда абсурд". Сенаттың растауын талап ету проблемалық, өйткені ол Сенаттың президентке ықпалын арттырады деген ойға қарсы тұрып, ол ықпал ету билігі "пайда берумен" тең және "тағайындау билігі біржақты атқарушыға тиесілі" және Сенаттың тек "олардың жолын бұза алады", Сенаттың атқарушыдан пайда ала алмайтынын айтады. Осылайша, Гамильтон Сенаттың Президентке ықпалы жоқ деп санайды. Конституцияда көрсетілген тағайындау процесін қолдаған кезде Гамильтон Сенаттың растау процесін өткізу президенттік тағайындауларды "жаман танымалдыққа" айналдыратындығын және оның уақытында мемлекеттік деңгейдегі лауазымдарға тағайындалған дәстүрлі "ауызды жабатын" шағын топқа қарағанда, үміткерлерге қатысты пікір қалыптастыратын "жоқ" деп мәлімдейді. Осылайша, Гамильтон өзінің Нью-Йорк штатының әдісін сынға алып, мемлекеттік, кең ауқымды процесс қазіргі нормаға қарағанда Президент пен Сенат үшін есеп беруді қалай арттыратынын көрсетеді. Ол сондай-ақ, Сенаттағы сияқты үлкен топқа қарағанда, кіші топты басқару әлдеқайда оңай екенін айтады. Ол Конституцияда жазылғандарды Нью-Йорктің сол кездегі тағайындалу процесімен салыстырып көрсетті, яғни, 3 - 5 адам, соның ішінде губернатор, бұл шешімдерді жабық есіктер артында қабылдайды. Гамильтон Сенаттың растаулары туралы талқылаудан кейін атқарушы биліктің конституциялық өкілеттігін қорғауға көшті. Ол бұл биліктің көлемін сынға алғандар Президенттің әр бөлімді жеке-жеке шақыру қабілетіне ғана күмән келтіретінін мойындайды. Гамильтон атқарушы биліктің Сенатпен "бір мезгілде күшке" ие болғандықтан, келісімдерді жасасу үшін тек Сенатпен ғана, сондай-ақ Өкілдер палатасын шақыру "қажетсіз және дұрыс емес" деп санайды.

Hamilton opens by acknowledging the counterarguments that oppose the "Union of the Senate with the President," established by both branches of government playing a role in the nomination process. He writes that some say it would result in the President having "undue influence" over the Senate and that others say it would have the opposite tendency. In response, Hamilton argues that the idea that this provision would create presidential power over the Senate when the concept of a confirmation process is actually restraining executive power is "an absurdity in terms." To argue against the idea that requiring Senate confirmation is problematic because it will give the Senate influence over the President, he argues that the power of influence equates "conferring a benefit" and since the "power of nomination is unequivocally vested in the Executive" and the Senate can only "obstruct their course," the Senate cannot confer a benefit from the Executive. Thus, Hamilton reasons that the Senate does not have influence over the President. When advocating for the nomination process outlined in the Constitution, Hamilton argues that having a Senate confirmation process would turn presidential appointments into "matters of notoriety" and that the public "would be at no loss" to form opinions on the nominees compared to the traditional "shut up" small group that appointed positions at the State level during his time. By doing this, Hamilton chose to criticize his own state of New York's method and makes the point of how a public, large scale process would increase accountability for both the President and the Senate compared to the current norm. He also adds that it is far easier to manipulate a small group than a big group like the Senate. Again, he juxtaposes what is outlined in the Constitution with New York's appointment process at the time, which was that 3 5 men, including the governor, would make these decisions behind closed doors. Hamilton moves on from discussion of Senate confirmations to defend the Executive's constitutional power to give information to Congress on the State of the Union. He acknowledges that those who criticize the extent of this power only question the President's ability to convene each branch separately. Hamilton argues that since the Executive branch has "concurrent power" with the Senate, and only the Senate, to form treaties that it would be "unnecessary and improper" to convene the House of Representatives as well.